Vol verwachting...

Morgen komt de Sint zijn pakjes brengen
althans dat hopen we elk jaar
want we zijn toch echt wel lief geweest
voor en met elkaar

Vandaag dus nog de versjes schrijven
elk jaar weer op het allerlaatst
en omdat er zo veel pakjes zijn
heb ik mezelf voor een uitdaging geplaatst

33 schreef ik er, voor elk pakje 1
want zonder versjes kan het niet
dus moest er flink worden gerijmd
en dat blijft da toch wat hangen, zoals je ziet

Ze komen als het donker wordt,
dan eten we een broodje
en zingen Sinterklaas kapoen
en daarna wordt het dan een zooitje

Oh wat een heerlijk avondje
dat bijna is gekomen
een avondje waarvoor ik vandaag
al flink op stoom ben gekomen

Te laat...

Vandaag was de dag van de mediawijsheid in Oosterbeek. Vanmiddag stond een bosje scholieren van het Dorenweerd College in roze t-shirtjes paraat om alle vooral oudere bezoekers bij te praten over de i-pad, de tablet, het e-book, de i-phone, google en alle andere digitale dingen die voor dat soort kinderen gesneden koek is.
Ik was vanochtend naar Dieren gegaan om te werken omdat ik (door een extra vrije dag ivm feestelijke priveomstandigheden ;-))zoveel werk had liggen dat ik geen zin had daar het weekend mee in te gaan. Allemaal losse dingen, vragen van mensen die toch veel tijd kosten in de beantwoording, haast-klusjes die tussendoor komen, maar waar wel iemand mee verder moet, dingen die echt af moeten. Veel papieren op mijn bureau en het gevoel er nog geen orde in te kunnen scheppen.
Ik ging tegen vieren weg, maar was dus om half vijf te laat in Oosterbeek. Iedereen was al weg, de animo was, ook vanwege de stortbuien, na vier uur echt afgenomen. Ik trof daar nog wel twee enthousiaste en tevreden lees/mediacoaches, met rode wangen van de drukke middag en nog een hok vol scholieren. Die zo dadelijk als dank een chocoladeletter zouden krijgen. Flink wat mensen geweest, een leuke bruisende sfeer en veel leuke foto's met jong en oud, gebogen over de i-pad, Mooi hoor! Complimenten!
Zo jammer dat ik net te laat was.

Overleggen

Er wordt in onze organisatie veel overlegd, althans, er zijn van die dagen, dat ik in elk geval heel veel overleg. En toch denk ik soms nog wel eens dat we nog meer zaken zouden moeten afstemmen, bespreken, overleggen.
Bij managers bestaan hier verschillende visies op. Er zijn er die zeggen dat je mensen vooral zelfstandig hun gang moet laten gaan, en de boodschap moet geven dat ze bij je terecht kunnen als er wat is. Dus alleen overleg als de medewerker vragen heeft of problemen ervaart bij zijn/haar werk. Dat klinkt heel efficiënt, en het past ook bij een organisatiecultuur waarin je uitgaat van de deskundigheid en zelfstandigheid van mensen.
Dat kan dus ook bij ons, want ik ben er van overtuigd (en ik zie dat ook steeds om me heen) dat onze mensen over het algemeen heel goed weten waar ze voor werken en wat er van hen verwacht wordt.
Waarom dan toch dagen zoals gisteren: P&O overleg om de evaluatie van de reorganisatie voor te bereiden, MT-overleg om afspraken vast te leggen, nieuw beleid formeel vast te stellen en elkaar te informeren, bilateraal met Inge, bilateraal met Alberdine, collectieoverleg met Roselijn, Kerst en Astrid over de verdeling van de budgetten, waaronder het beschikbare budget voor boeken voor educatie, en (last but nog least) Raad van Toezicht, met vooral kwartaalcijfers op de agenda: financiën, uitleningen en leden, personele ontwikkelingen/ziekteverzuim.
Het zit hem vooral in de afstemming, denk ik. In de gaten houden dat we allemaal nog dezelfde koers volgen, dat we hetzelfde doel voor ogen hebben. Maar ook: het zoeken en krijgen van nieuwe input op zaken, andere mensen kijken soms anders tegen dingen aan, komen weer met andere voorstellen. Onderlinge discussies kunnen helpen je eigen mening te nuanceren of juist te versterken, op nieuwe ideeën te komen enz. Daar vind ik overleg dan toch wel erg zinvol voor.
En de Raad van Toezicht, ja, die moet gewoon toezicht houden. Dus die kijkt inderdaad vaak vooral naar de cijfermatige ontwikkelingen van de organisatie. En we hebben op diverse fronten de afgelopen jaren wel gezien hoe belangrijk het is dat zo'n Raad dat ook serieus doet.
Maar ik was er wel een beetje duf van, op het eind van de avond.

Amnesty Nederland

Al bijna mijn hele volwassen leven ben ik lid van Amnesty International.
En ik zal eerlijk zijn: dat is vanuit overtuiging, maar ook omdat mijn zus daar al (bijna) haar hele leven werkt. En dan hoor je wel eens wat en dat doet je dan wat.
Dit weekend stond in de krant dat Amnesty fors moet bezuinigen en dus ook mensen moet gaan ontslaan. Want er zijn onvoldoende donateurs en leden om de kosten van de inzet op de huidige beleidsterreinen van Amnesty te betalen. Het ledenbestand vergrijst sterk, jonge mensen steunen blijkbaar niet op dezelfde vaste manier als ouderen.
Het lijkt wel een beetje op de problemen bij de bibliotheken: hoe doe je aan ledenbehoud, maar hoe zorg je ook voor voldoende nieuwe, liefst jonge leden? Jonge mensen hebben zo veel alternatieven: om te lezen, om zich te informeren, om zich aan te verbinden. En ze doen dat ook liever niet voor langere tijd, maar liever voor korte, herkenbare acties. Ze 'liken' wel massaal facebook-oproepen tegen gevangenschap van journalisten (bijvoorbeeld) maar betalen niet jaarlijks/maandelijks een vast bedrag,
Dus moet Amnesty meer en meer omgaan met een onzeker jaarlijks budget, en gaan ze dus prioriteren in hun aandachtsgebieden.
Dat doen bibliotheken ook. Maar Amnesty prioriteert in mensenrechten, maakt keuzes tussen aandacht voor gevangen gezette uitgeprocedeerde asielzoekers, politieke vluchtelingen, kinderpardons, uitgeprocedeerde asielzoekers die niet terug naar huis kunnen en dus (zelfs met hun kinderen) op straat zwerven, migratieprocedures van de IND, ondersteuning van individuele (nood)gevallen enz.
Jongens toch, daar kun je toch niet in prioriteren! En daar is iedereen het over eens, maar weinigen verbinden daar de consequenties aan: lid worden van Amnesty!
Dus: wordt lid van Amnesty International:op www.amnesty.nl

Mijn zus schreef ook een boek over het leven van een aantal politieke vluchtelingen die zij vanuit Amnesty in Nederland (juridisch) bijstond. Erg indrukwekkend! En gewoon te leen in onze eigen bibliotheek! http://www.bibliotheekveluwezoom.nl/zoeken/?query=annemarie+busser

Offertegesprekken

We zijn het als bibliotheek niet zo gewend, het meebieden in offertetrajecten.
Voor vragen van gemeenten mbt digitale sociale kaarten en sociale loketten heb ik het al eens vaker aan de hand gehad. En vandaag dus weer, voor de gemeente Rheden.
De gemeente Rheden heeft, net als veel andere gemeenten, een digitale sociale kaart, gekoppeld aan hun website. Kijk maar eens op Rheden.nl.
De bedoeling is dat burgers daar alle informatie kunnen vinden over instellingen, clubs, verenigingen, regelingen enz. die er in de gemeente zijn. Nu vindt de gemeente dat ze toe zijn aan een nieuwe sociale kaart, en dat ben ik met ze eens.
Een sociale kaart staat of valt met een aantal zaken, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Allereerst moet de website waarop de burgers moeten zoeken (en de instellingen hun infomatie moeten presenteren) aantrekkelijk zijn, uitnodigen tot zoeken, en makkelijk in het gebruik zijn. Maar: als de burger dan iets zoekt, moet de gevonden informatie natuurlijk altijd wel actueel zijn, kloppen, voldoende informatief zijn enz. Daar ontbreekt het bij de huidige kaart wel aan. Als ik alleen al zoek op 'bibliotheek' (het hemd is altijd nader dan de rok), dan is Velp wel verhuisd, maar Rheden nog steeds niet. En volgens mij hebben wij geen vraag gehad om onze gegevens aan te passen.
Maar tot slot, en misschien wel het belangrijkste: burgers moeten de website wel kunnen vinden en gaan gebruiken. En instellingen moeten wel hun informatie er op (willen) zetten.
Het is een vicieuze cirkel: als de site niet gevonden wordt, wordt hij niet gebruikt, als er niet voldoende of correcte informatie op staat, haken zoekers af, als er geen bezoekers genoeg zijn wordt er minder aandacht aan de data besteedt enz.
Vandaag presenteerden we in een offerte traject met drie aanbieders onze digitale sociale kaart De G!DS. Met als belangrijkste meerwaarde wat mij betreft het feit dat een lokale organisatie, in dit geval wij, verantwoordelijk is voor de kwaliteit van de data. Wij kennen veel mensen en instellingen, en andersom net zo. Als er iets niet goed gaat, aan welke kant dan ook, dan weten we elkaar te vinden. Zowel burgers, aanbieders van informatie als de verantwoordelijke voor de sociale kaart hebben dan belang bij een optimale situatie. Win-win-win dus!
Ik hoop dat ze het begrepen hebben...

Social media, onderschat ze niet!

De nieuwe manier van communiceren, via social media, is een heel krachtige manier. Dat hebben we de laatste jaren op allerlei terreinen kunnen meemaken: de revoluties in de arabische wereld waren er, denk ik, niet gekomen als mensen niet massaal gebruik hadden kunnen maken van social media, om elkaar op te roepen, elkaar én de buitenwereld te informeren over wat er plaats vond. Social media maakt de wereld echt 'global'. Autoritaire regimes komen niet meer weg met alleen het dicht houden van hun grenzen, digitaal zijn die grenzen veel moeilijker te sluiten.
Social media worden ook veel ingezet door mensen om hun gram te spuien, om mensen publiekelijk te schande te maken, uit te sluiten, met de dood te bedreigen. Ook dat is een aspect van deze eenvoudige, directe en anonieme manier van communiceren. Zoals vroeger (en nu nog wel, ik hoor ze voorbij komen thuis) de gefrustreerde baasjes enorm tegen hun hond konden kankeren, zo gaan dat soort mensen nu waarschijnlijk digitaal te keer. En het is zo makkelijk, en een leuk tijdverdrijf, lijkt het.
Nu heeft ook Trijntje Oosterhuis zich vergist, zowel in de kracht van faceboek als in haar eigen populariteit misschien. En wel op een erg pijnlijk thema, vind ik.
Op je faceboek pagina oproepen dat je voor elke 'like' een euro doneert aan giro 555 en vervolgens terug moeten krabbelen als 200.000 mensen je die 'like' ook geven. Dat is wel heel genant... moet je je fans gaan uitleggen, dat je dat toch echt niet had verwacht en dat je geen € 200.000 hebt.... Zouden ze dat geloven?? Zoek maar eens op twitter, naar de reacties die dit allemaal teweeg brengt, bijvoorbeeld 'Trientje Oostermuis gaat geen tonnen betalen aan goede doel. 'over mijn like'' ...
Ik krijg het bijna met haar te doen.

de buren en Seniorweb

Mijn buren zijn intelligente mensen. Zij heeft jaren gewerkt als maatschappelijk werker en hij was accountant/controller bij een grote instelling. Ze zijn beiden zo 66 jaar oud. Toch betalen zij nog steeds alles via overschrijvingsformulieren. Weet je nog, van die boekjes, waar je dan iets invult, met zo'n afscheurlijntje? En dan moet het in een envelop en op de post. Ze durven het niet, via internet betalen. En ze hebben ook geen zin om veel achter de computer te zitten.Ze hebben wel een tablet, dat dan wel, en dat is blijkbaar toch iets anders.

Binnenkort gaan wij als de Bibliotheek Veluwezoom alle cursussen van Seniorweb Rheden onder onze vlag aanbieden.
Dat heeft een wat pragmatische reden: om als leercentrum aangemerkt te kunnen worden door de landelijke organisatie Seniorweb, moet je een formele rechtspersoon zijn. En dat is Seniorweb Rheden niet. Dat is gewoon een stabiele groep vrijwilligers, die het heerlijk vinden om in hun vrije tijd andere mensen op weg te helpen met allerlei digitale toepassingen. Zoals mijn buren, dat is nu precies de doelgroep van straks dus de Bibliotheek Veluwezoom. En die gaan denk ik ook geen gebruik maken van de HEMAacademie als het gaat om het e-leren van digitale toepassingen.
Gelukkig maar, dan blijven er, ook als wij de cursussen formeel verzorgen, nog steeds heel veel klanten voor ons over. En blijven wij er dus ook nog in investeren.

de Sint

Sommige families vieren Kerst met elkaar, wij vieren Sinterklaas, altijd.
Wij (en dan bedoel ik mijzelf en mijn drie dochters) zijn echte die-hards, alleen al de gedachte om het een keer over te slaan brengt het schaamrood op onze kaken. Mijn oudste dochter (31!) loopt rond die tijd altijd met haar zelfgemaakte fan-t-shirt met een sintje er op en de tekst 'I am a believer'. Dus kom niet aan onze sinterklaas.
Maar o, wat is het elk jaar weer een opgave om iets leuks te bedenken, om alle kadootjes te kopen, om overal een versje bij te maken en om een surprise te bedenken (en te maken!). Elk jaar opnieuw kom ik tijd en energie te kort en dit jaar is het wel heel erg. In de hoop dat mijn kinderen mijn blog niet lezen wil ik wel verklappen dat ik dit jaar slecht geloot heb. Een heel lastig iemand, waar ik weinig voor kan verzinnen en die ook nog eens haar/zijn (voor de zekerheid) verlanglijstje van vorig jaar nog steeds niet heeft bijgewerkt. En daar kun je dus niet om vragen, want dan ben je wel heel doorzichtig. Dus worden het vaak wat flauwe kadootjes, leuk natuurlijk, maar ik geef ook graag iets zinvols, of iets wat iemand echt graag wil hebben.
En overigens: de aanhang, die is echt niet zo heel erg sint-minded als wij. Ik zie sommige van hen zuchten bij de gedachte alleen al. Maar omdat wij met zijn vieren zo fanatiek en volhardend zijn, moeten zij wel mee.
Ik heb het al vaker en ook op andere terreinen gezien: ik en mijn kinderen, wij hebben een vreemd soort trouw aan alles en iedereen. Zucht...

Ouderwets boos

Vandaag heb ik mij weer eens ouderwets boos gemaakt. Dat komt al jaren niet zo heel vaak meer voor, meestal probeer ik de dingen te nemen zoals ze zijn en begrip te hebben voor hoe andere mensen zijn en doen. Maar vandaag vlamde er weer ouderwetse boosheid in me op.
Wat wil het geval: De inkoopcommissie van de VOB (waar bibliotheekdirecteuren in zitten) heeft een deal gesloten met de HEMA. De HEMA heeft (al jaren volgens mij) een digitale cursuspoot, oorspronkelijk opgezet voor haar eigen medewerkers, maar inmiddels ook breder beschikbaar. De inkoopcommissie heeft (blijkt) geregeld dat bibliotheekleden gratis e-cursussen kunnen volgen bij de HEMA.
Daar werden wij gisteren over geïnformeerd door Bibliotheek.nl. De cursussen die de HEMA aanbiedt lijken veel op de cursussen die wij zelf ook geven in bv. ons internetcafé: digitaal fotograferen, uw kind en internet, omgaan met de i-pad enz. En, zo schrijft Bibliotheek.nl, hoe leuk zou het niet zijn om met onze activiteiten aan te sluiten bij deze cursussen. En om bv. de uitreiking van de certificaten in de bibliotheek te laten plaatsvinden. Kortom: mogelijkheden te over.
Maar (en nu komt het) dat gaat allemaal live op 12 december, met een flinke reclame campagne van bibliotheek.nl en de HEMA zelf. Wij hebben dus precies 4 weken de tijd om dit mooie aanbod te bekijken, te bezien hoe wij dit náást ons eigen aanbod kunnen promoten, zonder dat het daarmee in concurrentie gaat, om onze medewerkers en onze klanten te informeren, om er iets mee te doen op onze website, om daar überhaupt even goed over na te denken enz. enz. Morgen al moeten wij zaken aanleveren, om onszelf straks te kunnen informeren over hoe en wat.
Een voldongen feit is het. We kunnen er niet níet aan meedoen. De Inkoopcommissie (die volgens mij gewoon voor de rechten van de e-content is en niet voor Voordeel met je biebpas-achtige, toch echte marketing activiteiten) regelt het en wij krijgen de mededeling. En waarschijnlijk zijn ze ook nog blij met de deal.
Ik ook wel, maar ik had dit minimaal een half jaar eerder willen weten, en ik had er ook nog graag mijn licht over willen laten schijnen. Tenslotte zit ik niet voor piet snot in de landelijke commissie Marketing, waar dit soort deals thuis horen, vind ik.
De inkoopcommissie en bibliotheek.nl bepalen nu ónze agenda: wij moeten nu zaken uit handen laten vallen en hier mee aan de slag gaan. Alsof we niets anderw te doen hebben! Alsof wij niet, zoals het een professionele organisatie betaamd, planmatig werken en onze activiteiten voor de komende tijd al lang in de planning hebben staan. Alsof wij zouden beschikken over ruime personele middelen om er nog een extraatje als een leuke wijnproefbijeenkomst (bij de cursus wijnproeven) bij te organiseren! Wat staan die mensen daar ginds toch enorm ver af van de echte praktijk van het bibliotheekwerk!
En oh, wat blijk ik toch een enorme hekel aan dit soort acties te hebben.
Hoe meer ik er over schrijf hoe bozer ik weer word!!

60!

Gisteren vierde mijn oudste broer zijn 60e verjaardag. Met een groot feest: tent in de tuin, muziek erbij, catering voor de inwendige mensen en veel gasten.
En naarmate ik zelf en ook iedereen om mij heen ouder wordt, realiseer ik mij steeds meer dat het niet vanzelfsprekend is dat hij die 60 haalt op de manier zoals hij dat doet: in goede gezondheid, met al zijn naasten nog om zich heen, met zo veel vrienden erbij. En omdat wij als gezin al een aantal jaren geen van beide ouders meer hebben, is hij nu de oudste van ons broers en zussen. En dat zet je toch aan het denken af en toe.
Dus hoe fijn is het dan om daar met zijn allen te zijn, alle broers en zussen (met een lied natuurlijk!) neven en nichten, vrienden en buren. En hoe fijn is het dan om hem te zien genieten van al die aandacht.
Daar hield hij altijd al van, als oudste van 7 kinderen.

Mijn broer schrijft ook kleine boekjes, over zijn ervaringen als huisarts en over zijn gehandicapte dochter Jasmijn.
http://www.lulu.com/shop/guus-busser/niets-doen/paperback/product-21162869.html

Winst!

Op vrijdagen werk ik vaak thuis. En dat kan zo echt zijn voordelen hebben.
Ik moet wel goed van te voren bedenken wat ik wil doen en de benodigde spullen daarvoor mee naar huis nemen, maar als ik er dan klaar voor ben, gaat het ook prima.
Allereerst zet ik geen wekker, dus slaap ik zo maar door tot het tijdstip waarop ik normaliter in de auto stap. Winst 1.
Ik ontbijt dan gezellig met Han en onze kranten, kopje thee erbij. Tot het moment waarop ik normaliter in Dieren arriveer. Winst 2.
Dan ga ik achter de pc zitten, werk de taken af die ik in mijn agenda heb gezet en mail mijn gedane arbeid terug naar het werk. En doe dus eindelijk de dingen die al lang liggen te wachten of nu echt perse af moeten. Winst 3.
Op het moment echter, dat de zon begint te schijnen, trekt de tuin en mag ik van mezelf even wat blad ruimen. Goed voor mijn Ying, nietwaar! Winst 4.
Tussendoor krijg ik telefoontjes en mailtjes van mensen die er helemaal niets van merken dat ik niet op kantoor ben. Dus wat hen betreft ben ik net zo hard aan het werk als anders. Maar voor mij voelt het toch anders, iets vrijer bijna. Winst 5.
En als ik al mijn klussen gedaan heb, kan ik ook weinig meer doen, want ik heb voor heel veel werk mijn collega's nodig, of nog weer andere stukken, of eerst weer even overleg of afstemmen. Dus dan kan ik gewoon lekker doen waar ik zin in heb! Winst 6.
Fijn hoor!

Personeelsbeleid

In mijn wijk heb ik sinds kort op korte fietsafstand de beschikking over maar liefst 4 supermarkten: in het grote winkelcentrum zit een Albert Heyn XL, mijn lokale C1000 is omgevormd tot een Jumbo, zo ongeveer daartussen in zit in een gloednieuw pand sinds kort een Lidl en op loopafstand bevindt zich een kleine Spar.
Ik bezoek ze nu allemaal af en toe om eens te kijken naar wat ze zo verkopen en wat de kwaliteit daar van is.
Wat me dan enorm opvalt is de houding van het personeel. Bij de Albert Heyn zijn zelfs de jongste bedienden heel nadrukkelijk getraind in het helpen van de klant. Ze sjouwen desnoods de hele winkel met je door om je product aan te wijzen. De Spar is zo klein, het assortiment is zo basic, daar zit alleen iemand achter de kassa en die is gewoon vriendelijk, maar ook niet meer dan dat.
Bij de Lidl laten ze zien hoe het volgens mij NIET moet. Het vreemde is: de Lidl staat daar om bekend, maar dit is een gloednieuwe winkel, en toch lijkt het of de medewerkers daar allemaal een training hebben gehad in het negeren van klanten: ze kijken je niet aan, ze praten over van alles en nog wat met elkaar langs je af, ook over andere klanten, of over hoe druk het was en hoe vervelend dit of dat is. Onvoorstelbaar vind ik dat. Dan jeuken mijn handen: als je hier toch leidinggevende was, dan moest daar toch eens flink de bezem door heen. Ik kom niet graag in dergelijke winkels.
Bij de Jumbo is het aan het personeel heel duidelijk te merken dat ze net pas omgeschakeld zijn: ze waren van de C1000, jaren lang, nu moeten ze in een ander pakje op een andere manier werken. Alle vaste klanten vragen hoe het gaat en men ventileert er lustig op los. Natuurlijk was het een chaos die eerste weken, de winkel was 2 weken gesloten, dus het was er enorm druk en iedereen moest zoeken, en dat is voor medewerkers ook niet makkelijk. Maar de meesten lieten dat mijns inziens veel te duidelijk merken aan hun klanten. Niet fijn hoor, voor de bedrijfsleiding, het team en ook niet voor de klanten. En uiteindelijk ook niet voor de omzet en dus niet voor de banen van die mensen, lijkt me.
Ben ik even blij dat wij gewoon een echt goede Albert Heyn mentaliteit hebben bij de Bibliotheek Veluwezoom!

Vrolijke kunst

Vorige week waren wij een paar dagen weg, een citytrip naar Basel.
En ja, iedereen vraagt dan meteen: "Basel? Wat moet je nou in Basel?".
Basel (Zwitserland) stond al erg lang op ons verlanglijstje, eigenlijk alleen vanwege het museum van Jean Tinguely. Een in Basel geboren kunstenaar die allerlei 'apparaten' maakte. Apparaten die zijn samengesteld van allerlei rest- en afvalmaterialen, heel ingenieus in elkaar gezet. Overal zitten ook kleine motortjes en als je dus de stroom aanzet begint het hele kunstwerk te piepen, te knarsen, te bewegen, muziek te maken. Alles draait, gaat op en neer, beweegt, al dan niet met bijbehorend geluid. Er gaat een groot gordijn open en dicht, daar komt een draaimolenpaard achter vandaan, een aan zijn voeten hangende enorme tuinkabouter zakt telkens met zijn puntmuts in een ton water, een groot wiel draait op en neer en zorgt er weer voor dat een band gaat lopen die er weer voor zorgt dat een stalen buis omhoog gaat, die er weer voor zorgt dat een stok op een trommel slaat. Er zijn ook heel veel zeer beweeglijke fonteinen, waarbij er allerlei slangen op en neer gaan en dus ook het water alle kanten op spuit.
In het museum kun je de apparaten met een grote knop in werking stellen. Maar dat mag maar om de 10 minuten, anders slijt het natuurlijk te hard. Iedereen vlast op het moment dat de knop het weer doet. Vooral de kinderen zitten op de uitkijk en proberen het telkens weer. En als hij het dan doet, zie je iedereen lachen.... Het is kunst waar je vrolijk van wordt. Terwijl in de uitleg van de kunstenaar juist te lezen is dat hij erg veel met de dood bezig was. Om de stilstand van de dood te trotseren liet Jean Tinguely alles bewegen.
Erg de moeite waard

, zo als ook Basel zelf overigens: hele mooie wandelpaden langs de Rijn, mooi bruggen, mooie pleintjes met mooie oude gebouwen, mooie kerken. Kortom, op je weg naar Italië zou ik er zeker even een paar dagen verblijven.