Soms heb je dat, tenminste ik wel. Dat je je enorm uit je humeur laat brengen door iets.
Vandaag had ik dat.
Ik kreeg een boze brief van een mevrouw die ons helpt als vrijwilliger voor de Bibliotheek aan Huis. Zij is uitgenodigd voor een informatieve bijeenkomst over de op handen zijnde veranderingen. Ze kon niet komen, maar ze was wel boos, want ze had al van alles gehoord en vond dat er zeer slecht was gecommuniceerd.
Ik dacht, ik bel even, meestal haalt dat de kou uit de lucht en dan kun je tenminste in een gesprek een en ander verduidelijken. Anders blijf je vaak op en neer schrijven.
Maar dit keer viel dat slecht: mevrouw had duidelijk geen zin om ook maar enig begrip op te brengen voor ons, ze vond dat ze persoonlijk bericht had moeten krijgen van de verhuizing van de bibliotheek in Velp en had ook al lang gehoord dat ze nu zelf de boeken uit moest gaan zoeken en dat ging ze dus niet doen. En verder had ze nu geen tijd, want ze moest weg en ze zou deze ronde nog langs brengen en dan stopte ze er mee.
Haar goed recht natuurlijk. En ik kan zelfs nog begrijpen dat ze eerder geïnformeerd had willen worden. Maar ze wilde van geen argumenten weten en brak het gesprek ongeduldig af.
En dat kon ik vandaag toch lastig naast me neer leggen.
En elke keer als ik bij Jopie mijn neus om de hoek van de deur stak zat ze te zuchten achter haar computer bij alle fouten die er met contributies en lenersblokkeringen in V-smart gemaakt zijn of worden. Daar wordt je ook niet vrolijk van.
Als dit zo door gaat moeten we een boksbal in het kantoor hangen, dan blijft het thuisfront tenminste uit de wind.
De knop met 'that was easy' was even niet te vinden vandaag. Hrrrrrrr!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten