Vandaag hebben Roselijn en ik de hele dag sollicitatiegesprekken gevoerd voor de functie van mediacoach in Rheden. Dat valt toch elke keer niet mee.
Voor iedere kandidaat wil je voldoende aandacht hebben, je neemt al je vragen en het CV nog eens door en dan is de sollicitant er, keurig op tijd.
En vaak, zo is tenminste mijn ervaring, neem je binnen de eerste paar minuten na binnenkomst, een beslissing. Soms al eerder, zeker als het een negatieve beslissing is. Met sommige mensen voel je onmiddellijk géén klik. Ik weet niet wat dat is, maar zo werkt het.
Dan is het zaak toch een fatsoenlijk gesprek te voeren, waarin je de kandidaat wel serieus neemt. Die heeft zich tenslotte veel moeite getroost om te solliciteren, heeft een reis achter de rug, is soms ook echt nerveus, en wil die baan gewoon graag. En ik weet dan al, die wordt het niet.
Ik denk vaak dat ook de kandidaat dat aanvoelt. Maar ik heb al heel veel sollicitatiegesprekken gevoerd in mijn leven en ik weet dus ook dat dat vaak niet zo is. Dat mensen soms zelfs echt het idee hebben dat ze een prima gesprek hebben gehad en veel kans maken. En dan erg teleurgesteld zijn als dat niet zo is.
Misschien heb ik dan juist te veel moeite gedaan om nog een respectvol en interessant gesprek te voeren. Kun je misschien beter meteen in het gesprek al laten merken dat het niks wordt?
Ik hoop dat we de beste kandidaat hebben uitgekozen vandaag en dat die dan ook blij is met de baan, die ik morgen ga aanbieden.
Want dat is me ook al eens overkomen, dat ze er na het gesprek van af zien.... Dan heeft de andere kant van de tafel, ik dus onder andere, geen beste eerste indruk gemaakt, vrees ik.
donderdag 22 augustus 2013
woensdag 21 augustus 2013
De Klipper
Deze week druk geweest met de plannen rond De Klipper. Zo hebben we het gebouw van de bibliotheek en het dorpshuis in Oosterbeek genoemd. In principe een werknaam, maar hij burgert al aardig in.
Als die plannen gaan lukken wordt het een heel bijzonder gebouw, waarin op een bijzondere manier samengewerkt gaat worden tussen allerlei organisaties. Kernpartners zijn de Bibliotheek en Solidez (welzijnswerk). Maar er kunnen meer kernpartners komen. En er zullen hopelijk veel samenwerkingspartners in de 2e schil gevonden worden.
De mogelijkheden tot wederzijdse bestuiving zijn legio: verschillende groepen mensen ontmoeten elkaar, komen samen in dit gebouw, om misschien verschillende redenen, maar ze komen elkaar tegen, worden door elkaar geïnspireerd, en gaan misschien zelfs ook op individuele basis iets samen doen.
Een gebouw dat bv. van 10 uur 's morgens tot '10 uur 's avonds of langer open is, waar je een goede koffie met gebak kunt krijgen, waar je op sommige dagen kunt eten, waar mensen gebruik van kunnen maken voor bijeenkomsten, het geven of volgen van workshops, lezingen, muziek- of danslessen, waar lokale kunstenaars hun werk kunnen laten zien of met groepen cursisten aan de slag kunnen.
Vandaag bespraken we intern, met een aantal collega's, die plannen. Zo krijgen we goede input vanaf de werkvloer en nemen we onze medewerkers mee in dit proces. Want dat het werk er erg door veranderd is iets dat zeker is. Maar het wordt volgens mij ook heel veel leuker, afwisselender en creatiever!
Als die plannen gaan lukken wordt het een heel bijzonder gebouw, waarin op een bijzondere manier samengewerkt gaat worden tussen allerlei organisaties. Kernpartners zijn de Bibliotheek en Solidez (welzijnswerk). Maar er kunnen meer kernpartners komen. En er zullen hopelijk veel samenwerkingspartners in de 2e schil gevonden worden.
De mogelijkheden tot wederzijdse bestuiving zijn legio: verschillende groepen mensen ontmoeten elkaar, komen samen in dit gebouw, om misschien verschillende redenen, maar ze komen elkaar tegen, worden door elkaar geïnspireerd, en gaan misschien zelfs ook op individuele basis iets samen doen.
Een gebouw dat bv. van 10 uur 's morgens tot '10 uur 's avonds of langer open is, waar je een goede koffie met gebak kunt krijgen, waar je op sommige dagen kunt eten, waar mensen gebruik van kunnen maken voor bijeenkomsten, het geven of volgen van workshops, lezingen, muziek- of danslessen, waar lokale kunstenaars hun werk kunnen laten zien of met groepen cursisten aan de slag kunnen.
Vandaag bespraken we intern, met een aantal collega's, die plannen. Zo krijgen we goede input vanaf de werkvloer en nemen we onze medewerkers mee in dit proces. Want dat het werk er erg door veranderd is iets dat zeker is. Maar het wordt volgens mij ook heel veel leuker, afwisselender en creatiever!
maandag 19 augustus 2013
Vlamingen
Dit weekend hadden we Vlaamse vrienden op bezoek. Altijd leuk, alleen al vanwege het charmante Nederlands dat zij spreken. Niet alleen de klank van hun taal is anders, zangeriger, ook de woorden die ze gebruiken zijn vaak erg to-the-point (om het maar eens duidelijk te zeggen) en soms ontzettend grappig.
Als ik in Vlaanderen ben, verzamel ik graag de speciale uitdrukkingen of woorden die je daar op bordjes tegenkomt. Zo staan er bij invalidenparkeerplaatsen borden met de tekst: 'Neemt u mijn parkeerplaats, neemt u dan ook mijn handicap'. Niet alleen een prima uitdrukking, maar handicap zeggen ze dan ook echt met een A en daar wordt dat zo'n leuk woord van.
We gingen, om hen te plezieren, eten bij het Vlaams Arsenaal in Nijmegen. Daar is zowel de ruimte als de kaart in Vlaamse stijl. Vooraf dronken we een biertje bij Lux.
En leuk om dan terug te horen hoe Vlaams dat nu eigenlijk allemaal is:
Van de 'triple d'anvers' hadden zij nog nooit gehoord, terwijl ze toch uit Antwerpen komen en echte bierdrinkers zijn. En ook om de menukaart met Vlaamse gerechten moesten ze glimlachen. Zo heten in Vlaanderen voorgerechten op een nette menukaart gewoon voorgerechten of entree. Maar hier stonden ze als 'entreekes' op de kaart. En dat zul je dus in Vlaanderen nooit op een menukaart aantreffen. Dat zeggen ze alleen tegen elkaar: "En .. welk entreeke kies jij?.. " , spreektaal dus.
Taal is iets wonderbaarlijks, en taal is onlosmakelijk verbonden aan cultuur. Mooi is dat.
Als ik in Vlaanderen ben, verzamel ik graag de speciale uitdrukkingen of woorden die je daar op bordjes tegenkomt. Zo staan er bij invalidenparkeerplaatsen borden met de tekst: 'Neemt u mijn parkeerplaats, neemt u dan ook mijn handicap'. Niet alleen een prima uitdrukking, maar handicap zeggen ze dan ook echt met een A en daar wordt dat zo'n leuk woord van.
We gingen, om hen te plezieren, eten bij het Vlaams Arsenaal in Nijmegen. Daar is zowel de ruimte als de kaart in Vlaamse stijl. Vooraf dronken we een biertje bij Lux.
En leuk om dan terug te horen hoe Vlaams dat nu eigenlijk allemaal is:
Van de 'triple d'anvers' hadden zij nog nooit gehoord, terwijl ze toch uit Antwerpen komen en echte bierdrinkers zijn. En ook om de menukaart met Vlaamse gerechten moesten ze glimlachen. Zo heten in Vlaanderen voorgerechten op een nette menukaart gewoon voorgerechten of entree. Maar hier stonden ze als 'entreekes' op de kaart. En dat zul je dus in Vlaanderen nooit op een menukaart aantreffen. Dat zeggen ze alleen tegen elkaar: "En .. welk entreeke kies jij?.. " , spreektaal dus.
Taal is iets wonderbaarlijks, en taal is onlosmakelijk verbonden aan cultuur. Mooi is dat.
woensdag 14 augustus 2013
De arbeidsmarkt
Volgende week hebben we sollicitatiegesprekken: voor de mediacoach in Rheden en voor de ICT/FB functie. Vandaag heb ik die voorbereid: het functieprofiel nog eens bekeken, de brieven en CV's van de uitgenodigde kandidaten bestudeerd en een setje informatie klaargemaakt voor mijn gesprekspartners.
Sollicitatiegesprekken voeren is een vak apart. Vooral met kandidaten waar een snelle klik mee is. Voor je het weet is het heel gezellig en babbelt iedereen een eind weg. Maar na afloop weet je eigenlijk niet veel meer over de echte competenties van de kandidaat. Behalve dan dat het hoogstwaarschijnlijk een plezierige collega is.
Daarom hanteren we een paar regels en afspraken voor het voeren van die gesprekken. Een ervan is bijvoorbeeld: zorg er voor dat de kandidaat geen wenselijke antwoorden kan geven. Vraag dus vooral naar ervaringsvoorbeelden en de eigen rol van de kandidaat daarin. Dan geeft hij/zij aan wat hij zelf belangrijk vind om te melden. En dan kun je toetsen of dat ook past bij wat wij belangrijk vinden.
Alle kandidaten zitten om werk verlegen, dat is heel duidelijk. En wij willen alleen echt goede mensen. Moeilijk hoor, we zullen er dus altijd een aantal teleurstellen.
Sollicitatiegesprekken voeren is een vak apart. Vooral met kandidaten waar een snelle klik mee is. Voor je het weet is het heel gezellig en babbelt iedereen een eind weg. Maar na afloop weet je eigenlijk niet veel meer over de echte competenties van de kandidaat. Behalve dan dat het hoogstwaarschijnlijk een plezierige collega is.
Daarom hanteren we een paar regels en afspraken voor het voeren van die gesprekken. Een ervan is bijvoorbeeld: zorg er voor dat de kandidaat geen wenselijke antwoorden kan geven. Vraag dus vooral naar ervaringsvoorbeelden en de eigen rol van de kandidaat daarin. Dan geeft hij/zij aan wat hij zelf belangrijk vind om te melden. En dan kun je toetsen of dat ook past bij wat wij belangrijk vinden.
Alle kandidaten zitten om werk verlegen, dat is heel duidelijk. En wij willen alleen echt goede mensen. Moeilijk hoor, we zullen er dus altijd een aantal teleurstellen.
dinsdag 13 augustus 2013
Bibliotheek op School
De scholen zijn weer begonnen.
Dit schooljaar wordt een belangrijk jaar voor onze bibliotheek. Voor het eerst werken we dit schooljaar met speciale lees/mediacoaches, die de ondersteuning van met name de Bibliotheken op School gaan verzorgen. Zij moeten ons gezicht op school worden. Zij moeten, met hun deskundigheid, enthousiasme en liefde voor het lezen, de grote meerwaarde laten zien van deze manier van werken: dagelijks bezig met lezen, kilometers lezen, en dan vooral omdat de kinderen er zo veel plezier in hebben gekregen.
Wat we willen is dat halverwege het jaar leerkrachten en schooldirecteuren enthousiast zijn en andere scholen zich spontaan melden omdat ze horen hoe goed het loopt. En dat op het eind van dit schooljaar het leesplezier en de leesprestaties van de kinderen ook werkelijk zijn gestegen. En dat de leerkrachten duidelijk meer aandacht aan het vrij lezen en het stimuleren van lezen besteden dan nu vaak het geval is.
Dat is toch waar het allemaal om gaat: kinderen het plezier in lezen (terug)geven.
Wat een leuke baan is dat, lees/mediacoach. En wat hangt er veel van af dit jaar!
Dit schooljaar wordt een belangrijk jaar voor onze bibliotheek. Voor het eerst werken we dit schooljaar met speciale lees/mediacoaches, die de ondersteuning van met name de Bibliotheken op School gaan verzorgen. Zij moeten ons gezicht op school worden. Zij moeten, met hun deskundigheid, enthousiasme en liefde voor het lezen, de grote meerwaarde laten zien van deze manier van werken: dagelijks bezig met lezen, kilometers lezen, en dan vooral omdat de kinderen er zo veel plezier in hebben gekregen.
Wat we willen is dat halverwege het jaar leerkrachten en schooldirecteuren enthousiast zijn en andere scholen zich spontaan melden omdat ze horen hoe goed het loopt. En dat op het eind van dit schooljaar het leesplezier en de leesprestaties van de kinderen ook werkelijk zijn gestegen. En dat de leerkrachten duidelijk meer aandacht aan het vrij lezen en het stimuleren van lezen besteden dan nu vaak het geval is.
Dat is toch waar het allemaal om gaat: kinderen het plezier in lezen (terug)geven.
Wat een leuke baan is dat, lees/mediacoach. En wat hangt er veel van af dit jaar!
maandag 12 augustus 2013
De jeugd van tegenwoordig
Tijdens de vakantieweken zijn er in de kluis van de Bibliotheek Renkum elke middag jeugd/kinderfilms vertoond. Dat trok veel belangstelling, maar ontwikkelde zich uiteindelijk toch een richting op die niet de bedoeling was. Een vast groepje kinderen, zo tussen de 11 en 16 jaar, kwam dagelijks langs, klierden elkaar, maakten lawaai, daagden elkaar uit en reageerden uiteindelijk ook niet meer op verzoeken en waarschuwingen van de bibliotheekmedewerkers.
En wat is dan wijsheid? Iedereen eruit zetten, stoppen met films draaien? Of met de kinderen in gesprek proberen te blijven en ze telkens weer op hun gedrag aan te spreken?
Vandaag hebben we daar met het team de koppen voor bij elkaar gestoken. Er is natuurlijk niet één oplossing. Elk kind is anders, en reageert het best op een eigen benadering. Maar die kinderen samen laten zich meeslepen in het groepsgedrag. En ook de medewerkers zijn verschillend, de één is veel 'strenger' dan de anderen. En je wilt als bibliotheek graag een plek bieden, ook voor kinderen die vaak al nergens welkom zijn. Maar deze groepen kinderen jagen ook andere 'kluisbezoeker' weg, je gaat er als kind niet graag tussen zitten om een stripje te lezen.
We hebben nu de lokale politie om een adviesgesprek gevraagd, tenslotte zal die de kinderen goed kennen en ons kunnen adviseren over wat de beste benadering is. En in de tussentijd trekken we de regels maar wat strakker aan en draaien we voorlopig geen films meer.
De scholen zijn toch ook weer begonnen, dus de basisschoolkinderen zijn overdag weer onder de pannen.
Wel jammer, dat dat dan toch wel heel vaak zo gaat.
En wat is dan wijsheid? Iedereen eruit zetten, stoppen met films draaien? Of met de kinderen in gesprek proberen te blijven en ze telkens weer op hun gedrag aan te spreken?
Vandaag hebben we daar met het team de koppen voor bij elkaar gestoken. Er is natuurlijk niet één oplossing. Elk kind is anders, en reageert het best op een eigen benadering. Maar die kinderen samen laten zich meeslepen in het groepsgedrag. En ook de medewerkers zijn verschillend, de één is veel 'strenger' dan de anderen. En je wilt als bibliotheek graag een plek bieden, ook voor kinderen die vaak al nergens welkom zijn. Maar deze groepen kinderen jagen ook andere 'kluisbezoeker' weg, je gaat er als kind niet graag tussen zitten om een stripje te lezen.
We hebben nu de lokale politie om een adviesgesprek gevraagd, tenslotte zal die de kinderen goed kennen en ons kunnen adviseren over wat de beste benadering is. En in de tussentijd trekken we de regels maar wat strakker aan en draaien we voorlopig geen films meer.
De scholen zijn toch ook weer begonnen, dus de basisschoolkinderen zijn overdag weer onder de pannen.
Wel jammer, dat dat dan toch wel heel vaak zo gaat.
vrijdag 9 augustus 2013
Ying! bij een beetje yang!
Als of het zo moest wezen...
Na mijn blog van gisteren, trok ik er vanochtend om half acht weer vrolijk vandoor richting Dieren. Net na de Waalbrug, vlak voor de afslag richting Jopie, hoorde ik een knal en daarna geroffel. Ik heb het eerder gehad, dus ik wist... een lekke band...
Ik ben nog even doorgereden en heb toen in de natte berm, na een oprit, de auto aan de kant gezet. En wat doe je dan, je kijkt eens naar de band... en je reikt naar je telefoon om de ANWB te bellen. Want hoewel ik best stoer ben en mijn hand niet omdraai voor diverse boor- en kluswerkzaamheden, heb ik nog nooit een band verwisseld en dat wil ik vooralsnog graag zo houden.
Op dat moment stopt er een auto achter mij in de berm, ik dacht eerst dat het al een wegenwacht was! Maar het was iemand van de provincie, belast met het wegbeheer, en dus hoorde ik bij zijn taak: het wegbeheer op orde houden.
Deze zeer vriendelijke meneer heeft in ongeveer een half uurtje zeer professioneel mijn band verwisseld en mijn auto voorzien van een zogenaamd 'thuiskomertje'. Vervolgens heeft hij mij met knipperlichten over de busbaan geëscorteerd naar de terugweg en ben ik terug getuft naar mijn garage. Alwaar ik toch twee nieuwe voorbanden moest aanschaffen, wat dan weer wat minder leuk is.
Maar toen was ik dus onverwacht de hele dag thuis! Ying!
En zelfs dus even mijn dutje gedaan tussen 1 en 3!
Na mijn blog van gisteren, trok ik er vanochtend om half acht weer vrolijk vandoor richting Dieren. Net na de Waalbrug, vlak voor de afslag richting Jopie, hoorde ik een knal en daarna geroffel. Ik heb het eerder gehad, dus ik wist... een lekke band...
Ik ben nog even doorgereden en heb toen in de natte berm, na een oprit, de auto aan de kant gezet. En wat doe je dan, je kijkt eens naar de band... en je reikt naar je telefoon om de ANWB te bellen. Want hoewel ik best stoer ben en mijn hand niet omdraai voor diverse boor- en kluswerkzaamheden, heb ik nog nooit een band verwisseld en dat wil ik vooralsnog graag zo houden.
Op dat moment stopt er een auto achter mij in de berm, ik dacht eerst dat het al een wegenwacht was! Maar het was iemand van de provincie, belast met het wegbeheer, en dus hoorde ik bij zijn taak: het wegbeheer op orde houden.
Deze zeer vriendelijke meneer heeft in ongeveer een half uurtje zeer professioneel mijn band verwisseld en mijn auto voorzien van een zogenaamd 'thuiskomertje'. Vervolgens heeft hij mij met knipperlichten over de busbaan geëscorteerd naar de terugweg en ben ik terug getuft naar mijn garage. Alwaar ik toch twee nieuwe voorbanden moest aanschaffen, wat dan weer wat minder leuk is.
Maar toen was ik dus onverwacht de hele dag thuis! Ying!
En zelfs dus even mijn dutje gedaan tussen 1 en 3!
donderdag 8 augustus 2013
ying en yang
Al een paar maanden heb ik last van mijn linkerschouder, een pijnlijke, stekende plek die vrij vaak ook uitstraalt naar mijn nek en schouder. Veel dezelfde houdingen, in de auto en achter de pc, daar ligt dat aan, lijkt me.
Dus ik probeer op die houding te letten, toch regelmatig te bewegen en af en toe neem ik een pilletje. Na vier weken vakantie zou het beduidend minder moeten zijn, dacht ik zo.
Maar dat was het niet, dus ben ik nu toch maar naar de fysiotherapeut gegaan.
En die keek even heel anders naar zo'n klacht. Volgens hem is mijn energiebalans volledig zoek en moet ik veel meer rekening houden met de lichamelijke veranderingen die bij mijn leeftijd horen (:-)). Ying en yang: ontspanning naast inspanning. Dus niet hardlopen, maar wandelen.
En dagelijks tussen 1 en 3 uur even gaan liggen en een klein dutje doen.
Dus.
Dus ik probeer op die houding te letten, toch regelmatig te bewegen en af en toe neem ik een pilletje. Na vier weken vakantie zou het beduidend minder moeten zijn, dacht ik zo.
Maar dat was het niet, dus ben ik nu toch maar naar de fysiotherapeut gegaan.
En die keek even heel anders naar zo'n klacht. Volgens hem is mijn energiebalans volledig zoek en moet ik veel meer rekening houden met de lichamelijke veranderingen die bij mijn leeftijd horen (:-)). Ying en yang: ontspanning naast inspanning. Dus niet hardlopen, maar wandelen.
En dagelijks tussen 1 en 3 uur even gaan liggen en een klein dutje doen.
Dus.
Abonneren op:
Posts (Atom)