Herfst

Hij komt er aan, de herfst. Je voelt het aan alles.
De ochtendlucht is koel en vochtig, er hangen van die lange spinnendraden tussen de planten, waar je dan met je gezicht door heen loopt. De planten in de tuin verkleuren, hier en daar begint er zelfs al blad te vallen.
Altijd weer vervelend om richting winter te gaan, vind ik. Dan mis ik het werken in de tuin, want er valt weinig te doen in de winter daar. We zitten veel binnen, het is lang donker, vaak naar weer om in te moeten reizen.
Maar, en dat is het mooie van de seizoenen, er komt altijd weer een eind aan.
Ik zou ze daarom niet willen missen.
In een ver verleden ben ik eens in de tropen geweest. Daar waar elke dag om 6 uur 's avonds in ongeveer een half uur tijd de zon ondergaat. Waar je, omdat het nog zo warm is, in het donker buiten zit. Waar het eigenlijk altijd ongeveer hetzelfde weer is. Lekker warm, dat wel, je kunt eigenlijk altijd buiten zijn, maar wel een beetje beschut vanwege de felle zon.
Maar die speciale geur van een bos in de herfst, het vroege voorjaarslicht boven het water, zo anders van kleur, de ongerepte sneeuw op straten en bomen, als je vroeg buiten bent na een nachtelijke sneeuwbui.... Wat zou ik dat missen.
Dus gaan we heerlijk de herfst in, en daarna dapper de winter door. En vanaf januari lengen de dagen al weer!!

Jubileum!

Ik had deze week een soort van jubileum te vieren: ergens rond deze tijd, in elk geval beging augustus, ben ik VIJF jaar geleden begonnen als directeur van de Bibliotheek Veluwezoom.
Toen overigens nog deBieb Veluwezoom en ik denk dat dat bijna één van de eerste dingen is die ik heb veranderd. Dat kwam omdat we ons aan de toen net ingevoerde landelijke huisstijl wilden conformeren en die had het alleen over de Bibliotheek. Maar ik geloof dat menigeen daar ook niet zo heel rouwig om was. Toch komen we ook na VIJF jaar die naam nog steeds tegen. Soms hebben mensen nog een emailadres van deBieb en dan komt hun mail niet aan, sommige organisaties leggen ook geen automatische link tussen post die je bijvoorbeeld krijgt en een bestaand adressenbestand (Doen wij dat overigens wel??). Zelfs onze brancheorganisatie heb ik echt nadrukkelijk moeten vragen onze naam te veranderen. Anders waren we in 2013 gewoon gecertificeerd als deBieb!

Maar die naamswijziging was natuurlijk niet het meest ingrijpende van de afgelopen vijf jaar. Want wat is er veel gebeurd!
Van de 6 vestigingen zijn er maar liefst 4 verhuisd en heringericht volgens de winkelformule. Onze subsidie is met bijna één/derde verminderd.
Veel van onze medewerkers zijn vertrokken, met (pre) pensioen of vanwege de bezuinigingen. Maar we hebben er ook inmiddels in die jaren weer een aantal nieuwe gezichten bij gekregen. Een reorganisatie, nieuwe functies, nieuwe samenwerkingstrajecten die al dan niet ergens in uitmonden.
Dat zijn de zakelijke dingen. Maar we deelden ook persoonlijke dingen: het overlijden van de vriend van een van onze mensen, ernstige ziekte van collega's, allemaal ingrijpende gebeurtenissen in het leven van mensen waar je mee samen werkt, waarbij we voor elkaar echt van betekenis kunnen zijn en ook zijn geweest, denk ik.

Het waren drukke jaren, waarin ik vooral gezocht heb naar manieren om de opgelegde bezuinigingen zó te realiseren dat ze ons en onze organisatie ook nog een stap vóóruit konden helpen. In plaats van alleen maar achteruit.
Het is heel aardig gelukt. Ik ben behoorlijk trots op hoe we er nu voor staan, en op het enthousiasme waarmee iedereen (nog steeds) aan het werk is, waarin er mee wordt gedacht en gewerkt aan nog weer nieuwe veranderingen.
Want het houdt niet op.. het is nooit klaar... Of dat nu is omdat er weer moet worden bezuinigd of gewoon, omdat de maatschappij voortdurend andere dingen van ons vraagt, omdat bibliotheken echt een andere positie en rol moeten weten te bemachtigen, omdat stilstand per definitie achteruitgang is.

Dus ben ik heel benieuwd wat de volgende VIJF jaar ons gaan brengen. Ik ben er klaar voor!

Nabijheid

Het is een raar iets, het belang van fysieke nabijheid.
Mijn drie dochters wonen alle drie (nog) heel dichtbij mij in de buurt, in mijn eigen stad en twee daarvan zelfs op loopafstand van mijn huis.
Toch betekent dat niet dat ik ze heel vaak zie. Eén, twee keer in de maand, maximaal denk ik. Ik spreek ze natuurlijk wel vaker, via de telefoon en tegenwoordig 'communiceren' we ook wel via Facebook.
Maar dat we bij elkaar de deur plat lopen, zeker niet. We hebben alle vier een druk leven, ieder op zijn(haar) eigen manier, en we weten elkaar te vinden wanneer dat nodig is.
De afgelopen vier maanden was mijn oudste dochter in Edinburgh. Deze week komt ze weer naar huis.
En dan is dat toch raar. Ik heb ze zeer regelmatig gesproken, via Facetime of Skype. Ik ben er twee keer een heel weekend geweest, zo lang zie ik ze normaal nooit.... We appen en sms-en....
En toch heb ik haar zeer gemist. En ben ik blij dat ze weer thuis komt. Terwijl ik haar echt niet veel minder heb gezien en gesproken dan anders.
Het zit tussen de oren, denk ik. Het besef dat ze dichtbij zijn, dat je er zo naar toe kunt, dat je even iets kunt afgeven of dat ze even kunnen aanschuiven voor een maaltijd of een kopje thee. Het gevoel dat dat KAN, niet eens zo zeer dat het gebeurt, dat maakt misschien dat Edinburgh toch ver weg is.

Vakantie!

Het grote voordeel van vroeg op vakantie gaan is dat je tijdens het hoogseizoen ontzettend weinig afspraken hebt. Iedereen is immers op vakantie, dus je kunt nu eens eindelijk aan de slag met al die klussen die er steeds maar niet van komen. Belangrijkste daarvan is opruimen. Opruimen van mappen, klappers en, niet te vergeten zeker ook tegenwoordig: digitaal opruimen.
Ik kan dat goed. Ik kan heel goed bewaren, maar ik kan ook heel goed opruimen. De schoonmaakploeg in Dieren weet waarschijnlijk precies wanneer het zomer is, want dan zit mijn papierbak meestal overvol.
Dit jaar ligt het wat moeilijker. Want de dingen die ik nu op korte termijn moet oppakken, moet ik samen met anderen doen. Afspraken met partners over de ontwikkelingen rond de bibliotheek in Oosterbeek, collegiaal consult met collega-directeuren over eventuele gemeentelijke presentaties, oriëntatie met bedrijven op groot onderhoud en duurzaamheidsmaatregelen enz.enz.
En die partners zijn dus allemaal op vakantie.
Vorige week belde ik 5 collega-directeuren, slechts één ervan wist ik op de valreep voor haar vakantie nog te pakken te krijgen.
Toch heb ik goede hoop: augustus is een maand waarin bij ons intern nog best veel mensen vakantie hebben, maar ik heb de indruk dat de mensen die ik dan wil spreken aan het terugkomen zijn.
Dus dan sla ik mijn slag! En in de tussentijd vul ik mijn papierbak en ga ik lekker eens wat vroeger naar huis! Heb ik toch ook nog een klein beetje vakantie!

Dag van nationale rouw

Ik heb vanmiddag een boos en verdrietig blog geschreven. Over hoe dubbel wij zijn in onze verhoudingen tot Rusland, als het gaat om onze handelsbetrekkingen, de postbusfirma's, de wapenleveranties.... Omdat ik zat te kijken naar die enorme stoet rouwauto's. En nadacht over het eigenlijke waarom van de dood van al deze mensen.
Ik heb het blog verwijderd. Het was te boos. En vandaag telt even alleen het verdriet.

Ondernemerschap

Ik woon in een rustige buitenwijk, waar slechts een paar kleine, losse winkels zijn: een Spar, een kapper, een tuincentrum, een friteszaak.
Naast de friteszaak zat eerst een warme bakker. Die ging er uit, toen kwam er een cateringbedrijfje in, waar je ook kon lunchen en broodjes kon afhalen. Afgelopen voorjaar zijn ook die daar vertrokken.
De winkel ligt midden in de wijk, aan een 'ontsluitings'weg. Niet zo'n gezellige plek. En je moet er speciaal naar toe om iets te kopen.
Lastig dus, om daar een rendabele winkel in te vestigen. Want waar komen de mensen uit zo'n slaapwijk voor in de benen? De dagelijkse dingen halen wij in een wijkwinkelcentrum, met een supermarkt, een drogist, een bakker en een Primera. De grote boodschappen doen we in het winkelcentrum, waar maar liefst 3 supermarkten zitten, een Hema, een C&A, diverse schoenenzaken enz. En natuurlijk, als je echt lekker wilt shoppen, rij je even naar 'de stad'. Daar ga je ook heen voor je pleziertjes: een terrasje, de bioscoop, lekker uit eten...
Een zaak in een buitenwijk kan daar lastig mee concurreren.
Sinds een paar weken zit er nu een italiaan in. Met afhaalmenu's, maar ook een klein restaurantje, een beperkt terras en Italiaans ijs.
Dus vanmiddag even langs gelopen voor een ijsje. En het was er best druk. Maar ook, zag ik wel, met personeel. En veel italianen, waarschijnlijk familie...
Het was nog te vroeg om te gaan eten, maar het meisje van de bediening liet ons wel al vast weten dat de prijzen in het restaurant even hoog waren als op het bezorgmenu, we konden dus rustig ook daar gaan eten.
Ik ben benieuwd of ze het redden. Op eten zit niet zo veel marge, de kaart is erg uitgebreid, de kwaliteit van het eten is essentieel, dus moet je altijd met verse producten werken, en je moet snel in kunnen spelen op veel bestellingen. Dus flexibele personele inzet. En voor zover ik het kon zien moest er een flinke familie hun boterham mee verdienen.
Ik gun het ze van harte. Dus dat wordt veel ijs eten de komende zomer!

Methodes en formats

Er bestaan boekenkasten vol met literatuur over veranderprocessen, over leiderschap, over resultaatgericht werken en noem maar op.
Tijdens mijn studie aan de Universiteit van Utrecht (waar ik al een flink aantal jaren geleden in deeltijd bestuurskunde heb gestudeerd) heb ik er daar de nodige van gelezen. En over het algemeen met veel plezier. Want veel van die theorieën hielpen bij het in een kader plaatsen van wat ik door ervaring en gewoon dóen al wel wist. En veel van die boeken helpen ook bij het nadenken over de manier waarop je bepaalde resultaten kunt halen.
Maar het kan ook te dol worden.
De afgelopen tijd heb ik in allerlei verschillende bijeenkomsten verschillende modellen voorgeschoteld gekregen. Al die modellen willen helpen bij het in kaart brengen van je doelen, van je mogelijke partners, van de resultaten die je wilt halen en van wat je daar dan voor nodig hebt.
Het Canvasmodel, de Balance score card, de A3 methode... En allemaal steken ze het nét iets anders in, definiëren ze de begrippen nét even anders.
Onze bibliotheek mist op dit moment een jaarwerkplan. We hebben wel een korte beleidsnotitie, maar die is niet uitgewerkt in concrete plannen, met een fasering in de tijd en een bijbehorend kostenplaatje. Dat moet je wel hebben, want dan kun je 'begroten' op menskracht en op financiën. En kun je ook daadwerkelijk monitoren of er resultaten worden geboekt.
Maar welk format moeten we kiezen? Welke methode past ons het beste?
Daar hebben we in het afgelopen specialistenoverleg mee gestoeid. We proberen dat wat we al hadden ingevuld in de Balance score card nu in het A3 model te krijgen. Misschien is dat een hopeloze actie, maar het was duidelijk dat we ons eerst nog maar weer eens moeten buigen over wat wel model nu eigenlijk voor ons kan betekenen.
Weer studeren dus, inderdaad :-)

Intervisie

De afgelopen jaren heb ik deel uitgemaakt van een klein intervisiegroepje. Vier Gelderse directeuren, die, als een vervolg op een netwerktraining, verder gegaan zijn als zelfstandig intervisiegroepje.
Volgens de regelen der kunst hoor je dan vooraf een case te bedenken (je hebt er natuurlijk een, je moet hem niet bedenken), die breng je in en dan wordt je, bij voorkeur op een gestructureerde manier, bevraagd. Uiteindelijk geven je collega's je dan een handelingsadvies waarmee je dan huiswaarts keert om je case met hernieuwde energie aan te pakken.
Zo gingen onze bijeenkomsten natuurlijk niet. We hebben het wel geprobeerd hoor, en soms ging het ook echt met name over een probleem/vraag waar één collega mee zat, maar vaak ging het anders. We zien elkaar niet zo heel vaak, dus er was altijd heel veel te vertellen.
Hoe gaat het met dit, en hoe is dat nu afgelopen en wat vond jij nu van zus en hoe zie jij ontwikkeling zo? Van de hak op de tak, van het een naar het ander, maar zolang we er meerwaarde in zagen, maakten we er tijd voor vrij. Meestal in mijn kantoor in Dieren met een schaal vol ingepakte koekjes...
Maar het laatste half jaar werden de afspraken steeds door iemand afgezegd. Telkens kwam er iets echt belangrijks tussen. En dat was ook zo, maar het geeft tevens iets aan. Dat we het te druk hebben, maar dat ook de waarde van de bijeenkomsten aan het afnemen was. Denk ik.
Vorige week hebben we het seizoen afgesloten met een etentje. Met ook het doel echt met elkaar te bekijken of we er mee verder willen.
En weer: reuze gezellig en geanimeerd, boeiende onderwerpen, allerlei thema's die vergelijkbaar zijn en waarop we kennis en documenten met elkaar kunnen delen. Reflecteren maar ook heel praktisch.
Dus we hebben besloten er mee door te gaan. Maar onder een andere naam, want intervisie mag het toch eigenlijk niet heten.
We doen nu voortaan vier keer per jaar aan 'collegiale consultatie'.
En dat wordt dan voortaan ook elk jaar afgesloten met een etentje....

Even stil...

Deze week weer begonnen met werken, na een heerlijke actieve vakantie. Veel dingen gezien en gedaan, veel indrukwekkende musea en monumenten van de 1e wereldoorlog gezien. En ook echt een gebied dat de moeite van een bezoek waard is.
En, eenmaal weer aan het werk, val je meteen weer in je routine: veel afspraken, veel dingen die nog af moeten voor de rest van Nederland met vakantie gaat. Dus avondvergaderingen, lange dagen maken en thuis werken,
Zo zal dat voor heel veel mensen zijn, je staat er niet bij stil, comes with the job.
Zo zegt Hetty Kruidhof dat ook altijd, de directeur van de bibliotheek Noord Veluwe. Maar liefst 5 gemeentes, veel avondbijeenkomsten, veel extra werk, lees- en schrijfwerk doen we thuis.
En deze week verloor ze ineens haar man. Begin 50, en ineens dood.
Hoe zal dat voor haar voelen, vraag ik me af. Misschien had ze achteraf zoveel anders willen doen, zo veel andere prioriteiten willen liggen...
Vanochtend ga ik naar de afscheidsdienst. Je kunt in dit soort situaties zo weinig voor elkaar betekenen, als collega-directeuren. Het enige dat kan is laten zien dat je betrokken bent, dat je meeleeft, dat je er voor haar wilt zijn als dat mogelijk is.
En er misschien een les uit leren?

De kracht van het verhaal

Het is echt een culturele en historische vakantie, deze keer.
Vanuit het dorp in zuid-België waar we verblijven kunnen we in een heel brede straal allerlei bezienswaardigheden en musea bezoeken.
Tot nu toe zijn we (bijna) dagelijks op pad in België en Frankrijk en hebben we al de nodige musea en dorpjes bekeken.
Eén van de meest indrukwekkende vond ik het In Flanders Fields Museum in Ieper. Dat vertelt het, vooral heel persoonlijke, verhaal van de 1e wereldoorlog in Ieper en omgeving. De stad Ieper is tijdens die oorlog geheel geëvacueerd en volledig met de grond gelijk gemaakt.
In het museum is dat op een geweldige manier vorm gegeven. Ontzettend veel digitale verslaglegging, veel kleine filmische presentaties, veel interactieve elementen. Zo kon op een grote digitafel de frontlinie in beeld gebracht worden, waarbij de kijker foto's van toen en nu kon uitvergroten. Hoe zag die boerderij er uit voor de oorlog, hoe liepen de loopgraven en wat was er in 1918 van over? Bij elke presentatie was je een tijd zoet, het verveelde niet snel.
Het mooiste waren de verschillende opnames van soldaten, burgers, verpleegsters uit de oorlog. Verhalen, verteld door acteurs, vanuit allerlei perspectieven (Duits, Engels, officieren, manschappen, verpleegsters, doctoren). Echt heel indrukwekkend.
Er gaat toch heel weinig boven de kracht van het persoonlijke verhaal. En dat persoonlijke verhaal is tijdloos. Zet er iemand uit Syrië neer en het verhaal kan opnieuw verteld worden.
En bij de uitgang hing in grote banieren een overzicht van alle oorlogen die er sindsdien in de wereld toch nog weer uitgevochten zijn en worden. Want veel lessen leren we niet uit de verhalen...

de grote oorlog

Vandaag bezochten wij Diksmuide, in België. Daar is een deel van de loopgraven uit de 1e wereldoorlog 'nagebouwd'.
Aan weerszijden van het riviertje de Ijzer lagen de loopgraven van de Duitsers en de geallieerden in die oorlog tegen over elkaar. Over een lengte van ongeveer 1 kilometer lopen bezoekers, (waaronder ik, het was niet erg druk, erg veel Belgische schoolklasjes met gele hesjes aan) door de Belgische loopgraven. De zandzakken zijn van beton, maar lijken best wel, de bodem is bedekt met grind, dat was in 1915 natuurlijk modder. Uit de bijgeleverde informatie begrijp ik dat de grond zeer drassig was en dat de Belgen uiteindelijk de Ijzervlakte hebben laten overstromen om de Duitsers tot staan te brengen.
Ik las 'Godenslaap' van Edwin Mortier en 'Oorlog en terpentijn' van Stefan Hertmans. Toen ik daar liep probeerde ik me voor te stellen hoe het daar écht was, in 1915. Blubber, voortdurend bukken, kleine grotachtige ruimtes, waar je misschien even kon schuilen, 's winters bitter koud, zomers bloed heet, en altijd ratten, ongedierte, vocht. Geen eten, geen drinken, bullebakken als officieren, voortdurend schieten en granaten, doden en gewonden om je heen ...
Erg veel mannen zijn omgekomen in de 'grote oorlog', tegen over elkaar schietend vanuit die loopgraven. Op veel plaatsen in België wordt daar zeer respectvol aan herinnerd. Kleine militaire begraafplaatsen her en der in het landschap, maar ook enorme grafvelden, meestal vlak bij militaire ziekenhuizen.
Allebei de boeken zijn echte aanraders. De waanzin van oorlog, toen en nu, het is onbegrijpelijk dat het ooit gebeurd is en angstaanjagend dat het nog steeds gebeurt.

Ervaring is niet altijd een pré!

Al een hele week geen blog gemaakt!
Met het standaard excuus dat ik het erg druk heb gehad.
Onder andere met de bruiloft van mijn jongste dochter, afgelopen vrijdag.
Een mooie dag, een heerlijke middagzon, een intieme, maar toch druk bezochte bijeenkomst in het stadhuis, een fijn terras, met lekker eten en drinken, mooie toespraken (waaronder die van mijzelf :-)), leuke stukjes en liedjes in de avond en een stralend bruidspaar!
Wat zullen die een pijn in de kaken hebben gehad, die avond.
En wat heerlijk dat ze kunnen terug kijken op een perfecte dag, want dat is waar ze zo op hoopten.
Ze zijn nu in de hipste stad van Europa, Berlijn, heerlijk samen op vakantie.

Mijn dochter en mijn schoonzoon hebben al sinds hun 16e verkering. Het is een bijzonder stel. Als je ze samen ziet en hoort, lijkt het vaak of ze nu al 25 jaar getrouwd zijn. Terwijl ze met hun 25 jaar nog helemaal aan het begin van hun leven staan, eigenlijk. Want alles moet nog beginnen: qua wonen, werken en leven. Toch hebben ze maar halve woorden nodig voor een gesprek, houden ze heel volwassen rekening met elkaars goede en slechte eigenschappen, kunnen ze samen enorm lachen. Allemaal heel belangrijke dingen.
Ik merk dat het feit dat je zelf ouder bent, ook maakt dat je wat sceptischer wordt, omdat je weet welke poetsen het leven je nog kan bakken, wat er allemaal nog kan gebeuren, wat er allemaal nog mis kan gaan. Ik probeer er erg op te letten dat ik daar zo min mogelijk over zeg. Want het helpt hen helemaal niet, lijkt me zo. Het haalt de vreugde van het geluk een beetje weg en maakt misschien wel bang voor de toekomst.
Voor mezelf vind ik het fijn, die levenservaring. Ik word er juist wat zekerder van, maak me minder druk, het zal mijn tijd wel duren en ook wel weer goed komen.
Maar ik denk dat generaties elkaar daar eigenlijk niet in kunnen en misschien ook maar niet in moeten willen vinden. Ieder mens moet toch weer zijn eigen leven ontdekken en ervaren.
Mijn dochter en haar man zijn nu dus gewoon op weg naar hun 60-jarige bruiloft!

Slapeloze nachten

Iedereen heeft die wel eens, denk ik, slapeloze nachten. Ik heb ze regelmatig, soms erg, soms een beetje. En in de loop der jaren wen je ook zeer aan nachten die niet zo goed zijn, die je niet in één ruk door slaapt. In de tijd dat je echt kleine kinderen hebt is dat nauwelijks het geval. En dat komt tegenwoordig ook weer zelden voor.
Deze week had ik weer zo'n nacht, waar je dan echt last van hebt overdag.
Om half 11 naar bed, redelijk normale tijd, en dan om half één weer wakker.
Uurtje draaien, lichtje aan, even lezen, even plassen, weer een half uurtje draaien, hazenslaapje van ongeveer een uur en dan weer wakker. Half uurtje draaien, even lezen, in slaap sukkelen, maar toch weer wakker. En steeds die klok: half 2, kwart voor 3, 10 voor half 4.....
En dan gaat de wekker om half zeven en voelt het alsof er een rol watten om je hoofd gewikkeld is.
Allerlei adviezen geven mensen:
1. niet drinken voor het slapen gaan (kan..), juist wel een klein slaapmutsje (graag!)
2. eruit als je langer dan 10 minuten wakker ligt, even lopen, even wat warme melk drinken (brrrr, doe ik nooit)
3. meditatieoefeningen doen, beginnend bij je tenen (werkt soms bij mij echt goed, maar soms ook helemaal niet)
4. even lezen (doe ik altijd, lijkt toch echt te helpen. Alleen beklijft het boek dan niet meer zo goed, zodat ik regelmatig een boek nog een keer lees)
5. je man/vrouw/partner wakker maken om even te overleggen wat je het beste kunt doen tegen de slapeloosheid (heel goed idee!)
6. een pilletje slikken (echt niet!)
Ik probeer het maar te accepteren. Het is zoals het is. Gewoon even een "wollen" dag daarna en de volgende nacht lukt het meestal wel weer redelijk.
Dus aan echte slapeloosheid leid ik niet. Dat lijkt me pas echt erg.

het sociale domein

De afgelopen week heb ik twee halve dagen besteed aan het opdoen van kennis over en contacten met 'het sociale domein'. Daar verstaan mensen vaak verschillende zaken onder, maar in dit geval gaat het over alles wat te maken heeft met de drie decentralisaties die het Rijk in voorbereiding heeft. De gemeenten moeten vanaf 2015 zorg gaan dragen voor de uitvoering van drie regelingen: zorg aan langdurig zieken en ouderen (WMO), hulp bij het vinden van werk (of een uitkering verstrekken)(participatiewet) en de jeugdzorg.
Woensdagmiddag was ik bij een mini-conferentie van Viva, de Rhedense welzijnsinstelling die het werk van Carion in de gemeente heeft overgenomen, toen deze een jaar of twee terug failliet ging. Een aardige middag, met interessante sprekers. Het gehele nieuwe college van B&W gaf even kort acte de presence, wat toch ook aangeeft hoe druk zij zijn met die decentralisaties.
Een van de sprekers ging vooral in op hoe organisaties ook in de zorg zelfsturend kunnen zijn en ruimte aan de burger kunnen laten. Wat brood- en broodnodig is, want hij stelde dat nu 1 op de drie mensen niet werkt (om wat voor reden dan ook), maar dat over 15 (!!) jaar er nog maar 1 op de drie mensen wél werkt. Dat betekent dat die ene persoon een inkomen bij elkaar moet regelen (via het betalen van belasting bijvoorbeeld) voor die andere twee. Dus moeten die mensen die niet werken (o.a. ik dus!), veel meer zelf doen en regelen. En moeten de (zorg)organisaties efficiënter gaan werken, kleinschaliger, met minder management en meer zelfsturing.
Boeiend en herkenbaar verhaal.
Donderdag deed ik mee aan een werkatelier over het sociale domein. Met directeuren en managers van Gelderse en Overijsselse bibliotheken.
Leuk hoor, die mix!
Daar kregen we een denkmodel aangereikt dat, als je dat even kort toepast bij projecten of ontwikkelingen, snel inzicht geeft in wat je wilt, wie je daar voor nodig hebt, hoeveel je dat gaat kosten en wat je daarvoor beschikbaar hebt.
En een verhaal over de kansen die de drie decentralisaties bieden voor het bibliotheekwerk. Maar die waren me al wel duidelijk. En ook is me duidelijk dat daarvoor je lokale netwerk essentieel is. En je als directeur dus gewoon aan de bak moet in het contact met de nieuwe wethouder, je ambtenaren enz.
Huiswerk dus! en niet alleen voor de 2e bijeenkomst van volgende week.

De kneu

Wat een weer, dit weekend. Regen, wind en de hele dag zowel het licht als de kachel aan in huis.
En niks geen zin om er nog even uit te gaan of nog even wat in de tuin te doen. En eigenlijk ook geen zin om te lezen, of nog wat te werken, of tv te kijken.... Echt zo'n verveelweekend dus.
En zo'n hype rond dat songfestival irriteert me dan zelfs een beetje. Jongens toch, in mijn jonge jaren was het echt not-done om naar het songfestival te kijken. Dat was echt te burgerlijk voor woorden. Je schaamde je gewoon om te vertellen dat je ouders dat wel deden.
En nu zag ik op facebook dat de gestudeerde en gepromoveerde vrienden van mijn dochters zowaar een heel schema op hun laptop hebben gemaakt waarop ze de puntentelling bijhouden. En dan kansberekeningen maken.
Mijn dochter, die in het buitenland zit, heeft het gezellige avondje gewoon via skype kunnen meemaken. Dus echt op de bank erbij, op de i-pad, denk ik.
Beregezellig....
Wij deden dat dus vroeger met schaatsen: 2 pagina's uit de krant waren speciaal gemaakt op de ronde- en eindtijden van alle schaatsers op in te vullen. Mijn oudste broer mocht dat doen, wij moesten overal van af blijven. En dan vergeleken wij de onderlinge kansen en berekenden welke scores onze favoriet moest halen om te kunnen winnen.
Ach ja, andere tijden.
Maar toch ook weer niet.

Hierbij een foto van een 'common linit', een kneu dus...

Het werkplan van het Gelders Netwerk

Eens in de zoveel tijd, bij voorkeur eigenlijk jaarlijks, bepalen de Gelderse bibliotheken met elkaar waar ze de komende tijd geld en energie in willen steken. Wat gaan we doen, en vooral: wat gaan we sámen doen? Waar heeft de Gelderse samenwerking echt meerwaarde, op welke terreinen kunnen we echt wat voor elkaar betekenen en, en dat is natuurlijk ook essentieel, waar besteden we onze provinciale subsidie aan? Die subsidie krijgt vorm in de mogelijkheden die de Rijnbrinkgroep heeft om dat Gelders netwerk van bibliotheken te ondersteunen. Want dat is hun opdracht: ondersteun het Gelders netwerk van bibliotheken, bij voorkeur vraaggericht, dus op terreinen waarvan de bibliotheken zelf aangegeven dat ze behoefte aan die ondersteuning hebben.
In maart hebben we gezamenlijk de grote lijnen aangegeven en vanmiddag moesten we die nader uitwerken tot concrete acties.
In de inleiding werd een filmpje vertoond van de Rabobank, waarin de ontwikkelingen in de maatschappij geschetst werden. Kern van dat filmpje is: alles verandert voortdurend, sneller dan je zou willen. Als ik de link krijg zet ik hem nog wel op het blog.
Die conclusie schuurt een beetje met het opstellen van een werkplan voor 2 jaar. Want ja, wat nu actueel is, wat nu een kans is, is morgen misschien wel achterhaald en niet meer actueel.
Daarom ben ik blij dat we toch bleven 'steken' in de grote lijnen: samenwerking op het terrein van innovatie, exploitatie en educatie. Met veel ruimte voor proeftuinen.
Daarmee wordt de ingezette koers op het gebied van educatie/een leven lang leren doorgezet, gaan we grondig kijken waar efficiency winst te behalen is op ons uitleenproces en kiezen we nadrukkelijk voor nieuwe projecten, bijvoorbeeld op het gebied van het sociale domein en het aangaan van nieuwe verbindingen in de samenleving. En kunnen bibliotheken, apart of samen, aanvragen indienen voor projecten die ze willen uitproberen.
Nu moet onze netwerkmanager er nog een mooie notitie van maken.
Wel jammer dat er nogal wat bibliotheken, vooral de grote steden, ontbraken vanmiddag. Die kijken vaak toch vanuit een wat andere invalshoek.

Energie!

Vreemd is dat, hoe een tegenvaller toch opeens zicht op iets nieuws kan geven.
Al met al toch bijna twee jaar hebben wij (of misschien moet ik zeggen: heb ik) mij, als het ging om de toekomst van onze bibliotheek op de middellange en langere termijn, gericht op de samenwerking met de Bibliotheek Arnhem. Omdat dat zo ontzettend voor de hand lag en ligt.
Nu duidelijk is dat dat niet doorgaat, ben ik toch meteen weer bezig met het bedenken van andere perspectieven, met het nadenken over wat we nu echt dus zelf moeten gaan oppakken en hoe we dat dan kunnen doen.
Ik heb onze bibliotheek toch een tijdje 'in de wacht' gezet. Want het is natuurlijk ook niet zo slim om nieuwe wegen in te slaan, investeringen te doen, verstrekkende beslissingen te nemen, als je denkt dat je op korte termijn echt stevig met een nieuwe partner gaat samenwerken.
Maar er ligt nogal wat wat we nu weer op kunnen en moeten pakken: de selfservice moet eigenlijk worden vervangen, ons IT-netwerk is al een tijd niet bevredigend en up-to-date, ons contract voor de kopieermachines loopt af en er is nogal wat veranderd, wat willen we daar mee?
Kortom, allemaal weer zaken waar we onze eigen koers in moeten bepalen en onze eigen keuzes in moeten maken. Met ook natuurlijk onze eigen grenzen en beperkingen.
Ik merk dat ik er energie van krijg: we gaan er mee aan de slag, vort met de geit!

Een nieuwe functie!

Ik heb een nieuwe baan. Of liever: een nieuwe functie.
Eén waarvoor ik niet heb hoeven solliciteren, maar waar ik gewoon voor uitgekozen ben. Eén die ik ook niet kan weigeren, als ik dat al zou willen. Deze functie 'comes with the job'.
Maar ik weet niet zeker of ik wel de juiste competenties heb. Ik heb wel ervaring, in een soortgelijke positie, maar helemaal hetzelfde toch ook weer niet.
Het functieprofiel geeft wel veel ruimte: je kunt er in de loop van de tijd nog erg veel je eigen inkleuring aan geven, dat is wel prettig. Je kunt creatief zijn, je eigen leiderschapsstijl kiezen (binnen de door de directie aangegeven kaders natuurlijk) en het is over het algemeen heel zelfstandig werk.
En het is ook geen baan met eindverantwoordelijkheid, dat scheelt ook. Hoewel betrokkenheid onvermijdelijk en verplicht is.
Ik zie er erg naar uit, naar deze nieuwe functie.
Maar ik maar me ook wel wat zorgen.
Krijg ik wel genoeg tijd om hem goed uit te voeren? Zal alles wel goed gaan, mag ik nog meemaken dat er werkelijk resultaten worden geboekt en einddoelen worden gehaald?
Ik neem me voor vooral op mijn ervaring en intuïtie te vertrouwen. Dan loopt het vast vanzelf. Want er zijn heel veel mensen met diezelfde functie, en die doen het over het algemeen prima, dus dan lukt het mij ook vast.
En ik kan me nog heel goed voorbereiden, want mijn 1e kleinkind wordt pas ergens in november geboren.
Ik word oma!

Jammer....

Vandaag heb ik iedereen laten weten dat er geen vervolg komt op de genomen stappen tot verdere samenwerking met de Bibliotheek Arnhem. Er speelt zo veel in het culturele veld van Arnhem dat de bibliotheek daar zich op haar positie in dat veld wil beraden. En zich ook op de culturele partners in Rozet en in de stad wil focussen.
Dat kan ik begrijpen. Misschien had ik wel dezelfde beslissing genomen.
Wat betekent dit nu voor onze bibliotheek?
Op zich niet zo heel veel. We zijn een financieel gezonde organisatie, met een heldere koers. We weten wat ons nu en in de komende jaren te doen staat. We hebben de mensen en de middelen daar voor.
Maar we hadden ons er al wel in ons hoofd een beetje op voorbereid, op het werken in een breder verband, in regionaal verband. Ik denk (en ik heb dat ook gestimuleerd) dat sommige van onze medewerkers zeker hebben nagedacht over hun kansen en mogelijkheden in een regionaal werkende bibliotheek. Dat kan uitdagingen bieden, ook bedreigingen, maar in elk geval een ruimer perspectief met meer keuzemogelijkheden. Waarin je kunt kijken of je misschien werk met wat meer uitdaging kunt vinden, of juist iets rustiger. Of je specialiseren op een specifiek terrein, waardoor je nog beter kunt worden in wat je doet en je talenten nog beter kunt inzetten.
Allemaal mogelijkheden die ik iedereen graag had gegund.
Eigenlijk vind ik dat nog het jammerst.
Naast het feit dat onze klanten helaas ook in de toekomst niet met één bibliotheekabonnement in de regio terecht kunnen. En dat we onze activiteiten niet efficiënt in meerdere bibliotheken met ander publiek kunnen uitvoeren. En dat we geen kosten kunnen besparen op contracten, backoffice personeel enz.
Toch wel jammer dus.
Maar we nemen gewoon even de tijd om na te denken over waar we nu echt op willen inzetten, wat nu echt voor onze klanten en voor onze medewerkers het belangrijkste is. En dan vinden we vast oplossingen die helpen, ook samen met Arnhem, maar dan gewoon, zoals altijd, als college-bibliotheken.

Geheimen

Daar ben ik dus heel goed in, in geheimen bewaren. Uit mij krijg je geen woord.
Vandaag was de 1e selectie van architecten voor het MFC 3b4. Er hadden zich maar liefst 21 bureaus aangemeld. We kozen met een flinke club mensen uiteindelijk, op basis van vooraf gegeven criteria en een puntensysteem, vijf bureaus die straks hun plannen voor het MFC mogen komen presenteren.
En dat mag nu nog echt niet bekend worden.
En dus hou ik mijn mond, geen enkel probleem.
Je zult mij ook niet horen verklappen wie ik heb getrokken voor Sinterklaas of welke grap ik voor 1 april in gedachten heb. Ook vroeger als niet, als de kinderen probeerden uit te vissen wat ze gingen krijgen voor hun verjaardag. Geen woord!
Soms vragen mensen je bepaalde privé-dingen niet door te vertellen: ze gaan trouwen, of juist scheiden, hun partner gaat vreemd of ze zijn verliefd op iemand anders. Soms zijn ze ziek en willen ze dat nog niet voor de buitenwereld weten.
Bij mij is hun geheim veilig. Ik respecteer dergelijke vragen altijd.
Ik heb nu ook weer zo'n geheim. Maar ik moet zeggen: deze keer valt het me wel heel erg zwaar.....

Pasen

Ik hecht erg aan tradities, of ze nu van oorsprong christelijk of heidens zijn.
Dus ben ik altijd blij met de feestdagen en niet alleen vanwege de extra vrije dag.
Al van heel lang geleden gingen wij met ons (grote) gezin paaseieren zoeken. Er bestaat nog een klein 8mm filmpje waarin wij, en onze ouders, ooms, tantes, neven en nichtjes door een bos rennen, op zoek naar blijkbaar daar verstopt paaseieren.
En in die tijd waren dat gewoon echte gekookte eieren, die we eensgezind aan de grote tafel zo mooi mogelijk schilderden.
Later, toen we zelf kinderen kregen, kwamen we met Pasen ook nog altijd samen en verstopten mijn ouders in hun kleine rijtjeshuistuintje de eitjes. Nog weer later kozen we daar een tuin voor van één van de kinderen, want inmiddels waren er 19 neven en nichten en daar heb je wel een beetje tuin voor nodig. Mijn vader zocht mee, mijn moeder bemensde het inzamelingspunt en telde, samen met haar oudste kleinkind, de opbrengst. Op een briefje was natuurlijk genoteerd hoeveel er van elke soort verstopt was.
Nooit vonden we ze allemaal...
Ook na het overlijden van mijn ouders hebben we deze traditie als broers en zussen nog een aantal jaren in ere gehouden, maar de laatste jaren kwam het er niet meer van. Inmiddels is immers ook het jongste kleinkind midden in de pubertijd en zie ze dan nog maar eens op tijd het bed uit te krijgen om eitjes te gaan zoeken.
Gisteren ben ik voorzichtig opnieuw begonnen met deze traditie, met de kinderen en kleinkinderen van Han. Het was heerlijk weer, de kinderen hebben de hele tuin doorgewerkt, een aantal eitjes werd gelukkig slechts na heel lang zoeken door de echte doorzetter gevonden. Al met al: ik probeer het volgend jaar weer, misschien gaat het lukken!

4 nieuwe jaren!

Vandaag wordt in de gemeente Renkum het college- akkoord gepresenteerd. De onderhandelingspartijen zijn er onder leiding van D66 uit. Er is al bekend dat er 4 wethouders komen (D66, VVD, GroenLinks en Gemeentebelangen), maar niet welke portefeuille die krijgen.
En dat is toch best spannend. Want het kan betekenen dat er een andere visie in het college van B en W op het bibliotheekwerk komt. Want de betrokken partijen hebben in hun verkiezingscampagne uitspraken gedaan over de bibliotheek van nu en in de toekomst.
Ik ga vanmiddag maar even luisteren naar de plannen voor de komende vier jaren!

Trots!

Gisteren hadden we een 'algemene personeelsbijeenkomst'. Dat klinkt altijd zo plechtig, maar het komt er op neer dat we met zo veel mogelijk collega's samen komen om iets te bespreken, iets te doen, ergens over van gedachten te wisselen enz.
En omdat het al even geleden was en wij een bibliotheek in beweging zijn, had ik veel te melden. Gewoon om mensen bij te praten en te kunnen reageren op vragen en zorgen.
Al onze plannen voor samenwerking zijn (opnieuw) de revue gepasseerd. En een duidelijke reactie was: wij hebben veel te bieden, wij doen het goed, wij zien meerwaarde in die samenwerking, maar laten we vooral naar behoud (of nog liever) verbetering van kwaliteit kijken.
Later werd in een ander kader gevraagd om nu eens kernachtig te formuleren waar wij met elkaar goed in zijn, waar we trots op zijn. Dan komen er woorden langs als: heldere communicatie, flexibiliteit, daadkracht, klantvriendelijkheid, collegialiteit.
En toen was ik weer trots!

Cijfers

Volgende week wil ik tijdens de algemene personeelsbijeenkomst wat cijfers laten zien. Trends in uitleningen, leden en bezoekers, vergelijkingen met andere jaren, ontwikkelingen van het gebruik van onze collectie enz.
Dat is nog een hele klus. Allereerst om ze simpel en eenduidig op te kunnen hoesten. Soms weet je ook niet precies wat je wilt weten en heb je eigenlijk te veel gegevens om te kunnen overzien wat nu echt van belang is en hoe de cijfers te combineren zijn tot relevante informatie waar we werkelijk wat mee kunnen. Want een cijfer op zich zegt niet, je moet het in de context zien.
Vervolgens wil ik er natuurlijk ook nog een aardige presentatie van maken en dan blijkt de excel-kennis op dat terrein toch wat weggezakt.
Dus misschien wordt het uiteindelijk maandag wat minder mooi dan ik zou willen, maar dat moet dan maar. Je kunt ook overdrijven.
Vandaag hebben de specialisten en ik opnieuw een dag gebogen gezeten over ons educatieve beleid. Het instrument dat we daarvoor uitgereikt kregen is de zg. balanced score card. Die gaat ook heel erg uit van cijfers. Formuleer je doelen zo SMART mogelijk en bepaal in je jaarplanning welke stappen je wilt halen. Dus van 8 BoS-scholen naar 12 in 2016. En van 1 persbericht per maand naar wekelijks in de krant. Bijvoorbeeld.
Ook nu bleek weer dat cijfers op zich niet zo veel zeggen. Je moet de relevante cijfers hebben, want daar kun je wat mee. En die zijn vaak anders dan gebruikelijk: hoeveel kinderen wonen er eigenlijk in onze gemeenten, wat zijn de prognoses voor de schoolomvang, hoeveel mensen krijgen een uitkering, hoeveel kinderen maken gebruik van de kinderopvang, hoe is het gemiddelde opleidingsniveau in onze gemeenten, hoe scoren onze scholen volgens de inspectie op taal enz. enz. Die cijfers zijn wel beschikbaar, maar daar moeten we even voor gaan zitten.
En ook daar kun je in doorschieten: ben je straks dagen aan het werk om informatie op te halen die je uiteindelijk niet gebruikt. Dus eerst maar eens goed nadenken over wat we eigenlijk willen weten.
Want je kunt ook overdrijven inderdaad.

Stilstand en beweging

Gisteren deden mijn dochter en schoonzoon met hun huis mee aan de Open Huizen dag. Ze willen graag verhuizen, naar een dorp vlakbij, waar veel vrienden wonen, waar ze een volgende stap in hun relatie willen gaan zetten (kinderen?).
Er is helemaal niemand komen kijken. Tot flinke frustratie van mijn kinderen. Want natuurlijk: houtwerk nog geschilderd, viooltjes in bakken in de tuin, zeer opgeruimd en schoongemaakt, een mooie bos bloemen op tafel: laat de kijkers maar komen!
Maar die kwamen dus niet...
Op veel terreinen zorgt de crisis van al weer heel wat jaren voor een soort van stilstand. Jonge mensen vinden geen werk, kunnen daarom niet echt goed ergens wonen, kunnen dus ook geen leuke starterswoning kopen, waardoor mensen zoals mijn dochter en haar man niet kunnen verhuizen naar hun leuke dorp. Waardoor ze toch nog even zullen wachten met het krijgen van kinderen bijvoorbeeld. En veel van mijn neven en nichten wonen gewoon nog thuis, want geen of onvoldoende geld om iets te huren laat staan te kopen. En in mijn straat staat het huis van de overbuurvrouw al twee jaar te koop: ze is maar vast verhuisd naar haar vriend, aan de andere kant van het land, ze hielden dat gereis naar elkaar toe niet meer uit...
Geen nieuws natuurlijk, en er lijkt nu toch iets in beweging te komen, dus ik hoop dat het voor mijn kinderen (en al die andere jonge mensen) nog helemaal goed gaat komen, maar geduld is lastig als in in je meest energieke levensfase bent.
Overigens heeft de crisis in het bibliotheekwerk juist voor heel veel beweging gezorgd: sluitingen, verhuizingen, verkleiningen, samenwoningen, heroriëntaties, concurrentie. Terwijl de bibliotheeksector juist in een wat 'oudere' levensfase was terecht gekomen. Dus heeft de crisis daar wel voor de flink noodzakelijke verjonging gezorgd!

de Bibliotheek op School

Daar zijn we met elkaar toch wel erg trots op, op de Bibliotheek op school.
Vandaag was het afsluitende congres van twee jaar forse investeringen in Bibliotheken op School in Gelderland. Een mooie terrasdag in het Open Lucht Museum, met heel veel gasten, zo tegen de 200 begrijp ik. En daarvan kwam toch minstens de helft NIET uit bibliotheekland, hoewel ik erg veel collega's heb ontmoet.
Maar van Renkum was onze beleidsambtenaar er ook en dat is in elk geval winst. Want zo'n programma zorgt er dan toch voor dat je een gemeenschappelijk referentiekader krijgt: wat die man toen zei, en wat toen ook aan de orde was enz.
Ik vond de ochtend prima. Vooral het verhaal van Kees Broekhof, over de wetenschappelijke FEITEN rondom taalaanbod en taalontwikkeling waren heel helder en duidelijk. En daarna een prima presentatie van wat de monitor allemaal laat zien en hoe scholen daar heel direct, bijna op leerlingniveau op kunnen sturen.
Hij liet bijvoorbeeld een sheet zien van de resultaten op de vraag of er in de klas aan boekpromotie werd gedaan door de leraar. Bij die betreffende school was duidelijk dat de leraar van groep 5 daar niet aan deed, die voerde duidelijk de gemaakte afspraken niet uit. 'Zou het hier om spelling of technisch lezen zijn gegaan, dan was de leerkracht zeker op het matje geroepen'. En dat moet voor leesbevorderende activiteiten dus ook gebeuren. Want de bewijzen voor het effect van lezen zijn zo ontzettend overduidelijk.
Heerlijk hoor, als je dat zo goed kunt aantonen.
De beleidsambtenaar wilde meteen die Kees naar Renkum halen, om dit verhaal nog maar eens aan de schooldirecteuren en leerkrachten te vertellen.
Een goed idee, gaan we doen!
Het werkt toch echt beter als een ander het vertelt!

Relativeren

Ik klaag nog wel eens dat ik het te druk heb.
Deze week maakte ik twee dingen mee, die maken dat ik mijn zegeningen maar weer eens ben gaan tellen.
Een heel oude (figuurlijk gesproken) vriendin van me, nog uit mijn middelbare schooltijd, kreeg de diagnose borstkanker te horen.
Eén op de negen vrouwen krijgt borstkanker. In mijn familie en vriendenkring zijn diverse vrouwen die het hele traject van borstkanker hebben moeten doorstaan. Er hoort een hele specifieke terminologie bij, die je pas leert kennen als het te dicht bij komt: borstbesparende operaties, schildwachtersklieren, biopties, bestralingen en chemokuren, en na afloop elastische kousen voor om je arm, omdat de lymfeklieren niet meer goed werken.
Mijn vriendin staat aan het begin van dat traject. Is nog helemaal in verwarring, weet niet wat ze er van denken moet, voelt zich helemaal niet ziek en gaat dus ook maar gewoon werken. Maar ondertussen bevindt ze zich in een soort emotionele achtbaan, waarin ze soms veel en soms helemaal geen behoefte heeft aan de mensen om haar heen. En wij, haar vrienden en familie, kunnen ook zo weinig voor haar doen nu.
Ze heeft een drukke baan in de ICT, haar bedrijf is aan de vierde reorganisatie toe. "Deze diagnose is een zeer goed middel tegen werkstress", zei ze. Volstrekt niet meer interessant....

Morgen het andere voorbeeldje.

Leuk druk!

Ik ben de hele week zo druk geweest met van alles en nog wat, dat ik helemaal niet aan een nieuw blog toegekomen ben.
Allerlei besprekingen, in Arnhem, in Dieren, in Oosterbeek. Over samenwerking, over de Klipper, over het proces van het inschrijven van nieuwe leden en wat daar allemaal fout in kan gaan. En mijn jaarlijkse functioneringsgesprek met de Raad van Toezicht, dat zoals elk jaar plezierig en in een open sfeer verloopt.
Gisteren nog even naar een symposium van de Gelderse SP, die zich sterk maken voor een goede spreiding van bibliotheekvoorzieningen in de provincie. En vandaag nog even naar Dieren om samen met de Rhedense burgemeester de Jonge Ouders Beurs te openen. Toen ik er weg ging was het er gezellig druk. Ik hoop dat alle standhouders vandaag uiteindelijk voldoende te doen hebben gehad en tevreden naar huis gaan. Mieke en Astrid hebben er veel werk aan gehad en hebben allebei ook hun hele of halve familie ingeschakeld, soms incognito....

Een afwisselend beroep!

Twee bijzondere dagen achter de rug. Twee dagen met zeer verschillende mensen, zeer verschillende taken. En waar ook op zeer verschillende kwaliteiten een beroep werd gedaan.
Afgelopen zaterdag was ik lid van de driekoppige jury van de regionale finale van de Nationale Voorleeswedstrijd. Zeven kandidaten uit onze eigen bibliotheek en uit de bibliotheken in onze eigen regio. In de mooie aula van het ROC in Velp, zodat er veel plaats was voor de meegekomen opa's en oma's, vaders, moeders, broertjes en zusjes, vrienden en vriendinnetjes. Met spandoeken, t-shirts en yels.
Ze waren flink nerveus, dat was duidelijk. Maar ze hadden ook al duidelijk twee keer eerder met dit bijltje gehakt (één keer op school en één keer in de finale in de eigen bibliotheek).
En als jurylid moet je dan eerlijk en rechtvaardig zijn, maar toch vooral ook positief over de vele kwaliteiten die de voorlezers hadden. En uiteindelijk moet je ook een keus maken, er kan er, zoals altijd, maar één de winnaar zijn. Dus waren er uiteindelijk toch zes wat teleurgestelde zilveren medaillewinnaars en was er één die met de gouden plak doorging naar de provinciale finale. Toch vind ik het, en ik hoop de kinderen ook, het een leuke, gezellige en ontspannen middag.
Vandaag hebben we met de collega-directeuren gesproken over het jaarplan 2015 en verder van de Samenwerkende Gelderse Bibliotheken. Wat willen we met elkaar bereiken de komende tijd, waar hebben we elkaar vooral voor nodig en hoe kan de Rijnbrinkgroep ons daarbij helpen? Na een inspirerend ochtendprogramma kwam ik in een leuk groepje collega's terecht en hebben we vol enthousiasme een hele stapel geeltjes geplakt en doelen geformuleerd. Daar gaat de toegevoegde adviseur van de Rijnbrinkgroep nu chocola van maken, zodat we hopelijk uiteindelijk een mooi jaarplan krijgen.
Een mooie dag ook, daar in Brummen, uitkijkend over de velden, met in de pauze het zonnetje op onze bolletjes.
Morgen maar weer over tot de waan van de dag.

de Raadsverkiezingen

We mochten weer stemmen afgelopen week!
En dat hebben we, hoewel te weinig, gedaan.
Ik heb deze raadsverkiezingen, merk ik, heel anders beleefd dan alle voorgaande. Ik volgde altijd de lokale politiek in mijn woonplaats vrij nauwkeurig, was goed op de hoogt van standpunten van partijen, acties van wethouders enz.
Dit jaar wist ik eigenlijk van niets. Her en der wel wat langs zien komen in de lokale editie van de krant, en een aantal debacles en acties (zoals de enorme bezuiniging op de Nijmeegse openbare bibliotheek :-()krijg je natuurlijk wel mee, maar wat de lokale politiek nu eigenlijk gepresteerd heeft, de afgelopen vier jaar... Ik heb het niet gevolgd.
Hoe anders is dat met de lokale politiek van Rheden, Renkum en zelfs Rozendaal. Daar ken ik de lokale issues, de punten waar discussie en zelfs ruzie over is, de afsplitsingen en aansluitingen, de wethouders en hun dossiers, de raadsleden en hun visies.
Als directeur van de bibliotheek heb ik vooral met hen te maken, wat zij vinden is voor de bibliotheek van belang. Kennis hebben van de problemen waar gemeenten mee kampen, maakt dat ik met mijn bibliotheek daarop kan inspelen en kan bijdragen aan de oplossing van die problemen.
In Rheden en Renkum is D66 de grootste partij geworden. D66 mag dus als eerste gaan kijken met wie ze een coalitie kunnen en willen gaan vormen. Dat kan ook rustig in beide gemeenten een volstrekt andere coalitie worden. En dat kunnen dus ook andere keuzes betekenen op allerlei terreinen.
Ik hoop dat het voor de bibliotheek een beetje rustig blijft: we zijn goed op pad, laten we de kans krijgen om dat pad wat te verbreden, er wat mooie boompjes en bloemen naast te zetten en er veel gezellige wandelaars mee te trekken. Dan wordt het vast een mooie nieuwe raadsperiode!
In elk geval krijgen de nieuwe raadsleden van mij allemaal de brochure 'de bibliotheek is van waarde'. En in Rheden gaat Alberdine de raadsleden allemaal een cursus 'raadsleden op de i-pad' geven! Want ook daar ligt onze waarde!

een beetje ongerust...

Vandaag wilde ik nog even wat werken. Klussen die haast hebben voor bijvoorbeeld De Klipper en waar ik door de week niet aan toe kom, in verband met allerlei afspraken en bijeenkomsten.
Maar ik kon niet in mijn webmail. De verbinding werd niet gelegd, de server reageerde niet.
Komt wel eens voor hoor, dus geen paniek.
Maar toch: dit weekend vindt de installatie plaats van de nieuwe versie van V-smart. En ik weet best, met mijn gewone gezonde Hollandse verstand, dat dat niets met de bereikbaarheid van onze webserver te maken heeft.
Maar toch. Ik realiseerde me ineens dat we zo kwetsbaar zijn, met al onze ICT. Dat we het overzicht over hoe alles aan elkaar geknoopt is, met elkaar te maken heeft en invloed op elkaar heeft, volgens mij al lang niet meer hebben. Ook de ICT-ers niet. Want hoe vaak komt het niet voor dat ook zij zeggen: 'geen idee, zet u uw computer maar even uit en weer aan'. En warempel: dan is het euvel verdwenen!
Dus dat doe ik nu ook maar even in de hoop dat dan de server van het werk wel weer te vinden is. Hoewel ik natuurlijk wel weet dat dat niets met elkaar te maken kan hebben...

Spijbelen

Vandaag heb ik gespijbeld.
Ik had mij in december opgegeven voor een mooie inspiratiedag, georganiseerd door Probiblio. Want je moet daar als directeur gewoon echt af en toe tijd voor uittrekken, anders krijg je niet genoeg triggers om door te kunnen ontwikkelen.
Maar gisteren zocht ik de route uit, en dat was nogal wat: 3e overstappen, Amsterdam metro en bus, al met al 2,5 uur.
En als ik het hele programma zou volgen, was ik zeker niet op tijd thuis voor mijn wekelijkse yoga-avondje.
En dat heeft een directeur toch ook wel erg nodig.
En ik moest nog dringend een klus doen, die echt volgende week klaar moet zijn en waar ik verder geen ruimte meer voor zag.
Daarnaast was de voorspelling zon met 18 graden...
Dus ik ben thuis gebleven. Heb mijn klus gedaan en de boodschappen en heb daarna in de zon het Boekenweekgeschenk van Tommy Wieringa gelezen. Een verrassend leuk boekje. Dus inspiratie genoeg, dacht ik zo.
Toch blijft er dan iets aan mij knagen: ik had toch beloofd dat ik naar Amsterdam zou gaan, er is ook al voor betaald, dus dit is niet zo netjes eigenlijk.
Maar wel een heerlijke rustige dag. Dus ik zet mijn schuldgevoel maar even aan de kant.

de Bibliotheek Veluwezoom bruist!

Deze week was en is er op allerlei fronten drukte in de bibliotheek Veluwezoom:
Gisteravond hadden Solidez en de bibliotheek de raadsleden van de gemeente Renkum uitgenodigd voor een informatie bijeenkomst over de Klipper. Want de verkiezingen komen er aan en je weet nooit, zeker in het Renkumse niet, hoe de hazen gaan lopen straks. Dus is het belangrijk dat zoveel mogelijk huidige en mogelijk toekomstige raadsleden op de hoogte zijn van onze plannen en ze een warm hart toe dragen. Want dan kunnen we dit proces goed over de verkiezingen heen tillen en ook daarna om steun en commitment van de gemeente vragen.
En het was druk! Veel raadsleden, van alle oude en nieuwe fracties, ook veel nieuwe gezichten die zich aan het warmlopen zijn voor zetels in de raad. Velen in de kleuren van hun partij, met een speciaal partij-jack of een juist gekleurde das.
De reacties op onze plannen waren veelbelovend: enthousiasme, bereidheid tot meedenken en er voor gaan. Hier en daar een kritische vraag, maar dat helpt ons alleen maar verder. Ien (de directeur van Solidez) en ik hielden er een goed gevoel aan over. Dus wij gaan dapper door!
Verder is het natuurlijk Boekenweek en vanavond en donderdag komen er schrijvers naar de bibliotheek. Met Reizen als thema. Al veel aanmeldingen voor vanavond, hopelijk komt er voor donderdag nog iets bij.
En vanochtend tijdens het educatie-overleg kwam er een hele lijst van activiteiten voorbij die binnenkort of iets later dit voorjaar plaats gaan vinden: het voorlezen in de dorpshuizen, lezingen van lokale schrijvers, rondleidingen van de leerlingen van het Titus in de bibliotheek, de mooie resultaten van de monitor die op de Bibliotheek op School-scholen is afgenomen en daar binnenkort door onze lees/mediacoaches gepresenteerd gaan worden, de regionale finale van de voorleeswedstrijd in de aula van het ROC in Velp, de feestelijke opening van de bibliotheek in Doorwerth met de wethouder. En niet te vergeten de jonge ouders beurs in Dieren, waar zich erg veel organisaties enthousiast aan hebben verbonden.
Ik wilde nog op zoek naar een zwangere vrouw voor het belly-painten, maar ze waren al voorzien! Dat gaat echt heel leuk worden!

Inspiratie

Drie dagen op pad geweest met de Gelderse collega's. Ons min of meer jaarlijkse uitje, bedoeld om inspiratie op te doen, ons werk vanuit een andere ooghoek te bekijken en om elkaar ook eens in een andere, meer informele setting te treffen.
En (hoewel ik vlak van te voren altijd denk 'ik heb er eigenlijk helemaal geen tijd voor') was het weer helemaal geslaagd.
We hebben Amsterdam bekeken, vanuit inderdaad een andere hoek: allerlei plekken in Amsterdam bezocht waar je normaal nooit komt, waar zich ontwikkelingen voordoen, waar burgers initiatieven nemen en waar de gemeente dat ook toestaat en ondersteunt. Waar gebouwd en gewoond wordt in allerlei vormen en omstandigheden: bedrijfjes in oude woonboten op vervuilde grond, innovatieve groepen in met hooibalen geïsoleerde leegstaande fabriekshallen, recreatie op het water met drijvende tuintjes. Maar ook bewust nieuw ontwikkelde gebouwen met een visie op de toekomst en de economische drager van de stad: investeren in oude stadsdelen, mooie publiekstrekkers in wat vervallen wijken. Je voelt het gewoon bruisen!
En ook het contact met de collega's was inspirerend. Vaak kleine tips en ideetjes die je elkaar aan de hand doet, waar ik straks weer echt werk van wil gaan maken. Maar ook gesprekken over de grote lijnen, de dilemma's waar ook collega's mee te maken hebben en de privé-verhalen zijn natuurlijk ook heel spannend.:-)
Dus, gewoon weer helemaal prima. Morgen maak ik een mooie frisse start met de 125 mails in mijn postbus .....

Richtingsgevoel

Men zegt dat veel vrouwen het hebben, geen richtingsgevoel. En hoewel ik een enorme hekel aan dergelijke generalisaties heb, voldoe ik op dit punt volledig aan het vooroordeel. Ik heb totaal geen richtingsgevoel.
Draai mij drie keer in het rond en ik ben de weg kwijt. Sla ik twee keer links af, ben ik verdwaald. Stap ik een winkel uit, ga ik bijna standaard terug naar waar ik vandaan kwam, terwijl ik natuurlijk de andere kant op wil.
Ik ervaar dit mijn hele leven al als een echte handicap. Vooral als ik zie hoe andere mensen dat van nature wel hebben. Die zijn nergens bang voor, gaan gewoon op pad, oriënteren zich op een kerktoren, een grote boom, de zon...voelen gewoon aan hun water dat ze 'die kant' op moeten. Hoe jaloers kan ik daar op zijn!
Want ik durf echt alleen het bos niet in, ik ga echt niet op stap in een grote stad zonder route. En wat is het dan ontzettend fijn dat er voor mensen zoals ik digitale navigatie is uitgevonden.
Om nog maar eens te generaliseren: de tomtom was, na de uitvinding van de anticonceptiepil, de belangrijkste stap in het kader van de emancipatie van de vrouw. Want nu kan ik gewoon op pad, de deur uit, maakt niet uit, ik kom altijd waar ik wezen wil. En de angst om te verdwalen is, in elk geval op de openbare weg, verdwenen.

Soms biedt de natuur je ook voldoende houvast om zonder navigatie op pad te gaan. Ik hou erg van dijken, water, strand. Heerlijk uitwaaien en gewoon de waterlijn aanhouden. En terug? Gewoon omkeren.

Vakantiewerk...

Volgende week ben ik een weekje vrij. Een klein weekje maar, lekker in het vroege voorjaar. Dat is zo'n goede gewoonte die we er graag inhouden, thuis.
Maar op het werk komt er heel wat bij kijken, bij zo'n klein weekje. Want alle voorzorgsmaatregelen of acties moeten toch genomen worden, of je nu een week of een maand weg bent. De rekening moeten worden betaald, bij voorkeur de salarissen toch ook wel zo aan het eind van de maand, alles wat haast heeft moet toch nog even worden afgewerkt, dingen moeten worden in gang gezet, zodat een ander er tijdens dat weekje vrij van mij gewoon mee verder kan.
Kortom: het voelt alsof ik weken weg ga, en dat is toch echt niet zo.
Hopelijk kom ik wel erg uitgerust terug, ik kon vandaag in elk geval mijn reserveringen al niet meenemen omdat ik het maximum aantal titels op mijn bibliotheekpasje had staan..... Ook op dat punt veel ambities.....

Schaamte

In Syrië spelen zich op dit moment verschrikkelijke zaken af. Af en toe komt er weer een bericht over situaties die doen denken aan een tijd die we met zijn allen nooit meer wilden herhalen. Het nieuws is mondjesmaat, fragmentarisch, waarschijnlijk altijd gekleurd en, zeker in deze tijd van de Olympische Spelen, geen voorpaginamateriaal.
Maar dat wat we horen is echt van een dergelijke omvang dat ik steeds maar denk: waarom doen we niets!!!
Grote groepen mensen worden gewoon uitgehongerd, leven al ik weet niet hoe lang van helemaal niets. Wie er schuldig is is heel lastig te beoordelen en eigenlijk maakt dat ook helemaal niets uit. Dit kan toch niet gebeuren in onze tijd van de VN! Hier moet de wereld toch ingrijpen!
Waarom gebeurt dat niet? Ik kan daar geen vinger achter krijgen. Maar er zullen, zoals altijd, wel belangen achter zitten. Belangen op het gebied van geld, macht, status. In elk geval niet de belangen van de mensen die daar hun dierentuindieren al hebben geconsumeerd en nu aan gras begonnen zijn, die daar dood gaan omdat iemand anders niet wil dat ze eten en drinken krijgen en de buurt afsluit.
Ik las dat er een groepje mensen uit Homs was geëvacueerd. De mannen moesten apart van de vrouwen, ze kregen iets te eten. Iemand vroeg wat er nu zou gaan gebeuren met hen. Een ander zei: "als de VN weggaat, dan worden we gedood". Ik vrees dat hij gelijk heeft.
En wij laten dat met zijn allen gewoon gebeuren. En als de omvang van deze schandalige menselijke ramp (veroorzaakt door andere mensen) straks een keer echt duidelijk wordt, kijken we weer terug met 'de kennis van nu' en zeggen we dat we eigenlijk hadden moeten ingrijpen natuurlijk.
Ik schaam me diep daarvoor.

Blij met de landelijke huisstijl!

Wat was ik blij met oranje deze week! En dus blij dat ik te pas en te onpas met die kleur kan venten, want het is tenslotte ook de kleur van de bibliotheken. Hoe goed gekozen!
Ik ben, zoals menigeen van mijn generatie denk ik, opgegroeid met het schaatsen. Wij zaten thuis voor de buis met de krant erbij. Daarin stonden grote lege tabellen, waarin mijn oudste broer dan de rondetijden noteerde. Ik kan niet ouder geweest zijn dan 10, maar ik herinner mij dat we met zijn allen voor de zwart-wit tv zaten en Ard Schenk, Kees Verkerk en Jan Bols aanmoedigden. Die door weer en wind met sneeuw in hun ogen de eindstreep haalden. Met van die witte tijdletters....
Ik ben nog steeds fan. Ik kijk alle kampioenschappen, soms terwijl ik ondertussen iets anders doe, maar toch.
En nu is het wel helemaal feest. Al die oranje podia, hoe geweldig is dat. En de enorme blijdschap bij zo'n schaatser als blijkt dat dat podium, die medaille, toch echt behaald is. Zo geweldig en ontroerend.
Maar het allerleukste van de olympische spelen is toch wel dat ik nu ook kijk (en ook kán kijken) naar heel andere sporten: skiën en schieten, snowboarden over verschrikkelijk hobbelige circuits, skiën zoals skateboarders doen, vrouwenschansspringen, bobsleeën en rodelen. Wanneer zien we dat nou?
Heerlijk toch! zo jammer dat ik moet werken!

de Klipper

Vandaag weer een gesprek gehad met mensen van de gemeente over hun visie op onze ideeën met betrekking tot de Klipper. Hoe kijken zij tegen deze ontwikkeling aan? Past die in het beleid van de gemeente? En zijn ze bereid daarin, en dan vooralsnog vooral in personele zin, te investeren? Willen ze meedenken, willen ze aanschuiven?
Volgens mij wel. Maar... de verkiezingen komen er aan. Dus is wat er nu op tafel ligt niet de politieke realiteit van ná 19 maart.
Het is dus zaak om de huidige raadsleden enthousiast te krijgen. Vóór de verkiezingen. Zo dat zij weten wat er speelt en er ook achter staan. Want dan wordt het hopelijk onderwerp van gesprek bij de coalitieonderhandelingen en komt de Klipper misschien wel in het coalitieakkoord te staan.
In dergelijke gesprekken merk ik telkens weer dat ik van dat soort deadlines een enorme dadendrang krijg. Het liefst ga ik meteen aan de slag om het bedrijfsplan vast te schrijven, een datum te prikken voor een bijeenkomst met de raadsleden en een twitteraccount voor de Klipper aan te maken.
Heb ik dus ook meteen gedaan toen ik thuis kwam.
En vervolgens ben ik even op de rem gaan staan, om morgen toch maar even met Solidez te overleggen hoe zij nu tegen de komende tijd aankijken.
Het is uiteindelijk een samenwerkingsproject....

Poëzie

Deze week is het de week van de poëzie.
En met poëzie is het altijd een dubbel verhaal.
Gedichtenbundels worden nauwelijks gekocht en nauwelijks uitgeleend. Wij hebben er dan ook niet zo veel meer in de bibliotheek. Hooguit een paar verzamelbundels, die van Komrij bijvoorbeeld, maar losse gedichtenbundels, kom daar nog maar eens om.
Wie leest er nu nog echt gedichten? Bijna niemand, toch?
En dat terwijl er anderzijds ontzettend veel mensen gedichten schrijven. Vooral jonge mensen doen dat, nog steeds. Het hoort bij die fase in een mensenleven, om te proberen je diepste wezen en je diepste gevoelens in poëzie uit te drukken.
Later verandert er blijkbaar iets, dan gaat dat over en is poëzie niet meer in beeld. Ook op de middelbare school wordt er, zo hoorde ik op de radio, nauwelijks meer aandacht aan besteedt.
Ik zelf ben altijd een fan van poezie geweest. Niet dat ik 'dagdagelijks'(om maar even een actueel begrip te gebruiken) poëzie lees, maar ik heb een flinke verzameling gedichtenbundels en kan er, op specifieke momenten, vraag me niet welke, ineens weer in wegduiken.
Ik heb ook heel veel bewondering voor dichters. Soms lees je een gedicht dat, in zeer beperkte context, een beeld weet op te roepen dat heel precies meevoelbaar is. Ik vind dat geweldig!
Mijn favoriet is daarbij Ed. Hoornik. Ik geef als voorbeeld het gedicht ANGST, 5 hele korte regels, en het slaat mij meteen op de keel:

Manshoog het riet.
Hoort hij het springen van de vis?
Vermoedt hij water?
De achtervolgers komen nader.
Er is geen brug.

En kijk ook nog even op de videobalk!

Een spannende dag!

Morgen wordt het een lange en spannende dag. En dan heb ik het vooral over de ontwikkelingen voor de bibliotheek aan de Renkumse kant.
Want morgenavond zitten we in het Dorpshuis Oosterbeek (de buren)achter een kop soep met, hopelijk, heel veel potentiële partners in het kader van de ontwikkeling van de Bibliotheek en het Dorpshuis naar een nieuwe vorm van samenwerking in De Klipper.
Er hebben zich best veel geïnteresseerden aangemeld, dus alleen dat al is een reden voor voorzichtig optimisme. En verder is iedereen die ik er zo tussendoor over spreek ervan overtuigd dat dit een positieve ontwikkeling is en dat dit soort initiatieven passen bij een toekomst zoals ook de Renkummer en de Renkumse politiek die ziet. Een heel goede startpositie!
En morgen zullen we zien of het niet alleen bij woorden blijft, maar ook tot daden gaat leiden, in de vorm van toezeggingen tot daadwerkelijke participatie en daadwerkelijk meedenken en meewerken in het proces tot realisatie van De Klipper!

Vervolgens steken Ien en ik snel over naar het gemeentehuis waar om half 8 de raadsvergadering begint. Waar de Raad (eindelijk) een besluit moet nemen over het MFC 3b4. En daar komt dan waarschijnlijk ook een verzoek om onderzoek naar een volwaardige bibliotheek in het MFC bij.
Het is nog geen gelopen race, volgens mij. Er zijn felle voor- en tegenstanders, partijen zijn onzeker, verdeeld, hebben nog te weinig informatie. Maar willen ook de jarenlange inzet van de vrijwilligers in het Platform 3b4 (leden van sportclubs, culturele verenigingen enz.) waarderen. Een lastig besluit hoor, want het gaat om een heel forse investering in financieel krappe tijden.

Soms is politiek gewoon heel spannend.

jeugdbibliotheken

Het is zo ver. Vandaag sluit de bibliotheek in het winkelcentrum van Doorwerth definitief haar deuren.
Met iets lekkers bij de koffie wordt tijdens de openingsuren afscheid genomen van de bibliotheek voor volwassenen en het huidige pand.
We hopen natuurlijk al onze bezoekers wel terug te zien in de jeugdbibliotheek in de Poort van Doorwerth, die maandag 3 februari haar deuren opent.
Want ook al wordt het een jeugdbibliotheek, er zijn computers, er is een inleverbak voor gelezen boeken en je kunt er de boeken die je hebt besteld afhalen.
En in de Poort van Doorwerth zijn gastvrouwen beschikbaar voor een praatje, er is koffie, er is een krantje.
Dus is een dagelijks uitstapje naar de Poort van Doorwerth een prima idee van al onze trouwe klanten. Ik hoop dat ze dat blijven doen. En dan misschien ook zien dat er in de Poort van Doorwerth door Solidez leuke dingen georganiseerd worden, waar je je bij kunt aansluiten, waardoor je nog meer met andere mensen in contact komt.
Gisteren is onze vergelijkbare bibliotheek in het dorp Rheden feestelijk geopend, samen natuurlijk met de rest van het gebouw De Kroeseboom: twee basisscholen, de kinderopvang, de bibliotheek. Ook daar eerst een volwaardige bibliotheek, nu alleen nog jeugdbibliotheek met afhaalvestiging. Toch komen er op de twee middagen dat de bibliotheek voor het hele dorp open is nog steeds oudere mensen om hun materialen op te halen, of om, samen met onze Jolanda, titels op de computer uit te zoeken en die dan te bestellen.
Natuurlijk, zelf langs de kasten snuffelen is veel leuker, maar dit compromis is zo slecht nog niet in de gegeven omstandigheden.
En de kinderen van de Kroeseboom komen, in het kader van de Bibliotheek op School, wekelijks nieuwe boeken uitzoeken en lezen beduidend meer dan vroeger!

Peter!

Vandaag moest ik naar Utrecht, voor de landelijke commissie Marketing. Daar kijk ik vanuit de dagelijkse praktijk van een directeur van een kleine bibliotheek mee met de marketingplannen van onze brancheorganisatie en (langs de zijlijn) bibliotheek.nl. Het voelde vandaag weer nuttig, want 'in Den Haag' zoals ze het zelf ook noemen, hebben ze geen idee van de impact van sommige landelijke acties. Dat wij bijvoorbeeld invallers moeten regelen om mee te kunnen doen aan de 'oefen'bijeenkomst van het e-boekplatform, tjee, inderdaad, nooit over nagedacht. Dat je dat soort bijeenkomsten dus veel eerder moet aankondigen en beter op een ochtend kunt organiseren (omdat veel kleine bibliotheken dan gesloten zijn), dat was een echt goede tip.
Dus wel weer zinvol. En op de terugweg in de trein even mijn ogen gesloten.
Want vannacht werd ik om half 2 wakker van zwaar gedruppel vanuit, dacht ik, de badkamer. Een openstaande kraan, zo klonk het.
Maar nee, het kwam uit het luik van de vlizotrap naar zolder, en er stond al een plasje op mijn laminaat.
Dus moest ik in mijn slaaptenu de zoldertrap op. Bleek de overloopafvoer van de cv-ketel verstopt. Dus met vingers, breinaald enz. geprobeerd de daar aanwezige vieze prut door te duwen. Dat lukte, maar toen was ik dus wel klaar wakker.
Vandaag nog maar eens mijn deskundige blik op een en ander geworpen en moeten constateren dat ik zelf niet in staat was om dat zwanenhalsje schoon te spoelen. Zit helemaal verstopt tussen allerlei buizen, je kunt er gewoon niet bij.
Ik heb een servicecontract, dus ik bel.
Komt er diezelfde middag nog een meneer, die een trekveer door de buis haalt, mijn flesje schoonmaakazijn er in leeggiet en mij verder veel succes voor de toekomst wenst.
Ik moest denken aan Vanguard, met Peter, de verwarmingsmonteur. Helemaal prima geregeld bij dit bedrijf!

Trots!

Vandaag hebben we een groot deel van ons team onze reorganisatie geëvalueerd. Vanaf april 2013 zijn er mensen ontslagen, zijn er mensen verplicht minder gaan werken, werken we met een ander functiehuis, waarin medewerkers andere functies hebben gekregen.
Nu wilden we even terugkijken naar hoe dat gegaan is, maar vooral ook vooruit kijken naar wat er goed gaat en wat er nog beter kan.
En waar ik dan trots op ben is dat iedereen zo betrokken meedenkt, probeert te zoeken naar mogelijkheden om te verbeteren, wil leren van wat we hebben gedaan en van wat anderen zeggen.
Er kwamen geen echt schokkende dingen voor mij uit. Gelukkig maar.
Maar zo fijn om na afloop van de begeleidster te horen dat zij ook vind dat ik een geweldige club mensen bij elkaar heb, die op een professionele manier naar hun werk en hun collega's kijken en altijd bereid zijn voor hun bibliotheek dat extra stapje te zetten.
Chapeau voor ons allemaal!

Kansen en bedreigingen

Er heerst een grote mate van reuring in de Renkumse politiek, meer specifiek mbt de besluitvorming rond het MFC 3b4. In de commissie Inwoners is het al aan de orde geweest en eind januari komt het besluitvormend in de raadsvergadering.
Moet het doorgaan? Is het voldoende onderbouwd, met name financieel? Zijn er voldoende waarborgen voor een exploitabele toekomst? En, vooral wat de bibliotheek betreft: moet die er wel in? Kan die niet beter in het centrum blijven? En: moet dat nu wel alleen een jeugdbibliotheek zijn? Kan dat niet anders?
De politieke partijen trekken aan de bel, stellen vragen, aan mij en aan het college. Er lijkt bereidheid tot het zoeken en vinden van extra financiële middelen, of omgekeerd, het terugdraaien van reeds vastgestelde bezuinigingen.
En dat betekent dan altijd werk voor de directeur! Vrijdag uitgebreid gesproken met D66, die aarzelen. D66 wil in elk geval een volwaardige bibliotheek, voor alle Renkummers. Maar eigenlijk ook het liefst in het centrum. En ik wil in liever multifunctioneel en vlak bij de scholen. En die staan straks tegen het MFC aan.
Daarna kreeg ik een dringende voicemail van de ambtenaar. Want die moet voor de wethouder alle vragen van de fracties beantwoorden. Of ik kon aangeven wat een volwaardige bibliotheek in het MFC uiteindelijk méér zou gaan kosten dan een jeugdbibliotheek. Graag uitgesplitst in collectie, personeel, huisvesting enz.
Dat doe ik natuurlijk graag, want wij willen het liefst een volwaardige bibliotheek in 3b4! Ook voor volwassenen.
Maar dat zo maar even becijferen valt nog niet mee.
Wat een bof dat ik mijn volle tas met weekendwerk bij me had. Want daar zat toevallig ook de begroting in en allerlei rekenmodellen voor de bibliotheek op school.
Maar het blijft een heikele kwestie, om dat soort cijfers aan de gemeente te geven, zonder dat je er iets langer over hebt kunnen nadenken, zonder dat je er intern en zelfs met je controller over hebt kunnen praten. Want natuurlijk moeten ze de cijfers uiterlijk maandag hebben! En dan komen ze in officiële stukken terecht en als ik dan een forse rekenfout heb gemaakt, is de bibliotheek de klos.
Dus heb ik de hele zondag zitten rekenen en schrijven, met mijn eigen echtgenoot als kritische meedenker.
Het is voor het goede doel, zullen we maar denken!

Kansen!

Gisteravond was ik, in het gezelschap van 2 leden van onze Raad van Toezicht, naar een bijeenkomst over Kansen in samenwerking in Apeldoorn. Georganiseerd door de Rijnbrinkgroep, dus 'tout' Rijnbrinkgroep, Gelderland en Overijssel was aanwezig. Met hun RvT- of bestuursleden. Dat laatste komt niet vaak voor, maar het is toch fijn als ook van die kant op een wat andere wijze geïnvesteerd wordt in de processen die wij aan het lopen zijn.
Want dat beluisterde ik wel: ondanks alle doemscenario's die men vertelde en ondanks alle aanwijzingen die nog heel goed op te volgen zijn, concludeerde ik voorzichtig dat we best wel de goede keuzes aan het maken zijn.
Gelukkig maar, want als je toch nog helemaal niet die kant op aan het ontwikkelen bent, dan wordt je best wel zenuwachtig, als directeur, denk ik.
En dat is dan ook meteen een beetje mijn punt van kritiek. Voor zover ik weet zijn lokale bibliotheken allemaal al lang bezig met het zoeken en vinden van samenwerkingsverbanden. Met vallen en opstaan. Maar gewoon omdat we weten dat we het alleen niet meer redden.
En in die zin bood de bijeenkomst wel weer even het zicht op waaróm we dat doen, maar niet veel nieuwe perspectieven. Terwijl de behoefte, in elk geval bij mij, nu vaak heel praktisch gaat over hóe we het moeten doen.
Hoe zorgen we er voor dat er goede, zakelijke afspraken liggen? Hoe gaan we om met verschillen in organisaties, terwijl intensieve samenwerking wordt beoogd? Hoe doe je ook soms gewoon stapjes terug, terwijl je juist zo trots was op wat je hebt bereikt?
Dat zijn de vragen die mij soms bezig houden. Niet omdat wij het zo vreselijk goed doen, maar omdat anderen net iets minder ver zijn of zich anders hebben ontwikkeld.
Steekwoorden van één van de sprekers: vertrouwen en respect. Dat zijn inderdaad wel basisvoorwaarden voor samenwerking.
Samenwerken is soms ook gewoon slikken. denk ik...

Enquétes

Je herkent het vast wel: je loopt ergens in het centrum en je ziet in de verte al groepjes (jonge) mensen met van die schrijfbordjes in hun hand. Ze willen je de NRC voor een jaar verkopen, of je lid maken van Amnesty International (wat ik dus al ben) of ze willen je een paar vragen stellen. Voor een of ander onderzoek.
Nooit heb ik tijd, ik ben altijd in haast op weg naar iets. Want ik ken mezelf: als ik er op inga ben ik daarna gegarandeerd een abonnement op een krant of tijdschrift rijker. Of lid van de postcodeloterij.
En enquêtes? Die krijg ik via het werk al zo veel dat je er helemaal moe van wordt. Dus nee, ik loop het liefst snel tussen die jongens (zijn vaak jongens, hoe zou dat komen?) door.
Vandaag zag ik ze weer, dus ik zette mijn uitstraling op 'geen tijd, geen interesse' en liep stevig door. Maar ze keken nog niet naar me. Ze verspreiden zich alle kanten op, maar niet in mijn richting. Al snel zag ik waarom: wat ze ook aan de man probeerden te brengen, ik hoorde blijkbaar niet bij de doelgroep. Ik was niet interessant; niet voor een product, niet voor een enquête.
Deze week kreeg ik via Facebook een verzoek van mijn nichtje om mee te doen aan een onderzoek voor haar school (ze studeert iets van marketing). Ik wilde me al aanmelden (want ja, familie, hè) toen ik zag dat ik er helemaal niet bij stond. Het was voor mensen tot 30 jaar.
Ik hoor er gewoon niet meer bij, bij de interessante mensen. Toch slikken.

Recepties

Het nieuwe jaar is begonnen en dan organiseren gemeenten traditiegetrouw hun nieuwjaarsrecepties. Daar is elk jaar wel weer wat over te doen: ze kosten te veel geld, er wordt alcohol geschonken zodat de bezoekers daarna dronken achter het stuur kruipen, het is alleen voor de happy few enz. enz.
Ik moet eerlijk zeggen: ik vind het echt wérk. Ik ga omdat ik mijn neus wil laten zien, omdat ik ambtenaren en wethouders, maar vooral ook raadsleden en vertegenwoordigers van organisaties waar we mee samen werken, wil ontmoeten en een gelukkig nieuw jaar wil wensen. En omdat ik wil dat zíj weten dat de directeur van de bibliotheek er ook was, op de nieuwjaarsreceptie.
Gelukkig hadden de gemeenten Renkum en Rheden de recepties op dezelfde dag en net na elkaar gepland. Zo kon ik om half 6 uur in Renkum het praatje van de burgemeester horen en was ik ruim op tijd om om 8 uur de Rhedense burgemeester aan te horen.
Wat een verschil in invulling toch!
In Renkum tref je burgemeester en wethouders tussen de gasten aan, waar je ze de hand kunt schudden. In Rheden staat het college in een receptierijtje om de beste wensen in ontvangst te nemen en uit te delen. In Renkum kijkt de burgemeester beperkt terug op het jaar en roept hij vooral inwoners op om in het nieuwe jaar mee te denken en hem direct te benaderen met ideeën en vragen. In Rheden loopt de burgemeester het hele jaar langs en memoreert belangrijke gebeurtenissen en burgers die het afgelopen jaar iets hebben betekent voor de gemeente: nieuwkomers, vrijwilligers, 100-jarigen, lintjeskrijgers, langgehuwden enz.
In Renkum worden (voor het eerst) lokale vrijwilligers door Rita Weeda in het zonnetje gezet. In Rheden reikt men, voor de tweede keer, de Rhedense sportprijs uit, aan de beste sportman, -vrouw en -team van het jaar. Met, als positief gevolg, dat er veel jonge mensen aanwezig zijn, met hun 'aanhang', omdat ze genomineerd zijn.
Het wisselt per jaar, maar dit jaar vond ik het in Rheden het gezelligst. Misschien omdat ik zo nadrukkelijk door wethouder Vugts gezoend werd, 'als uitzondering' zei hij. Ja, ja....

Papier

Vandaag heb ik mij aangesloten bij die heel kleine groep mensen die de vestigingen van de Bibliotheek Veluwezoom draaiende houden, deze dagen. Want wat viel het gunstig, dit jaar, slechts een paar vrije dagen en maar liefst twee weken vakantie. Daar is dus ook volop gebruik van gemaakt en het is iedereen gegund!
Dus lekker rustig in Dieren. En ik had mij voorgenomen om op te ruimen. Want het aantal stapels met mappen en (te) volle bakjes begon de spuigaten uit te lopen. En als ik ergens een hekel aan heb is het als ik daardoor het overzicht verlies en meer tijd kwijt ben aan zoeken, dan aan echt werken. Ik ga er altijd prat op mijn documenten meteen terug te kunnen vinden, en dat wil ik graag zo houden. En daar moet je dan soms echt even voor gaan zitten.
Maar wat een hoop papier gooi je dan uiteindelijk weg. Dat is in deze digitale samenleving eigenlijk niet meer te verantwoorden. Zeker niet als je, zoals ik, ook nog 'groen' met printen en kopiëren wilt omgaan.
Toch krijg ik het niet voor elkaar. Digitaal stukken lezen vind ik lastig, aantekeningen maak ik toch graag nog steeds bij de stukken en kleine verslagjes schrijf ik in mijn schrijfblok. Die ik dan daarna soms weer uitwerk op de pc, want je wil toch een uitgewerkt verslagje. Wat ik dan weer uitprint en in de juiste map opberg..... Erg eigenlijk, hè?
Het komt denk ik ook omdat ik, terwijl ik bezig ben, graag dingen tegen wil komen die me weer even op een ander of het juiste pad zetten, die me weer even helpen herinneren aan hoe het ook weer was en waar ik ook nog iets mee zou doen. Net zoals in de fysieke boekencollectie eigenlijk: je wilt ook wel eens gewoon per ongeluk iets tegen komen waarvan je denkt, oh ja, daar heb ik eens iets over gelezen.
Een beetje schuldig voel ik me er wel eens door, maar ik hou het toch nog maar even zo. En ik print ook alles zoveel mogelijk op reeds gebruikt papier, dus ik doe mijn best..... zeg ik dan maar tegen mezelf....

Tradities

Bepaalde periodes van het jaar zijn omgeven met tradities. In het geval van de feestdagen zijn het vooral familietradities, soms generaties lang aan elkaar doorgegeven, soms tijdens één generatie ontstaan. Met de kans dat ze uitgroeien tot echte langdurige familietradities.
Wij kennen die in ons gezin niet zo heel erg. Maar bepaalde vaste ijkpunten zijn er rond de feestdagen natuurlijk wel.
Met een flink aantal daarvan is dit jaar gebroken:
- ik heb niet gekeken naar Sissy, die junge Kaiserin. Op enig moment kun je dat je huisgenoten gewoon niet meer aan doen.
- ik heb ook niet gekeken naar het skischansspringen op nieuwjaarsdag.
- ik heb geen oliebollen gegeten, maar dit jaar de keuze gemaakt voor een appelbeignet. Nooit eerder gebeurd, maar wel bevallen.
- ik heb geen telefoon gehad van mijn kinderen, net na twaalf uur. Wel een whats-appje....
- ik ben niet bij mijn oudste broer op visite gegaan, om de doodeenvoudige reden dat hij niet thuis was. Waaruit maar weer eens blijkt dat wat ik als een familietraditie beschouw, niet voor iedereen zo is.
Maar een aantal tradities zijn wel gebleven:
- ik heb even bewust stilgestaan bij het oude jaar en het nieuwe, nog prille jaar. Met alles wat dat gaat brengen.
- ik heb gekeken naar de oudejaarsconferentie, daarna de klok en daarna het vuurwerk.
- ik heb een heerlijke fles bubbels soldaat gemaakt.
- ik heb een aantal goede voornemens gemaakt, die ik meteen vandaag weer geschonden heb.
- ik heb een bezoek gebracht aan mij oudste zus, zodat ik toch minstens een poging heb gedaan die traditie in stand te houden.