Sinds een paar jaar maak ik elk jaar voor de gemeenten een productenboek met een productbegroting. De gemeenten wilden dit graag omdat ze "product gericht willen sturen": vanuit het gemeentelijke beleid bepalen welke producten ze wel of niet willen afnemen van een organisatie.
Dat valt nog niet mee, zo'n productenboek. Heel goed is dat we onze producten eens goed op een rij hebben, uitgeschreven met doelstellingen en te behalen resultaten. Dan zie je toch weer eens wat wij allemaal doen!
Veel lastiger is het om daarna de vertaling te maken naar de financien. Want wij werken zo niet, wij hanteren de branche-indeling in financiële hoofdrubrieken, zoals huisvesting, personeel, collectie.
En in het productenboek is de ordening:
1. de wettelijke taak: alles wat we voor de kinderen van 0-14 doen,
2. de aanvullende gemeentelijke keuzes: op dit moment vooral de dingen die we doen op het gebied van mediawijsheid en taalontwikkeling voor andere groepen dan kinderen
3. samenwerking met andere organisaties: de dingen die we doen bijvoorbeeld in het kader van het Kulturhus in Renkum
4. de autonome taken: alles voor volwassenen, dus collectie, uitlening, activiteiten.
Vertaal dan bv. onze rubrieken huisvesting en personeel maar eens naar die categorieën, zonder jezelf te kort te doen. Als ik met dit soort zaken bezig ben, merk ik toch telkens weer dat daar mijn hart niet ligt, om het zo maar eens te zeggen. En tussen die ambtenaren vliegen de verdeelsleutels en rangschikkingen en financiële toerekeningen over tafel. En dan hoop ik maar dat ik de juiste dingen opschrijf en dan dus straks ook met de juiste berekeningen kom.
Want het is wel telkens weer een bult werk, dat productenboek!
donderdag 29 augustus 2013
woensdag 28 augustus 2013
Structuurvisie
Ik was door de gemeente Rheden uitgenodigd aan te schuiven bij een overleg over de 'structuurvisie' voor het dorp Rheden. Dan gaat het vooral over hoe het dorp zich, vooral op het terrein van de ruimtelijke ordening, zou moeten ontwikkelen. En omdat aanpassingen en herinrichtingen van dorpen natuurlijk geen kleine klus is, zijn dat altijd langjarige trajecten. Dit voorjaar wil de gemeente een soort stip op de horizon vastleggen, zodat toekomstige ontwikkelingen en aanpassingen van de infrastructuur steeds vanuit dat doel bekeken en beoordeeld kunnen worden.
De gemeente Rheden praat daarvoor met allerlei partijen en ik zat daar samen met vertegenwoordigers van de drie basisscholen in Rheden. Waar wij dus sinds kort zo nauw mee samenwerken.
En dat was een heel aardig gesprek. Over hoe het dorp er voor staat en hoe het veranderd is sinds bijvoorbeeld de jongensjaren van Jack Palm. Welke problemen zich voordoen en welke nog te verwachten zijn.
Ik had niet zo veel in te brengen, maar vond het wel boeiend om te horen. Dat bijvoorbeeld 65 % van de inwoners van Rheden ouder is dan 45 jaar. Dat de huizen die na de oorlog en in de jaren 70 gebouwd zijn eigenlijk te klein zijn voor de wensen van moderne gezinnen. Dat er gemiddeld maar 2,2 mensen per huis wonen en dat dat vooral te maken heeft met een groeiende groep ouderen die er alleen voor komen te staan.
Hoe werk je dan toe naar een dorp dat weer jonge gezinnen aantrekt, waar de winkels en de voorzieningen een beetje op peil blijven, waar de scholen ook nog weer nieuwe kinderen krijgen en waar jongeren niet meteen vertrekken na de middelbare school? Lastige maar interessante vraagstukken vind ik.
Misschien wil ik in een volgend leven wel planologie of ruimtelijke ordening studeren.
De gemeente Rheden praat daarvoor met allerlei partijen en ik zat daar samen met vertegenwoordigers van de drie basisscholen in Rheden. Waar wij dus sinds kort zo nauw mee samenwerken.
En dat was een heel aardig gesprek. Over hoe het dorp er voor staat en hoe het veranderd is sinds bijvoorbeeld de jongensjaren van Jack Palm. Welke problemen zich voordoen en welke nog te verwachten zijn.
Ik had niet zo veel in te brengen, maar vond het wel boeiend om te horen. Dat bijvoorbeeld 65 % van de inwoners van Rheden ouder is dan 45 jaar. Dat de huizen die na de oorlog en in de jaren 70 gebouwd zijn eigenlijk te klein zijn voor de wensen van moderne gezinnen. Dat er gemiddeld maar 2,2 mensen per huis wonen en dat dat vooral te maken heeft met een groeiende groep ouderen die er alleen voor komen te staan.
Hoe werk je dan toe naar een dorp dat weer jonge gezinnen aantrekt, waar de winkels en de voorzieningen een beetje op peil blijven, waar de scholen ook nog weer nieuwe kinderen krijgen en waar jongeren niet meteen vertrekken na de middelbare school? Lastige maar interessante vraagstukken vind ik.
Misschien wil ik in een volgend leven wel planologie of ruimtelijke ordening studeren.
dinsdag 27 augustus 2013
Oorlog?
Oei, wat is er weer een hoop spanning in de wereld. Amerika en andere landen dreigen met ingrijpen in Syrie, nu daar zoveel burgers zijn gedood door een gifgas-aanval. De beelden zijn telkens weer schokkend.
Oorlog is vreselijk. Zo lang het een interne zaak lijkt, branden anderen hun vingers er niet aan. Begrijpelijk, want wie zit er nu toe wachten op een nieuw internationaal conflict. En kun je van de buitenkant wel goed beoordelen wie nu de good guys en wie de bad guys zijn? Bovendien, wij kijken met westerse ogen, die zijn heel anders groot geworden dan de ogen in de Arabische wereld.
Maar uiteindelijk wil toch nergens iemand oorlog. Vanuit Syrie zijn er duizenden mensen op de vlucht, laten alles achter, om het vege lijf te redden.
Mijn zus heeft Syrische vrienden die hier al heel lang wonen, politieke vluchtelingen. Met familie in Alleppo. Zij doen al heel lang geen oog meer dicht en vrezen constant dat ene bericht.
Dan komt het allemaal wel heel dicht bij.
En onze regering overweegt het schrappen van de zorg- en huurtoeslag. Ook erg voor veel mensen natuurlijk, maar de verhoudingen zijn soms wel wat scheef.
Oorlog is vreselijk. Zo lang het een interne zaak lijkt, branden anderen hun vingers er niet aan. Begrijpelijk, want wie zit er nu toe wachten op een nieuw internationaal conflict. En kun je van de buitenkant wel goed beoordelen wie nu de good guys en wie de bad guys zijn? Bovendien, wij kijken met westerse ogen, die zijn heel anders groot geworden dan de ogen in de Arabische wereld.
Maar uiteindelijk wil toch nergens iemand oorlog. Vanuit Syrie zijn er duizenden mensen op de vlucht, laten alles achter, om het vege lijf te redden.
Mijn zus heeft Syrische vrienden die hier al heel lang wonen, politieke vluchtelingen. Met familie in Alleppo. Zij doen al heel lang geen oog meer dicht en vrezen constant dat ene bericht.
Dan komt het allemaal wel heel dicht bij.
En onze regering overweegt het schrappen van de zorg- en huurtoeslag. Ook erg voor veel mensen natuurlijk, maar de verhoudingen zijn soms wel wat scheef.
donderdag 22 augustus 2013
Sollicitatiegesprekken
Vandaag hebben Roselijn en ik de hele dag sollicitatiegesprekken gevoerd voor de functie van mediacoach in Rheden. Dat valt toch elke keer niet mee.
Voor iedere kandidaat wil je voldoende aandacht hebben, je neemt al je vragen en het CV nog eens door en dan is de sollicitant er, keurig op tijd.
En vaak, zo is tenminste mijn ervaring, neem je binnen de eerste paar minuten na binnenkomst, een beslissing. Soms al eerder, zeker als het een negatieve beslissing is. Met sommige mensen voel je onmiddellijk géén klik. Ik weet niet wat dat is, maar zo werkt het.
Dan is het zaak toch een fatsoenlijk gesprek te voeren, waarin je de kandidaat wel serieus neemt. Die heeft zich tenslotte veel moeite getroost om te solliciteren, heeft een reis achter de rug, is soms ook echt nerveus, en wil die baan gewoon graag. En ik weet dan al, die wordt het niet.
Ik denk vaak dat ook de kandidaat dat aanvoelt. Maar ik heb al heel veel sollicitatiegesprekken gevoerd in mijn leven en ik weet dus ook dat dat vaak niet zo is. Dat mensen soms zelfs echt het idee hebben dat ze een prima gesprek hebben gehad en veel kans maken. En dan erg teleurgesteld zijn als dat niet zo is.
Misschien heb ik dan juist te veel moeite gedaan om nog een respectvol en interessant gesprek te voeren. Kun je misschien beter meteen in het gesprek al laten merken dat het niks wordt?
Ik hoop dat we de beste kandidaat hebben uitgekozen vandaag en dat die dan ook blij is met de baan, die ik morgen ga aanbieden.
Want dat is me ook al eens overkomen, dat ze er na het gesprek van af zien.... Dan heeft de andere kant van de tafel, ik dus onder andere, geen beste eerste indruk gemaakt, vrees ik.
Voor iedere kandidaat wil je voldoende aandacht hebben, je neemt al je vragen en het CV nog eens door en dan is de sollicitant er, keurig op tijd.
En vaak, zo is tenminste mijn ervaring, neem je binnen de eerste paar minuten na binnenkomst, een beslissing. Soms al eerder, zeker als het een negatieve beslissing is. Met sommige mensen voel je onmiddellijk géén klik. Ik weet niet wat dat is, maar zo werkt het.
Dan is het zaak toch een fatsoenlijk gesprek te voeren, waarin je de kandidaat wel serieus neemt. Die heeft zich tenslotte veel moeite getroost om te solliciteren, heeft een reis achter de rug, is soms ook echt nerveus, en wil die baan gewoon graag. En ik weet dan al, die wordt het niet.
Ik denk vaak dat ook de kandidaat dat aanvoelt. Maar ik heb al heel veel sollicitatiegesprekken gevoerd in mijn leven en ik weet dus ook dat dat vaak niet zo is. Dat mensen soms zelfs echt het idee hebben dat ze een prima gesprek hebben gehad en veel kans maken. En dan erg teleurgesteld zijn als dat niet zo is.
Misschien heb ik dan juist te veel moeite gedaan om nog een respectvol en interessant gesprek te voeren. Kun je misschien beter meteen in het gesprek al laten merken dat het niks wordt?
Ik hoop dat we de beste kandidaat hebben uitgekozen vandaag en dat die dan ook blij is met de baan, die ik morgen ga aanbieden.
Want dat is me ook al eens overkomen, dat ze er na het gesprek van af zien.... Dan heeft de andere kant van de tafel, ik dus onder andere, geen beste eerste indruk gemaakt, vrees ik.
woensdag 21 augustus 2013
De Klipper
Deze week druk geweest met de plannen rond De Klipper. Zo hebben we het gebouw van de bibliotheek en het dorpshuis in Oosterbeek genoemd. In principe een werknaam, maar hij burgert al aardig in.
Als die plannen gaan lukken wordt het een heel bijzonder gebouw, waarin op een bijzondere manier samengewerkt gaat worden tussen allerlei organisaties. Kernpartners zijn de Bibliotheek en Solidez (welzijnswerk). Maar er kunnen meer kernpartners komen. En er zullen hopelijk veel samenwerkingspartners in de 2e schil gevonden worden.
De mogelijkheden tot wederzijdse bestuiving zijn legio: verschillende groepen mensen ontmoeten elkaar, komen samen in dit gebouw, om misschien verschillende redenen, maar ze komen elkaar tegen, worden door elkaar geïnspireerd, en gaan misschien zelfs ook op individuele basis iets samen doen.
Een gebouw dat bv. van 10 uur 's morgens tot '10 uur 's avonds of langer open is, waar je een goede koffie met gebak kunt krijgen, waar je op sommige dagen kunt eten, waar mensen gebruik van kunnen maken voor bijeenkomsten, het geven of volgen van workshops, lezingen, muziek- of danslessen, waar lokale kunstenaars hun werk kunnen laten zien of met groepen cursisten aan de slag kunnen.
Vandaag bespraken we intern, met een aantal collega's, die plannen. Zo krijgen we goede input vanaf de werkvloer en nemen we onze medewerkers mee in dit proces. Want dat het werk er erg door veranderd is iets dat zeker is. Maar het wordt volgens mij ook heel veel leuker, afwisselender en creatiever!
Als die plannen gaan lukken wordt het een heel bijzonder gebouw, waarin op een bijzondere manier samengewerkt gaat worden tussen allerlei organisaties. Kernpartners zijn de Bibliotheek en Solidez (welzijnswerk). Maar er kunnen meer kernpartners komen. En er zullen hopelijk veel samenwerkingspartners in de 2e schil gevonden worden.
De mogelijkheden tot wederzijdse bestuiving zijn legio: verschillende groepen mensen ontmoeten elkaar, komen samen in dit gebouw, om misschien verschillende redenen, maar ze komen elkaar tegen, worden door elkaar geïnspireerd, en gaan misschien zelfs ook op individuele basis iets samen doen.
Een gebouw dat bv. van 10 uur 's morgens tot '10 uur 's avonds of langer open is, waar je een goede koffie met gebak kunt krijgen, waar je op sommige dagen kunt eten, waar mensen gebruik van kunnen maken voor bijeenkomsten, het geven of volgen van workshops, lezingen, muziek- of danslessen, waar lokale kunstenaars hun werk kunnen laten zien of met groepen cursisten aan de slag kunnen.
Vandaag bespraken we intern, met een aantal collega's, die plannen. Zo krijgen we goede input vanaf de werkvloer en nemen we onze medewerkers mee in dit proces. Want dat het werk er erg door veranderd is iets dat zeker is. Maar het wordt volgens mij ook heel veel leuker, afwisselender en creatiever!
maandag 19 augustus 2013
Vlamingen
Dit weekend hadden we Vlaamse vrienden op bezoek. Altijd leuk, alleen al vanwege het charmante Nederlands dat zij spreken. Niet alleen de klank van hun taal is anders, zangeriger, ook de woorden die ze gebruiken zijn vaak erg to-the-point (om het maar eens duidelijk te zeggen) en soms ontzettend grappig.
Als ik in Vlaanderen ben, verzamel ik graag de speciale uitdrukkingen of woorden die je daar op bordjes tegenkomt. Zo staan er bij invalidenparkeerplaatsen borden met de tekst: 'Neemt u mijn parkeerplaats, neemt u dan ook mijn handicap'. Niet alleen een prima uitdrukking, maar handicap zeggen ze dan ook echt met een A en daar wordt dat zo'n leuk woord van.
We gingen, om hen te plezieren, eten bij het Vlaams Arsenaal in Nijmegen. Daar is zowel de ruimte als de kaart in Vlaamse stijl. Vooraf dronken we een biertje bij Lux.
En leuk om dan terug te horen hoe Vlaams dat nu eigenlijk allemaal is:
Van de 'triple d'anvers' hadden zij nog nooit gehoord, terwijl ze toch uit Antwerpen komen en echte bierdrinkers zijn. En ook om de menukaart met Vlaamse gerechten moesten ze glimlachen. Zo heten in Vlaanderen voorgerechten op een nette menukaart gewoon voorgerechten of entree. Maar hier stonden ze als 'entreekes' op de kaart. En dat zul je dus in Vlaanderen nooit op een menukaart aantreffen. Dat zeggen ze alleen tegen elkaar: "En .. welk entreeke kies jij?.. " , spreektaal dus.
Taal is iets wonderbaarlijks, en taal is onlosmakelijk verbonden aan cultuur. Mooi is dat.
Als ik in Vlaanderen ben, verzamel ik graag de speciale uitdrukkingen of woorden die je daar op bordjes tegenkomt. Zo staan er bij invalidenparkeerplaatsen borden met de tekst: 'Neemt u mijn parkeerplaats, neemt u dan ook mijn handicap'. Niet alleen een prima uitdrukking, maar handicap zeggen ze dan ook echt met een A en daar wordt dat zo'n leuk woord van.
We gingen, om hen te plezieren, eten bij het Vlaams Arsenaal in Nijmegen. Daar is zowel de ruimte als de kaart in Vlaamse stijl. Vooraf dronken we een biertje bij Lux.
En leuk om dan terug te horen hoe Vlaams dat nu eigenlijk allemaal is:
Van de 'triple d'anvers' hadden zij nog nooit gehoord, terwijl ze toch uit Antwerpen komen en echte bierdrinkers zijn. En ook om de menukaart met Vlaamse gerechten moesten ze glimlachen. Zo heten in Vlaanderen voorgerechten op een nette menukaart gewoon voorgerechten of entree. Maar hier stonden ze als 'entreekes' op de kaart. En dat zul je dus in Vlaanderen nooit op een menukaart aantreffen. Dat zeggen ze alleen tegen elkaar: "En .. welk entreeke kies jij?.. " , spreektaal dus.
Taal is iets wonderbaarlijks, en taal is onlosmakelijk verbonden aan cultuur. Mooi is dat.
woensdag 14 augustus 2013
De arbeidsmarkt
Volgende week hebben we sollicitatiegesprekken: voor de mediacoach in Rheden en voor de ICT/FB functie. Vandaag heb ik die voorbereid: het functieprofiel nog eens bekeken, de brieven en CV's van de uitgenodigde kandidaten bestudeerd en een setje informatie klaargemaakt voor mijn gesprekspartners.
Sollicitatiegesprekken voeren is een vak apart. Vooral met kandidaten waar een snelle klik mee is. Voor je het weet is het heel gezellig en babbelt iedereen een eind weg. Maar na afloop weet je eigenlijk niet veel meer over de echte competenties van de kandidaat. Behalve dan dat het hoogstwaarschijnlijk een plezierige collega is.
Daarom hanteren we een paar regels en afspraken voor het voeren van die gesprekken. Een ervan is bijvoorbeeld: zorg er voor dat de kandidaat geen wenselijke antwoorden kan geven. Vraag dus vooral naar ervaringsvoorbeelden en de eigen rol van de kandidaat daarin. Dan geeft hij/zij aan wat hij zelf belangrijk vind om te melden. En dan kun je toetsen of dat ook past bij wat wij belangrijk vinden.
Alle kandidaten zitten om werk verlegen, dat is heel duidelijk. En wij willen alleen echt goede mensen. Moeilijk hoor, we zullen er dus altijd een aantal teleurstellen.
Sollicitatiegesprekken voeren is een vak apart. Vooral met kandidaten waar een snelle klik mee is. Voor je het weet is het heel gezellig en babbelt iedereen een eind weg. Maar na afloop weet je eigenlijk niet veel meer over de echte competenties van de kandidaat. Behalve dan dat het hoogstwaarschijnlijk een plezierige collega is.
Daarom hanteren we een paar regels en afspraken voor het voeren van die gesprekken. Een ervan is bijvoorbeeld: zorg er voor dat de kandidaat geen wenselijke antwoorden kan geven. Vraag dus vooral naar ervaringsvoorbeelden en de eigen rol van de kandidaat daarin. Dan geeft hij/zij aan wat hij zelf belangrijk vind om te melden. En dan kun je toetsen of dat ook past bij wat wij belangrijk vinden.
Alle kandidaten zitten om werk verlegen, dat is heel duidelijk. En wij willen alleen echt goede mensen. Moeilijk hoor, we zullen er dus altijd een aantal teleurstellen.
dinsdag 13 augustus 2013
Bibliotheek op School
De scholen zijn weer begonnen.
Dit schooljaar wordt een belangrijk jaar voor onze bibliotheek. Voor het eerst werken we dit schooljaar met speciale lees/mediacoaches, die de ondersteuning van met name de Bibliotheken op School gaan verzorgen. Zij moeten ons gezicht op school worden. Zij moeten, met hun deskundigheid, enthousiasme en liefde voor het lezen, de grote meerwaarde laten zien van deze manier van werken: dagelijks bezig met lezen, kilometers lezen, en dan vooral omdat de kinderen er zo veel plezier in hebben gekregen.
Wat we willen is dat halverwege het jaar leerkrachten en schooldirecteuren enthousiast zijn en andere scholen zich spontaan melden omdat ze horen hoe goed het loopt. En dat op het eind van dit schooljaar het leesplezier en de leesprestaties van de kinderen ook werkelijk zijn gestegen. En dat de leerkrachten duidelijk meer aandacht aan het vrij lezen en het stimuleren van lezen besteden dan nu vaak het geval is.
Dat is toch waar het allemaal om gaat: kinderen het plezier in lezen (terug)geven.
Wat een leuke baan is dat, lees/mediacoach. En wat hangt er veel van af dit jaar!
Dit schooljaar wordt een belangrijk jaar voor onze bibliotheek. Voor het eerst werken we dit schooljaar met speciale lees/mediacoaches, die de ondersteuning van met name de Bibliotheken op School gaan verzorgen. Zij moeten ons gezicht op school worden. Zij moeten, met hun deskundigheid, enthousiasme en liefde voor het lezen, de grote meerwaarde laten zien van deze manier van werken: dagelijks bezig met lezen, kilometers lezen, en dan vooral omdat de kinderen er zo veel plezier in hebben gekregen.
Wat we willen is dat halverwege het jaar leerkrachten en schooldirecteuren enthousiast zijn en andere scholen zich spontaan melden omdat ze horen hoe goed het loopt. En dat op het eind van dit schooljaar het leesplezier en de leesprestaties van de kinderen ook werkelijk zijn gestegen. En dat de leerkrachten duidelijk meer aandacht aan het vrij lezen en het stimuleren van lezen besteden dan nu vaak het geval is.
Dat is toch waar het allemaal om gaat: kinderen het plezier in lezen (terug)geven.
Wat een leuke baan is dat, lees/mediacoach. En wat hangt er veel van af dit jaar!
Abonneren op:
Posts (Atom)