In dat huis heeft onze vriendin ruim 30 jaar gewoond. Een oude boerenwoning, waarin erg veel is verbouwd en vertimmerd. Waarin haar kinderen zijn geboren en groot geworden, en nu haar kleinkinderen logeren. Een huis met kersenbomen, notelaars en appelbomen. Een huis waarin je je altijd op vakantie voelt.
Wij mochten er vaak verblijven, als onze vriendin zelf op vakantie was. En dan raak je aan zo'n huis toch gehecht. Je weet waar alles staat, dat de kraan niet zo best loopt, hoe je een bepaalde lamp aan moet krijgen, je leert de geneugten en de nukken van het huis kennen.
Maar het huis is verkocht. Onze vriendin kan het onderhoud en de enorme tuin niet meer alleen behappen, ze wil gaan wonen waar wat meer leven in de brouwerij is, centraler, in een mooie stad, dicht op een mooi centrum.
Iedereen begrijpt dat, iedereen vindt het een heel goed en verstandig besluit.
Maar stiekem zijn we allemaal wel een beetje jaloers op de nieuwe eigenaars. En we hopen natuurlijk wel dat ze geen garages in de tuin gaan bouwen, geen grindtegels gaan leggen en geen plastic klimhuisjes gaan installeren. Maar daar hebben wij al helemaal niets meer over te zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten