Sinds een paar jaar maak ik elk jaar voor de gemeenten een productenboek met een productbegroting. De gemeenten wilden dit graag omdat ze "product gericht willen sturen": vanuit het gemeentelijke beleid bepalen welke producten ze wel of niet willen afnemen van een organisatie.
Dat valt nog niet mee, zo'n productenboek. Heel goed is dat we onze producten eens goed op een rij hebben, uitgeschreven met doelstellingen en te behalen resultaten. Dan zie je toch weer eens wat wij allemaal doen!
Veel lastiger is het om daarna de vertaling te maken naar de financien. Want wij werken zo niet, wij hanteren de branche-indeling in financiële hoofdrubrieken, zoals huisvesting, personeel, collectie.
En in het productenboek is de ordening:
1. de wettelijke taak: alles wat we voor de kinderen van 0-14 doen,
2. de aanvullende gemeentelijke keuzes: op dit moment vooral de dingen die we doen op het gebied van mediawijsheid en taalontwikkeling voor andere groepen dan kinderen
3. samenwerking met andere organisaties: de dingen die we doen bijvoorbeeld in het kader van het Kulturhus in Renkum
4. de autonome taken: alles voor volwassenen, dus collectie, uitlening, activiteiten.
Vertaal dan bv. onze rubrieken huisvesting en personeel maar eens naar die categorieën, zonder jezelf te kort te doen. Als ik met dit soort zaken bezig ben, merk ik toch telkens weer dat daar mijn hart niet ligt, om het zo maar eens te zeggen. En tussen die ambtenaren vliegen de verdeelsleutels en rangschikkingen en financiële toerekeningen over tafel. En dan hoop ik maar dat ik de juiste dingen opschrijf en dan dus straks ook met de juiste berekeningen kom.
Want het is wel telkens weer een bult werk, dat productenboek!
donderdag 29 augustus 2013
woensdag 28 augustus 2013
Structuurvisie
Ik was door de gemeente Rheden uitgenodigd aan te schuiven bij een overleg over de 'structuurvisie' voor het dorp Rheden. Dan gaat het vooral over hoe het dorp zich, vooral op het terrein van de ruimtelijke ordening, zou moeten ontwikkelen. En omdat aanpassingen en herinrichtingen van dorpen natuurlijk geen kleine klus is, zijn dat altijd langjarige trajecten. Dit voorjaar wil de gemeente een soort stip op de horizon vastleggen, zodat toekomstige ontwikkelingen en aanpassingen van de infrastructuur steeds vanuit dat doel bekeken en beoordeeld kunnen worden.
De gemeente Rheden praat daarvoor met allerlei partijen en ik zat daar samen met vertegenwoordigers van de drie basisscholen in Rheden. Waar wij dus sinds kort zo nauw mee samenwerken.
En dat was een heel aardig gesprek. Over hoe het dorp er voor staat en hoe het veranderd is sinds bijvoorbeeld de jongensjaren van Jack Palm. Welke problemen zich voordoen en welke nog te verwachten zijn.
Ik had niet zo veel in te brengen, maar vond het wel boeiend om te horen. Dat bijvoorbeeld 65 % van de inwoners van Rheden ouder is dan 45 jaar. Dat de huizen die na de oorlog en in de jaren 70 gebouwd zijn eigenlijk te klein zijn voor de wensen van moderne gezinnen. Dat er gemiddeld maar 2,2 mensen per huis wonen en dat dat vooral te maken heeft met een groeiende groep ouderen die er alleen voor komen te staan.
Hoe werk je dan toe naar een dorp dat weer jonge gezinnen aantrekt, waar de winkels en de voorzieningen een beetje op peil blijven, waar de scholen ook nog weer nieuwe kinderen krijgen en waar jongeren niet meteen vertrekken na de middelbare school? Lastige maar interessante vraagstukken vind ik.
Misschien wil ik in een volgend leven wel planologie of ruimtelijke ordening studeren.
De gemeente Rheden praat daarvoor met allerlei partijen en ik zat daar samen met vertegenwoordigers van de drie basisscholen in Rheden. Waar wij dus sinds kort zo nauw mee samenwerken.
En dat was een heel aardig gesprek. Over hoe het dorp er voor staat en hoe het veranderd is sinds bijvoorbeeld de jongensjaren van Jack Palm. Welke problemen zich voordoen en welke nog te verwachten zijn.
Ik had niet zo veel in te brengen, maar vond het wel boeiend om te horen. Dat bijvoorbeeld 65 % van de inwoners van Rheden ouder is dan 45 jaar. Dat de huizen die na de oorlog en in de jaren 70 gebouwd zijn eigenlijk te klein zijn voor de wensen van moderne gezinnen. Dat er gemiddeld maar 2,2 mensen per huis wonen en dat dat vooral te maken heeft met een groeiende groep ouderen die er alleen voor komen te staan.
Hoe werk je dan toe naar een dorp dat weer jonge gezinnen aantrekt, waar de winkels en de voorzieningen een beetje op peil blijven, waar de scholen ook nog weer nieuwe kinderen krijgen en waar jongeren niet meteen vertrekken na de middelbare school? Lastige maar interessante vraagstukken vind ik.
Misschien wil ik in een volgend leven wel planologie of ruimtelijke ordening studeren.
dinsdag 27 augustus 2013
Oorlog?
Oei, wat is er weer een hoop spanning in de wereld. Amerika en andere landen dreigen met ingrijpen in Syrie, nu daar zoveel burgers zijn gedood door een gifgas-aanval. De beelden zijn telkens weer schokkend.
Oorlog is vreselijk. Zo lang het een interne zaak lijkt, branden anderen hun vingers er niet aan. Begrijpelijk, want wie zit er nu toe wachten op een nieuw internationaal conflict. En kun je van de buitenkant wel goed beoordelen wie nu de good guys en wie de bad guys zijn? Bovendien, wij kijken met westerse ogen, die zijn heel anders groot geworden dan de ogen in de Arabische wereld.
Maar uiteindelijk wil toch nergens iemand oorlog. Vanuit Syrie zijn er duizenden mensen op de vlucht, laten alles achter, om het vege lijf te redden.
Mijn zus heeft Syrische vrienden die hier al heel lang wonen, politieke vluchtelingen. Met familie in Alleppo. Zij doen al heel lang geen oog meer dicht en vrezen constant dat ene bericht.
Dan komt het allemaal wel heel dicht bij.
En onze regering overweegt het schrappen van de zorg- en huurtoeslag. Ook erg voor veel mensen natuurlijk, maar de verhoudingen zijn soms wel wat scheef.
Oorlog is vreselijk. Zo lang het een interne zaak lijkt, branden anderen hun vingers er niet aan. Begrijpelijk, want wie zit er nu toe wachten op een nieuw internationaal conflict. En kun je van de buitenkant wel goed beoordelen wie nu de good guys en wie de bad guys zijn? Bovendien, wij kijken met westerse ogen, die zijn heel anders groot geworden dan de ogen in de Arabische wereld.
Maar uiteindelijk wil toch nergens iemand oorlog. Vanuit Syrie zijn er duizenden mensen op de vlucht, laten alles achter, om het vege lijf te redden.
Mijn zus heeft Syrische vrienden die hier al heel lang wonen, politieke vluchtelingen. Met familie in Alleppo. Zij doen al heel lang geen oog meer dicht en vrezen constant dat ene bericht.
Dan komt het allemaal wel heel dicht bij.
En onze regering overweegt het schrappen van de zorg- en huurtoeslag. Ook erg voor veel mensen natuurlijk, maar de verhoudingen zijn soms wel wat scheef.
donderdag 22 augustus 2013
Sollicitatiegesprekken
Vandaag hebben Roselijn en ik de hele dag sollicitatiegesprekken gevoerd voor de functie van mediacoach in Rheden. Dat valt toch elke keer niet mee.
Voor iedere kandidaat wil je voldoende aandacht hebben, je neemt al je vragen en het CV nog eens door en dan is de sollicitant er, keurig op tijd.
En vaak, zo is tenminste mijn ervaring, neem je binnen de eerste paar minuten na binnenkomst, een beslissing. Soms al eerder, zeker als het een negatieve beslissing is. Met sommige mensen voel je onmiddellijk géén klik. Ik weet niet wat dat is, maar zo werkt het.
Dan is het zaak toch een fatsoenlijk gesprek te voeren, waarin je de kandidaat wel serieus neemt. Die heeft zich tenslotte veel moeite getroost om te solliciteren, heeft een reis achter de rug, is soms ook echt nerveus, en wil die baan gewoon graag. En ik weet dan al, die wordt het niet.
Ik denk vaak dat ook de kandidaat dat aanvoelt. Maar ik heb al heel veel sollicitatiegesprekken gevoerd in mijn leven en ik weet dus ook dat dat vaak niet zo is. Dat mensen soms zelfs echt het idee hebben dat ze een prima gesprek hebben gehad en veel kans maken. En dan erg teleurgesteld zijn als dat niet zo is.
Misschien heb ik dan juist te veel moeite gedaan om nog een respectvol en interessant gesprek te voeren. Kun je misschien beter meteen in het gesprek al laten merken dat het niks wordt?
Ik hoop dat we de beste kandidaat hebben uitgekozen vandaag en dat die dan ook blij is met de baan, die ik morgen ga aanbieden.
Want dat is me ook al eens overkomen, dat ze er na het gesprek van af zien.... Dan heeft de andere kant van de tafel, ik dus onder andere, geen beste eerste indruk gemaakt, vrees ik.
Voor iedere kandidaat wil je voldoende aandacht hebben, je neemt al je vragen en het CV nog eens door en dan is de sollicitant er, keurig op tijd.
En vaak, zo is tenminste mijn ervaring, neem je binnen de eerste paar minuten na binnenkomst, een beslissing. Soms al eerder, zeker als het een negatieve beslissing is. Met sommige mensen voel je onmiddellijk géén klik. Ik weet niet wat dat is, maar zo werkt het.
Dan is het zaak toch een fatsoenlijk gesprek te voeren, waarin je de kandidaat wel serieus neemt. Die heeft zich tenslotte veel moeite getroost om te solliciteren, heeft een reis achter de rug, is soms ook echt nerveus, en wil die baan gewoon graag. En ik weet dan al, die wordt het niet.
Ik denk vaak dat ook de kandidaat dat aanvoelt. Maar ik heb al heel veel sollicitatiegesprekken gevoerd in mijn leven en ik weet dus ook dat dat vaak niet zo is. Dat mensen soms zelfs echt het idee hebben dat ze een prima gesprek hebben gehad en veel kans maken. En dan erg teleurgesteld zijn als dat niet zo is.
Misschien heb ik dan juist te veel moeite gedaan om nog een respectvol en interessant gesprek te voeren. Kun je misschien beter meteen in het gesprek al laten merken dat het niks wordt?
Ik hoop dat we de beste kandidaat hebben uitgekozen vandaag en dat die dan ook blij is met de baan, die ik morgen ga aanbieden.
Want dat is me ook al eens overkomen, dat ze er na het gesprek van af zien.... Dan heeft de andere kant van de tafel, ik dus onder andere, geen beste eerste indruk gemaakt, vrees ik.
woensdag 21 augustus 2013
De Klipper
Deze week druk geweest met de plannen rond De Klipper. Zo hebben we het gebouw van de bibliotheek en het dorpshuis in Oosterbeek genoemd. In principe een werknaam, maar hij burgert al aardig in.
Als die plannen gaan lukken wordt het een heel bijzonder gebouw, waarin op een bijzondere manier samengewerkt gaat worden tussen allerlei organisaties. Kernpartners zijn de Bibliotheek en Solidez (welzijnswerk). Maar er kunnen meer kernpartners komen. En er zullen hopelijk veel samenwerkingspartners in de 2e schil gevonden worden.
De mogelijkheden tot wederzijdse bestuiving zijn legio: verschillende groepen mensen ontmoeten elkaar, komen samen in dit gebouw, om misschien verschillende redenen, maar ze komen elkaar tegen, worden door elkaar geïnspireerd, en gaan misschien zelfs ook op individuele basis iets samen doen.
Een gebouw dat bv. van 10 uur 's morgens tot '10 uur 's avonds of langer open is, waar je een goede koffie met gebak kunt krijgen, waar je op sommige dagen kunt eten, waar mensen gebruik van kunnen maken voor bijeenkomsten, het geven of volgen van workshops, lezingen, muziek- of danslessen, waar lokale kunstenaars hun werk kunnen laten zien of met groepen cursisten aan de slag kunnen.
Vandaag bespraken we intern, met een aantal collega's, die plannen. Zo krijgen we goede input vanaf de werkvloer en nemen we onze medewerkers mee in dit proces. Want dat het werk er erg door veranderd is iets dat zeker is. Maar het wordt volgens mij ook heel veel leuker, afwisselender en creatiever!
Als die plannen gaan lukken wordt het een heel bijzonder gebouw, waarin op een bijzondere manier samengewerkt gaat worden tussen allerlei organisaties. Kernpartners zijn de Bibliotheek en Solidez (welzijnswerk). Maar er kunnen meer kernpartners komen. En er zullen hopelijk veel samenwerkingspartners in de 2e schil gevonden worden.
De mogelijkheden tot wederzijdse bestuiving zijn legio: verschillende groepen mensen ontmoeten elkaar, komen samen in dit gebouw, om misschien verschillende redenen, maar ze komen elkaar tegen, worden door elkaar geïnspireerd, en gaan misschien zelfs ook op individuele basis iets samen doen.
Een gebouw dat bv. van 10 uur 's morgens tot '10 uur 's avonds of langer open is, waar je een goede koffie met gebak kunt krijgen, waar je op sommige dagen kunt eten, waar mensen gebruik van kunnen maken voor bijeenkomsten, het geven of volgen van workshops, lezingen, muziek- of danslessen, waar lokale kunstenaars hun werk kunnen laten zien of met groepen cursisten aan de slag kunnen.
Vandaag bespraken we intern, met een aantal collega's, die plannen. Zo krijgen we goede input vanaf de werkvloer en nemen we onze medewerkers mee in dit proces. Want dat het werk er erg door veranderd is iets dat zeker is. Maar het wordt volgens mij ook heel veel leuker, afwisselender en creatiever!
maandag 19 augustus 2013
Vlamingen
Dit weekend hadden we Vlaamse vrienden op bezoek. Altijd leuk, alleen al vanwege het charmante Nederlands dat zij spreken. Niet alleen de klank van hun taal is anders, zangeriger, ook de woorden die ze gebruiken zijn vaak erg to-the-point (om het maar eens duidelijk te zeggen) en soms ontzettend grappig.
Als ik in Vlaanderen ben, verzamel ik graag de speciale uitdrukkingen of woorden die je daar op bordjes tegenkomt. Zo staan er bij invalidenparkeerplaatsen borden met de tekst: 'Neemt u mijn parkeerplaats, neemt u dan ook mijn handicap'. Niet alleen een prima uitdrukking, maar handicap zeggen ze dan ook echt met een A en daar wordt dat zo'n leuk woord van.
We gingen, om hen te plezieren, eten bij het Vlaams Arsenaal in Nijmegen. Daar is zowel de ruimte als de kaart in Vlaamse stijl. Vooraf dronken we een biertje bij Lux.
En leuk om dan terug te horen hoe Vlaams dat nu eigenlijk allemaal is:
Van de 'triple d'anvers' hadden zij nog nooit gehoord, terwijl ze toch uit Antwerpen komen en echte bierdrinkers zijn. En ook om de menukaart met Vlaamse gerechten moesten ze glimlachen. Zo heten in Vlaanderen voorgerechten op een nette menukaart gewoon voorgerechten of entree. Maar hier stonden ze als 'entreekes' op de kaart. En dat zul je dus in Vlaanderen nooit op een menukaart aantreffen. Dat zeggen ze alleen tegen elkaar: "En .. welk entreeke kies jij?.. " , spreektaal dus.
Taal is iets wonderbaarlijks, en taal is onlosmakelijk verbonden aan cultuur. Mooi is dat.
Als ik in Vlaanderen ben, verzamel ik graag de speciale uitdrukkingen of woorden die je daar op bordjes tegenkomt. Zo staan er bij invalidenparkeerplaatsen borden met de tekst: 'Neemt u mijn parkeerplaats, neemt u dan ook mijn handicap'. Niet alleen een prima uitdrukking, maar handicap zeggen ze dan ook echt met een A en daar wordt dat zo'n leuk woord van.
We gingen, om hen te plezieren, eten bij het Vlaams Arsenaal in Nijmegen. Daar is zowel de ruimte als de kaart in Vlaamse stijl. Vooraf dronken we een biertje bij Lux.
En leuk om dan terug te horen hoe Vlaams dat nu eigenlijk allemaal is:
Van de 'triple d'anvers' hadden zij nog nooit gehoord, terwijl ze toch uit Antwerpen komen en echte bierdrinkers zijn. En ook om de menukaart met Vlaamse gerechten moesten ze glimlachen. Zo heten in Vlaanderen voorgerechten op een nette menukaart gewoon voorgerechten of entree. Maar hier stonden ze als 'entreekes' op de kaart. En dat zul je dus in Vlaanderen nooit op een menukaart aantreffen. Dat zeggen ze alleen tegen elkaar: "En .. welk entreeke kies jij?.. " , spreektaal dus.
Taal is iets wonderbaarlijks, en taal is onlosmakelijk verbonden aan cultuur. Mooi is dat.
woensdag 14 augustus 2013
De arbeidsmarkt
Volgende week hebben we sollicitatiegesprekken: voor de mediacoach in Rheden en voor de ICT/FB functie. Vandaag heb ik die voorbereid: het functieprofiel nog eens bekeken, de brieven en CV's van de uitgenodigde kandidaten bestudeerd en een setje informatie klaargemaakt voor mijn gesprekspartners.
Sollicitatiegesprekken voeren is een vak apart. Vooral met kandidaten waar een snelle klik mee is. Voor je het weet is het heel gezellig en babbelt iedereen een eind weg. Maar na afloop weet je eigenlijk niet veel meer over de echte competenties van de kandidaat. Behalve dan dat het hoogstwaarschijnlijk een plezierige collega is.
Daarom hanteren we een paar regels en afspraken voor het voeren van die gesprekken. Een ervan is bijvoorbeeld: zorg er voor dat de kandidaat geen wenselijke antwoorden kan geven. Vraag dus vooral naar ervaringsvoorbeelden en de eigen rol van de kandidaat daarin. Dan geeft hij/zij aan wat hij zelf belangrijk vind om te melden. En dan kun je toetsen of dat ook past bij wat wij belangrijk vinden.
Alle kandidaten zitten om werk verlegen, dat is heel duidelijk. En wij willen alleen echt goede mensen. Moeilijk hoor, we zullen er dus altijd een aantal teleurstellen.
Sollicitatiegesprekken voeren is een vak apart. Vooral met kandidaten waar een snelle klik mee is. Voor je het weet is het heel gezellig en babbelt iedereen een eind weg. Maar na afloop weet je eigenlijk niet veel meer over de echte competenties van de kandidaat. Behalve dan dat het hoogstwaarschijnlijk een plezierige collega is.
Daarom hanteren we een paar regels en afspraken voor het voeren van die gesprekken. Een ervan is bijvoorbeeld: zorg er voor dat de kandidaat geen wenselijke antwoorden kan geven. Vraag dus vooral naar ervaringsvoorbeelden en de eigen rol van de kandidaat daarin. Dan geeft hij/zij aan wat hij zelf belangrijk vind om te melden. En dan kun je toetsen of dat ook past bij wat wij belangrijk vinden.
Alle kandidaten zitten om werk verlegen, dat is heel duidelijk. En wij willen alleen echt goede mensen. Moeilijk hoor, we zullen er dus altijd een aantal teleurstellen.
dinsdag 13 augustus 2013
Bibliotheek op School
De scholen zijn weer begonnen.
Dit schooljaar wordt een belangrijk jaar voor onze bibliotheek. Voor het eerst werken we dit schooljaar met speciale lees/mediacoaches, die de ondersteuning van met name de Bibliotheken op School gaan verzorgen. Zij moeten ons gezicht op school worden. Zij moeten, met hun deskundigheid, enthousiasme en liefde voor het lezen, de grote meerwaarde laten zien van deze manier van werken: dagelijks bezig met lezen, kilometers lezen, en dan vooral omdat de kinderen er zo veel plezier in hebben gekregen.
Wat we willen is dat halverwege het jaar leerkrachten en schooldirecteuren enthousiast zijn en andere scholen zich spontaan melden omdat ze horen hoe goed het loopt. En dat op het eind van dit schooljaar het leesplezier en de leesprestaties van de kinderen ook werkelijk zijn gestegen. En dat de leerkrachten duidelijk meer aandacht aan het vrij lezen en het stimuleren van lezen besteden dan nu vaak het geval is.
Dat is toch waar het allemaal om gaat: kinderen het plezier in lezen (terug)geven.
Wat een leuke baan is dat, lees/mediacoach. En wat hangt er veel van af dit jaar!
Dit schooljaar wordt een belangrijk jaar voor onze bibliotheek. Voor het eerst werken we dit schooljaar met speciale lees/mediacoaches, die de ondersteuning van met name de Bibliotheken op School gaan verzorgen. Zij moeten ons gezicht op school worden. Zij moeten, met hun deskundigheid, enthousiasme en liefde voor het lezen, de grote meerwaarde laten zien van deze manier van werken: dagelijks bezig met lezen, kilometers lezen, en dan vooral omdat de kinderen er zo veel plezier in hebben gekregen.
Wat we willen is dat halverwege het jaar leerkrachten en schooldirecteuren enthousiast zijn en andere scholen zich spontaan melden omdat ze horen hoe goed het loopt. En dat op het eind van dit schooljaar het leesplezier en de leesprestaties van de kinderen ook werkelijk zijn gestegen. En dat de leerkrachten duidelijk meer aandacht aan het vrij lezen en het stimuleren van lezen besteden dan nu vaak het geval is.
Dat is toch waar het allemaal om gaat: kinderen het plezier in lezen (terug)geven.
Wat een leuke baan is dat, lees/mediacoach. En wat hangt er veel van af dit jaar!
maandag 12 augustus 2013
De jeugd van tegenwoordig
Tijdens de vakantieweken zijn er in de kluis van de Bibliotheek Renkum elke middag jeugd/kinderfilms vertoond. Dat trok veel belangstelling, maar ontwikkelde zich uiteindelijk toch een richting op die niet de bedoeling was. Een vast groepje kinderen, zo tussen de 11 en 16 jaar, kwam dagelijks langs, klierden elkaar, maakten lawaai, daagden elkaar uit en reageerden uiteindelijk ook niet meer op verzoeken en waarschuwingen van de bibliotheekmedewerkers.
En wat is dan wijsheid? Iedereen eruit zetten, stoppen met films draaien? Of met de kinderen in gesprek proberen te blijven en ze telkens weer op hun gedrag aan te spreken?
Vandaag hebben we daar met het team de koppen voor bij elkaar gestoken. Er is natuurlijk niet één oplossing. Elk kind is anders, en reageert het best op een eigen benadering. Maar die kinderen samen laten zich meeslepen in het groepsgedrag. En ook de medewerkers zijn verschillend, de één is veel 'strenger' dan de anderen. En je wilt als bibliotheek graag een plek bieden, ook voor kinderen die vaak al nergens welkom zijn. Maar deze groepen kinderen jagen ook andere 'kluisbezoeker' weg, je gaat er als kind niet graag tussen zitten om een stripje te lezen.
We hebben nu de lokale politie om een adviesgesprek gevraagd, tenslotte zal die de kinderen goed kennen en ons kunnen adviseren over wat de beste benadering is. En in de tussentijd trekken we de regels maar wat strakker aan en draaien we voorlopig geen films meer.
De scholen zijn toch ook weer begonnen, dus de basisschoolkinderen zijn overdag weer onder de pannen.
Wel jammer, dat dat dan toch wel heel vaak zo gaat.
En wat is dan wijsheid? Iedereen eruit zetten, stoppen met films draaien? Of met de kinderen in gesprek proberen te blijven en ze telkens weer op hun gedrag aan te spreken?
Vandaag hebben we daar met het team de koppen voor bij elkaar gestoken. Er is natuurlijk niet één oplossing. Elk kind is anders, en reageert het best op een eigen benadering. Maar die kinderen samen laten zich meeslepen in het groepsgedrag. En ook de medewerkers zijn verschillend, de één is veel 'strenger' dan de anderen. En je wilt als bibliotheek graag een plek bieden, ook voor kinderen die vaak al nergens welkom zijn. Maar deze groepen kinderen jagen ook andere 'kluisbezoeker' weg, je gaat er als kind niet graag tussen zitten om een stripje te lezen.
We hebben nu de lokale politie om een adviesgesprek gevraagd, tenslotte zal die de kinderen goed kennen en ons kunnen adviseren over wat de beste benadering is. En in de tussentijd trekken we de regels maar wat strakker aan en draaien we voorlopig geen films meer.
De scholen zijn toch ook weer begonnen, dus de basisschoolkinderen zijn overdag weer onder de pannen.
Wel jammer, dat dat dan toch wel heel vaak zo gaat.
vrijdag 9 augustus 2013
Ying! bij een beetje yang!
Als of het zo moest wezen...
Na mijn blog van gisteren, trok ik er vanochtend om half acht weer vrolijk vandoor richting Dieren. Net na de Waalbrug, vlak voor de afslag richting Jopie, hoorde ik een knal en daarna geroffel. Ik heb het eerder gehad, dus ik wist... een lekke band...
Ik ben nog even doorgereden en heb toen in de natte berm, na een oprit, de auto aan de kant gezet. En wat doe je dan, je kijkt eens naar de band... en je reikt naar je telefoon om de ANWB te bellen. Want hoewel ik best stoer ben en mijn hand niet omdraai voor diverse boor- en kluswerkzaamheden, heb ik nog nooit een band verwisseld en dat wil ik vooralsnog graag zo houden.
Op dat moment stopt er een auto achter mij in de berm, ik dacht eerst dat het al een wegenwacht was! Maar het was iemand van de provincie, belast met het wegbeheer, en dus hoorde ik bij zijn taak: het wegbeheer op orde houden.
Deze zeer vriendelijke meneer heeft in ongeveer een half uurtje zeer professioneel mijn band verwisseld en mijn auto voorzien van een zogenaamd 'thuiskomertje'. Vervolgens heeft hij mij met knipperlichten over de busbaan geëscorteerd naar de terugweg en ben ik terug getuft naar mijn garage. Alwaar ik toch twee nieuwe voorbanden moest aanschaffen, wat dan weer wat minder leuk is.
Maar toen was ik dus onverwacht de hele dag thuis! Ying!
En zelfs dus even mijn dutje gedaan tussen 1 en 3!
Na mijn blog van gisteren, trok ik er vanochtend om half acht weer vrolijk vandoor richting Dieren. Net na de Waalbrug, vlak voor de afslag richting Jopie, hoorde ik een knal en daarna geroffel. Ik heb het eerder gehad, dus ik wist... een lekke band...
Ik ben nog even doorgereden en heb toen in de natte berm, na een oprit, de auto aan de kant gezet. En wat doe je dan, je kijkt eens naar de band... en je reikt naar je telefoon om de ANWB te bellen. Want hoewel ik best stoer ben en mijn hand niet omdraai voor diverse boor- en kluswerkzaamheden, heb ik nog nooit een band verwisseld en dat wil ik vooralsnog graag zo houden.
Op dat moment stopt er een auto achter mij in de berm, ik dacht eerst dat het al een wegenwacht was! Maar het was iemand van de provincie, belast met het wegbeheer, en dus hoorde ik bij zijn taak: het wegbeheer op orde houden.
Deze zeer vriendelijke meneer heeft in ongeveer een half uurtje zeer professioneel mijn band verwisseld en mijn auto voorzien van een zogenaamd 'thuiskomertje'. Vervolgens heeft hij mij met knipperlichten over de busbaan geëscorteerd naar de terugweg en ben ik terug getuft naar mijn garage. Alwaar ik toch twee nieuwe voorbanden moest aanschaffen, wat dan weer wat minder leuk is.
Maar toen was ik dus onverwacht de hele dag thuis! Ying!
En zelfs dus even mijn dutje gedaan tussen 1 en 3!
donderdag 8 augustus 2013
ying en yang
Al een paar maanden heb ik last van mijn linkerschouder, een pijnlijke, stekende plek die vrij vaak ook uitstraalt naar mijn nek en schouder. Veel dezelfde houdingen, in de auto en achter de pc, daar ligt dat aan, lijkt me.
Dus ik probeer op die houding te letten, toch regelmatig te bewegen en af en toe neem ik een pilletje. Na vier weken vakantie zou het beduidend minder moeten zijn, dacht ik zo.
Maar dat was het niet, dus ben ik nu toch maar naar de fysiotherapeut gegaan.
En die keek even heel anders naar zo'n klacht. Volgens hem is mijn energiebalans volledig zoek en moet ik veel meer rekening houden met de lichamelijke veranderingen die bij mijn leeftijd horen (:-)). Ying en yang: ontspanning naast inspanning. Dus niet hardlopen, maar wandelen.
En dagelijks tussen 1 en 3 uur even gaan liggen en een klein dutje doen.
Dus.
Dus ik probeer op die houding te letten, toch regelmatig te bewegen en af en toe neem ik een pilletje. Na vier weken vakantie zou het beduidend minder moeten zijn, dacht ik zo.
Maar dat was het niet, dus ben ik nu toch maar naar de fysiotherapeut gegaan.
En die keek even heel anders naar zo'n klacht. Volgens hem is mijn energiebalans volledig zoek en moet ik veel meer rekening houden met de lichamelijke veranderingen die bij mijn leeftijd horen (:-)). Ying en yang: ontspanning naast inspanning. Dus niet hardlopen, maar wandelen.
En dagelijks tussen 1 en 3 uur even gaan liggen en een klein dutje doen.
Dus.
woensdag 7 augustus 2013
Doorwerth
Sinds de TE HUUR affiches op het pand hangen, valt het kwartje bij de mensen in Doorwerth: hun bibliotheek gaat echt dicht. Dat brengt veel mensen er helaas toe hun abonnement op te zeggen. Vaak geven ze dan aan dat ze toch al niet zo veel gebruik meer van de bibliotheek maakten. Slapende leners, die nu wakker geworden zijn.
Dit najaar gaan we proberen weer een aantal van die slapende leners actief te krijgen. Door hen tijdens Nederland Leest uit te nodigen hun gratis exemplaar van 'Erik en het klein insektenboek' in de bibliotheek te komen ophalen. Natuurlijk loop je dan juist altijd het risico dat die mensen denken: oh ja, die bibliotheek, daar ben ik ook nog lid van, daar doe ik eigenlijk niets meer mee' , maar over het algemeen wordt het wel gewaardeerd als er aandacht is en een kleine attentie. Ook al moeten de mensen van Doorwerth er voor naar Oosterbeek.
Morgen ga ik in de Poort van Doorwerth kijken naar de mogelijkheden om er een jeugdbibliotheek in te vestigen, met, zoals in Rheden, een inlever- en afhaalpunt. En hier is voor volwassenen de combinatie zo slecht nog niet: de Poort van Doorwerth is ook het dorpshuis, dus er is een krantentafel, de openingstijden zijn ruim, er zijn ook overdag allerlei activiteiten, misschien kunnen we er een brievenbus maken, zodat de bezoekers die komen kaarten meteen hun boeken kunnen inleveren, misschien kunnen ook de gastvrouwen van het dorpshuis (vrijwilligers) helpen met het zoeken naar titels in onze digitale catalogus.
En dan moeten we begin 2014 maar eens kijken of we een aantal van de mensen die nu opzeggen niet terug kunnen winnen... Dat gaan we dit najaar ook proberen bij de opzeggers uit Rheden en Velp.
Dit najaar gaan we proberen weer een aantal van die slapende leners actief te krijgen. Door hen tijdens Nederland Leest uit te nodigen hun gratis exemplaar van 'Erik en het klein insektenboek' in de bibliotheek te komen ophalen. Natuurlijk loop je dan juist altijd het risico dat die mensen denken: oh ja, die bibliotheek, daar ben ik ook nog lid van, daar doe ik eigenlijk niets meer mee' , maar over het algemeen wordt het wel gewaardeerd als er aandacht is en een kleine attentie. Ook al moeten de mensen van Doorwerth er voor naar Oosterbeek.
Morgen ga ik in de Poort van Doorwerth kijken naar de mogelijkheden om er een jeugdbibliotheek in te vestigen, met, zoals in Rheden, een inlever- en afhaalpunt. En hier is voor volwassenen de combinatie zo slecht nog niet: de Poort van Doorwerth is ook het dorpshuis, dus er is een krantentafel, de openingstijden zijn ruim, er zijn ook overdag allerlei activiteiten, misschien kunnen we er een brievenbus maken, zodat de bezoekers die komen kaarten meteen hun boeken kunnen inleveren, misschien kunnen ook de gastvrouwen van het dorpshuis (vrijwilligers) helpen met het zoeken naar titels in onze digitale catalogus.
En dan moeten we begin 2014 maar eens kijken of we een aantal van de mensen die nu opzeggen niet terug kunnen winnen... Dat gaan we dit najaar ook proberen bij de opzeggers uit Rheden en Velp.
dinsdag 6 augustus 2013
Zomer moeheid
Vreemd, hoewel het zoveel koeler is geworden de laatste dagen, voelt het alsof de warmte nog steeds om me heen hangt. Misschien omdat mijn kantoor toch nog wel behoorlijk warm is. Misschien omdat ik weinig afspraken heb, dus weinig mensen zie en vooral bezig ben met het schrijven van stukken die ook nog een keer moesten gebeuren, zoals een onderhoudsplan en een format voor een plan van aanpak. Er heerst een rust en een loomheid die maakt dat ik af en toe moeite heb mijn ogen open te houden.
Ik neem het er dus nog maar even van. Als iedereen aan de slag is, en er lijken geen calamiteiten aan de orde of andere dringende aangelegenheden, dan ga ik lekker vroeg naar huis. Om daar dan even op de bank te zitten en onmiddellijk in slaap te vallen.
Ik neem het er dus nog maar even van. Als iedereen aan de slag is, en er lijken geen calamiteiten aan de orde of andere dringende aangelegenheden, dan ga ik lekker vroeg naar huis. Om daar dan even op de bank te zitten en onmiddellijk in slaap te vallen.
maandag 5 augustus 2013
Marketing
Klantbehoud vanuit je genen, dat is wat marketing eigenlijk is. Bij alles wat je doet, in elk contact met je product en/of je klant altijd denken aan 'hoe bedien ik deze klant zó, dat hij blijft, blijer is en dus langer blijft, komt en dan blijft' enz.
Dat zit in hele kleine dingen, ik had het er vandaag met Inge over.
Klanten die nú opzeggen omdat Doorwerth per 1 januari sluit. Waarom? Omdat ze nu die acceptgiro krijgen. Maar ze kunnen nog tot 1 januari blijven lenen.... Dus waarom niet nog een keer betaald en vervolgens geld terug vanaf januari.
Klanten die aangeven straks niet naar Oosterbeek te kunnen komen. Meteen aanbieden gebruik te gaan maken van de Bibliotheek aan Huis? Ook als ze via de website hebben opgezegd, naam doorgeven aan de contactpersoon, die dan vrijblijvend en vriendelijk eens kan bellen om te informeren of de Bibliotheek aan Huis dan toch niet iets is.
En zo zijn er vast dagelijks nog veel meer voorbeelden te vinden.
Daar hoort wel een basisattitude van íedereen bij, elke medewerker moet op die manier naar de klanten kijken. En daar hoort een aangepaste logistiek bij, met een aangepaste prioritering.
Dus, website formulier gelezen? Opzegging nog even niet verwerken, info door naar BAH-contactpersoon, die belt bij voorkeur nog diezelfde dag, maar in elk geval de volgende dag. En pas als de klant echt duidelijk aangeeft geen lid meer te willen blijven, dan pas terug naar secretariaat voor de echte administratieve opzegging. Maar wel snel, want de klant mag geen aanmaning op de mat krijgen.
Goh, dat zou mooi zijn!
Dat zit in hele kleine dingen, ik had het er vandaag met Inge over.
Klanten die nú opzeggen omdat Doorwerth per 1 januari sluit. Waarom? Omdat ze nu die acceptgiro krijgen. Maar ze kunnen nog tot 1 januari blijven lenen.... Dus waarom niet nog een keer betaald en vervolgens geld terug vanaf januari.
Klanten die aangeven straks niet naar Oosterbeek te kunnen komen. Meteen aanbieden gebruik te gaan maken van de Bibliotheek aan Huis? Ook als ze via de website hebben opgezegd, naam doorgeven aan de contactpersoon, die dan vrijblijvend en vriendelijk eens kan bellen om te informeren of de Bibliotheek aan Huis dan toch niet iets is.
En zo zijn er vast dagelijks nog veel meer voorbeelden te vinden.
Daar hoort wel een basisattitude van íedereen bij, elke medewerker moet op die manier naar de klanten kijken. En daar hoort een aangepaste logistiek bij, met een aangepaste prioritering.
Dus, website formulier gelezen? Opzegging nog even niet verwerken, info door naar BAH-contactpersoon, die belt bij voorkeur nog diezelfde dag, maar in elk geval de volgende dag. En pas als de klant echt duidelijk aangeeft geen lid meer te willen blijven, dan pas terug naar secretariaat voor de echte administratieve opzegging. Maar wel snel, want de klant mag geen aanmaning op de mat krijgen.
Goh, dat zou mooi zijn!
vrijdag 2 augustus 2013
Kasttekort
Ik vind me zelf wel een echte lezer. Ik ben altijd wel in een boek bezig, neem er altijd een mee naar bed en kan ook eigenlijk niet slapen voor dat ik nog even iets gelezen heb. Maar ik ben niet zo'n koper. Ik koop alleen die boeken die me echt geraakt hebben, die ik in mijn buurt wil hebben.
Dat is ook de reden dat mijn boeken er allemaal nog zo mooi en ongelezen uitzien: ik heb ze namelijk eerst van de bibliotheek geleend, gelezen, ben gegrepen en heb ze toen uiteindelijk gekocht. Als ik dan langs mijn kast loop denk ik steeds 'oh ja, die, die was mooi....'
Niet iedereen gaat daar zo mee om. En de kastruimte is nu eenmaal eindig. Dus is sinds lange tijd de stelregel: boek erin, boek eruit!
Maar dat valt niet mee hoor. Want je hecht er toch aan, aan die titels. En weggooien is zo zonde. Maar in mijn vrienden en familiekring wil niemand ze hebben...
Dus wat doe je dan: je neemt ze mee naar de 'oude boeken-mand' van de bibliotheek. En warempel, de dag daarop zijn ze weg. Hopelijk naar een goede nieuwe boekenkast, waar iemand nog veel plezier van ze gaat hebben.
Dat is ook de reden dat mijn boeken er allemaal nog zo mooi en ongelezen uitzien: ik heb ze namelijk eerst van de bibliotheek geleend, gelezen, ben gegrepen en heb ze toen uiteindelijk gekocht. Als ik dan langs mijn kast loop denk ik steeds 'oh ja, die, die was mooi....'
Niet iedereen gaat daar zo mee om. En de kastruimte is nu eenmaal eindig. Dus is sinds lange tijd de stelregel: boek erin, boek eruit!
Maar dat valt niet mee hoor. Want je hecht er toch aan, aan die titels. En weggooien is zo zonde. Maar in mijn vrienden en familiekring wil niemand ze hebben...
Dus wat doe je dan: je neemt ze mee naar de 'oude boeken-mand' van de bibliotheek. En warempel, de dag daarop zijn ze weg. Hopelijk naar een goede nieuwe boekenkast, waar iemand nog veel plezier van ze gaat hebben.
donderdag 1 augustus 2013
Vier jaar al weer...
Het is nu deze maand al weer vier jaar geleden dat ik begon als directeur van de Bibliotheek Veluwezoom. Vier jaar! Dat is voor mijn begrippen nog heel kort. Bij mijn vorige bibliotheek werkte ik maar liefst 32 jaar.
Ik weet me mijn eerste dag nog goed te herinneren, de teamdag in Kasteel Doorwerth. Toen was het ook zo'n mooi weer.
En wat is er veel gebeurd in die vier jaar, een korte opsomming: een naamsverandering van 'deBieb' terug naar 'de Bibliotheek', invoeren van de landelijke huisstijl, vanaf het begin bezuinigingen die steeds méér werden, meteen in 2009 een nieuw beleidsplan, verhuizing van Renkum naar de overkant, invoering van de winkelformule, aanpassing van de formele rechtspositie van een Raad van Beheer naar een Raad van Toezicht, allerlei acties tegen bezuinigingen, zowel in de gemeenteraden als daarbuiten, meedoen met Kunst van Lezen door participatie in Boekstart en Bibliotheek op School, sluiting van Rheden en (nu net) heropening in de Brede School, verhuizing en herinrichting van de bibliotheek van Velp naar het ROC, opzetten van een productenboek en een productbegroting, een grote reorganisatie met gedwongen ontslagen en allerlei functiewijzigingen voor medewerkers, met vlag en wimpel opnieuw gecertificeerd. En nog heel veel meer, misschien wat minder opvallende grote zaken.
Maar ook op menselijk vlak, met collega's is er in die vier jaar veel gebeurd, veel verdriet, veel zieken, veel afscheid, maar ook nieuwe oma's en nieuwe collega's.
Al met al enerverende jaren!
Ik weet me mijn eerste dag nog goed te herinneren, de teamdag in Kasteel Doorwerth. Toen was het ook zo'n mooi weer.
En wat is er veel gebeurd in die vier jaar, een korte opsomming: een naamsverandering van 'deBieb' terug naar 'de Bibliotheek', invoeren van de landelijke huisstijl, vanaf het begin bezuinigingen die steeds méér werden, meteen in 2009 een nieuw beleidsplan, verhuizing van Renkum naar de overkant, invoering van de winkelformule, aanpassing van de formele rechtspositie van een Raad van Beheer naar een Raad van Toezicht, allerlei acties tegen bezuinigingen, zowel in de gemeenteraden als daarbuiten, meedoen met Kunst van Lezen door participatie in Boekstart en Bibliotheek op School, sluiting van Rheden en (nu net) heropening in de Brede School, verhuizing en herinrichting van de bibliotheek van Velp naar het ROC, opzetten van een productenboek en een productbegroting, een grote reorganisatie met gedwongen ontslagen en allerlei functiewijzigingen voor medewerkers, met vlag en wimpel opnieuw gecertificeerd. En nog heel veel meer, misschien wat minder opvallende grote zaken.
Maar ook op menselijk vlak, met collega's is er in die vier jaar veel gebeurd, veel verdriet, veel zieken, veel afscheid, maar ook nieuwe oma's en nieuwe collega's.
Al met al enerverende jaren!
Abonneren op:
Reacties (Atom)