Poëzie

Deze week is het de week van de poëzie.
En met poëzie is het altijd een dubbel verhaal.
Gedichtenbundels worden nauwelijks gekocht en nauwelijks uitgeleend. Wij hebben er dan ook niet zo veel meer in de bibliotheek. Hooguit een paar verzamelbundels, die van Komrij bijvoorbeeld, maar losse gedichtenbundels, kom daar nog maar eens om.
Wie leest er nu nog echt gedichten? Bijna niemand, toch?
En dat terwijl er anderzijds ontzettend veel mensen gedichten schrijven. Vooral jonge mensen doen dat, nog steeds. Het hoort bij die fase in een mensenleven, om te proberen je diepste wezen en je diepste gevoelens in poëzie uit te drukken.
Later verandert er blijkbaar iets, dan gaat dat over en is poëzie niet meer in beeld. Ook op de middelbare school wordt er, zo hoorde ik op de radio, nauwelijks meer aandacht aan besteedt.
Ik zelf ben altijd een fan van poezie geweest. Niet dat ik 'dagdagelijks'(om maar even een actueel begrip te gebruiken) poëzie lees, maar ik heb een flinke verzameling gedichtenbundels en kan er, op specifieke momenten, vraag me niet welke, ineens weer in wegduiken.
Ik heb ook heel veel bewondering voor dichters. Soms lees je een gedicht dat, in zeer beperkte context, een beeld weet op te roepen dat heel precies meevoelbaar is. Ik vind dat geweldig!
Mijn favoriet is daarbij Ed. Hoornik. Ik geef als voorbeeld het gedicht ANGST, 5 hele korte regels, en het slaat mij meteen op de keel:

Manshoog het riet.
Hoort hij het springen van de vis?
Vermoedt hij water?
De achtervolgers komen nader.
Er is geen brug.

En kijk ook nog even op de videobalk!

Een spannende dag!

Morgen wordt het een lange en spannende dag. En dan heb ik het vooral over de ontwikkelingen voor de bibliotheek aan de Renkumse kant.
Want morgenavond zitten we in het Dorpshuis Oosterbeek (de buren)achter een kop soep met, hopelijk, heel veel potentiële partners in het kader van de ontwikkeling van de Bibliotheek en het Dorpshuis naar een nieuwe vorm van samenwerking in De Klipper.
Er hebben zich best veel geïnteresseerden aangemeld, dus alleen dat al is een reden voor voorzichtig optimisme. En verder is iedereen die ik er zo tussendoor over spreek ervan overtuigd dat dit een positieve ontwikkeling is en dat dit soort initiatieven passen bij een toekomst zoals ook de Renkummer en de Renkumse politiek die ziet. Een heel goede startpositie!
En morgen zullen we zien of het niet alleen bij woorden blijft, maar ook tot daden gaat leiden, in de vorm van toezeggingen tot daadwerkelijke participatie en daadwerkelijk meedenken en meewerken in het proces tot realisatie van De Klipper!

Vervolgens steken Ien en ik snel over naar het gemeentehuis waar om half 8 de raadsvergadering begint. Waar de Raad (eindelijk) een besluit moet nemen over het MFC 3b4. En daar komt dan waarschijnlijk ook een verzoek om onderzoek naar een volwaardige bibliotheek in het MFC bij.
Het is nog geen gelopen race, volgens mij. Er zijn felle voor- en tegenstanders, partijen zijn onzeker, verdeeld, hebben nog te weinig informatie. Maar willen ook de jarenlange inzet van de vrijwilligers in het Platform 3b4 (leden van sportclubs, culturele verenigingen enz.) waarderen. Een lastig besluit hoor, want het gaat om een heel forse investering in financieel krappe tijden.

Soms is politiek gewoon heel spannend.

jeugdbibliotheken

Het is zo ver. Vandaag sluit de bibliotheek in het winkelcentrum van Doorwerth definitief haar deuren.
Met iets lekkers bij de koffie wordt tijdens de openingsuren afscheid genomen van de bibliotheek voor volwassenen en het huidige pand.
We hopen natuurlijk al onze bezoekers wel terug te zien in de jeugdbibliotheek in de Poort van Doorwerth, die maandag 3 februari haar deuren opent.
Want ook al wordt het een jeugdbibliotheek, er zijn computers, er is een inleverbak voor gelezen boeken en je kunt er de boeken die je hebt besteld afhalen.
En in de Poort van Doorwerth zijn gastvrouwen beschikbaar voor een praatje, er is koffie, er is een krantje.
Dus is een dagelijks uitstapje naar de Poort van Doorwerth een prima idee van al onze trouwe klanten. Ik hoop dat ze dat blijven doen. En dan misschien ook zien dat er in de Poort van Doorwerth door Solidez leuke dingen georganiseerd worden, waar je je bij kunt aansluiten, waardoor je nog meer met andere mensen in contact komt.
Gisteren is onze vergelijkbare bibliotheek in het dorp Rheden feestelijk geopend, samen natuurlijk met de rest van het gebouw De Kroeseboom: twee basisscholen, de kinderopvang, de bibliotheek. Ook daar eerst een volwaardige bibliotheek, nu alleen nog jeugdbibliotheek met afhaalvestiging. Toch komen er op de twee middagen dat de bibliotheek voor het hele dorp open is nog steeds oudere mensen om hun materialen op te halen, of om, samen met onze Jolanda, titels op de computer uit te zoeken en die dan te bestellen.
Natuurlijk, zelf langs de kasten snuffelen is veel leuker, maar dit compromis is zo slecht nog niet in de gegeven omstandigheden.
En de kinderen van de Kroeseboom komen, in het kader van de Bibliotheek op School, wekelijks nieuwe boeken uitzoeken en lezen beduidend meer dan vroeger!

Peter!

Vandaag moest ik naar Utrecht, voor de landelijke commissie Marketing. Daar kijk ik vanuit de dagelijkse praktijk van een directeur van een kleine bibliotheek mee met de marketingplannen van onze brancheorganisatie en (langs de zijlijn) bibliotheek.nl. Het voelde vandaag weer nuttig, want 'in Den Haag' zoals ze het zelf ook noemen, hebben ze geen idee van de impact van sommige landelijke acties. Dat wij bijvoorbeeld invallers moeten regelen om mee te kunnen doen aan de 'oefen'bijeenkomst van het e-boekplatform, tjee, inderdaad, nooit over nagedacht. Dat je dat soort bijeenkomsten dus veel eerder moet aankondigen en beter op een ochtend kunt organiseren (omdat veel kleine bibliotheken dan gesloten zijn), dat was een echt goede tip.
Dus wel weer zinvol. En op de terugweg in de trein even mijn ogen gesloten.
Want vannacht werd ik om half 2 wakker van zwaar gedruppel vanuit, dacht ik, de badkamer. Een openstaande kraan, zo klonk het.
Maar nee, het kwam uit het luik van de vlizotrap naar zolder, en er stond al een plasje op mijn laminaat.
Dus moest ik in mijn slaaptenu de zoldertrap op. Bleek de overloopafvoer van de cv-ketel verstopt. Dus met vingers, breinaald enz. geprobeerd de daar aanwezige vieze prut door te duwen. Dat lukte, maar toen was ik dus wel klaar wakker.
Vandaag nog maar eens mijn deskundige blik op een en ander geworpen en moeten constateren dat ik zelf niet in staat was om dat zwanenhalsje schoon te spoelen. Zit helemaal verstopt tussen allerlei buizen, je kunt er gewoon niet bij.
Ik heb een servicecontract, dus ik bel.
Komt er diezelfde middag nog een meneer, die een trekveer door de buis haalt, mijn flesje schoonmaakazijn er in leeggiet en mij verder veel succes voor de toekomst wenst.
Ik moest denken aan Vanguard, met Peter, de verwarmingsmonteur. Helemaal prima geregeld bij dit bedrijf!

Trots!

Vandaag hebben we een groot deel van ons team onze reorganisatie geëvalueerd. Vanaf april 2013 zijn er mensen ontslagen, zijn er mensen verplicht minder gaan werken, werken we met een ander functiehuis, waarin medewerkers andere functies hebben gekregen.
Nu wilden we even terugkijken naar hoe dat gegaan is, maar vooral ook vooruit kijken naar wat er goed gaat en wat er nog beter kan.
En waar ik dan trots op ben is dat iedereen zo betrokken meedenkt, probeert te zoeken naar mogelijkheden om te verbeteren, wil leren van wat we hebben gedaan en van wat anderen zeggen.
Er kwamen geen echt schokkende dingen voor mij uit. Gelukkig maar.
Maar zo fijn om na afloop van de begeleidster te horen dat zij ook vind dat ik een geweldige club mensen bij elkaar heb, die op een professionele manier naar hun werk en hun collega's kijken en altijd bereid zijn voor hun bibliotheek dat extra stapje te zetten.
Chapeau voor ons allemaal!

Kansen en bedreigingen

Er heerst een grote mate van reuring in de Renkumse politiek, meer specifiek mbt de besluitvorming rond het MFC 3b4. In de commissie Inwoners is het al aan de orde geweest en eind januari komt het besluitvormend in de raadsvergadering.
Moet het doorgaan? Is het voldoende onderbouwd, met name financieel? Zijn er voldoende waarborgen voor een exploitabele toekomst? En, vooral wat de bibliotheek betreft: moet die er wel in? Kan die niet beter in het centrum blijven? En: moet dat nu wel alleen een jeugdbibliotheek zijn? Kan dat niet anders?
De politieke partijen trekken aan de bel, stellen vragen, aan mij en aan het college. Er lijkt bereidheid tot het zoeken en vinden van extra financiële middelen, of omgekeerd, het terugdraaien van reeds vastgestelde bezuinigingen.
En dat betekent dan altijd werk voor de directeur! Vrijdag uitgebreid gesproken met D66, die aarzelen. D66 wil in elk geval een volwaardige bibliotheek, voor alle Renkummers. Maar eigenlijk ook het liefst in het centrum. En ik wil in liever multifunctioneel en vlak bij de scholen. En die staan straks tegen het MFC aan.
Daarna kreeg ik een dringende voicemail van de ambtenaar. Want die moet voor de wethouder alle vragen van de fracties beantwoorden. Of ik kon aangeven wat een volwaardige bibliotheek in het MFC uiteindelijk méér zou gaan kosten dan een jeugdbibliotheek. Graag uitgesplitst in collectie, personeel, huisvesting enz.
Dat doe ik natuurlijk graag, want wij willen het liefst een volwaardige bibliotheek in 3b4! Ook voor volwassenen.
Maar dat zo maar even becijferen valt nog niet mee.
Wat een bof dat ik mijn volle tas met weekendwerk bij me had. Want daar zat toevallig ook de begroting in en allerlei rekenmodellen voor de bibliotheek op school.
Maar het blijft een heikele kwestie, om dat soort cijfers aan de gemeente te geven, zonder dat je er iets langer over hebt kunnen nadenken, zonder dat je er intern en zelfs met je controller over hebt kunnen praten. Want natuurlijk moeten ze de cijfers uiterlijk maandag hebben! En dan komen ze in officiële stukken terecht en als ik dan een forse rekenfout heb gemaakt, is de bibliotheek de klos.
Dus heb ik de hele zondag zitten rekenen en schrijven, met mijn eigen echtgenoot als kritische meedenker.
Het is voor het goede doel, zullen we maar denken!

Kansen!

Gisteravond was ik, in het gezelschap van 2 leden van onze Raad van Toezicht, naar een bijeenkomst over Kansen in samenwerking in Apeldoorn. Georganiseerd door de Rijnbrinkgroep, dus 'tout' Rijnbrinkgroep, Gelderland en Overijssel was aanwezig. Met hun RvT- of bestuursleden. Dat laatste komt niet vaak voor, maar het is toch fijn als ook van die kant op een wat andere wijze geïnvesteerd wordt in de processen die wij aan het lopen zijn.
Want dat beluisterde ik wel: ondanks alle doemscenario's die men vertelde en ondanks alle aanwijzingen die nog heel goed op te volgen zijn, concludeerde ik voorzichtig dat we best wel de goede keuzes aan het maken zijn.
Gelukkig maar, want als je toch nog helemaal niet die kant op aan het ontwikkelen bent, dan wordt je best wel zenuwachtig, als directeur, denk ik.
En dat is dan ook meteen een beetje mijn punt van kritiek. Voor zover ik weet zijn lokale bibliotheken allemaal al lang bezig met het zoeken en vinden van samenwerkingsverbanden. Met vallen en opstaan. Maar gewoon omdat we weten dat we het alleen niet meer redden.
En in die zin bood de bijeenkomst wel weer even het zicht op waaróm we dat doen, maar niet veel nieuwe perspectieven. Terwijl de behoefte, in elk geval bij mij, nu vaak heel praktisch gaat over hóe we het moeten doen.
Hoe zorgen we er voor dat er goede, zakelijke afspraken liggen? Hoe gaan we om met verschillen in organisaties, terwijl intensieve samenwerking wordt beoogd? Hoe doe je ook soms gewoon stapjes terug, terwijl je juist zo trots was op wat je hebt bereikt?
Dat zijn de vragen die mij soms bezig houden. Niet omdat wij het zo vreselijk goed doen, maar omdat anderen net iets minder ver zijn of zich anders hebben ontwikkeld.
Steekwoorden van één van de sprekers: vertrouwen en respect. Dat zijn inderdaad wel basisvoorwaarden voor samenwerking.
Samenwerken is soms ook gewoon slikken. denk ik...

Enquétes

Je herkent het vast wel: je loopt ergens in het centrum en je ziet in de verte al groepjes (jonge) mensen met van die schrijfbordjes in hun hand. Ze willen je de NRC voor een jaar verkopen, of je lid maken van Amnesty International (wat ik dus al ben) of ze willen je een paar vragen stellen. Voor een of ander onderzoek.
Nooit heb ik tijd, ik ben altijd in haast op weg naar iets. Want ik ken mezelf: als ik er op inga ben ik daarna gegarandeerd een abonnement op een krant of tijdschrift rijker. Of lid van de postcodeloterij.
En enquêtes? Die krijg ik via het werk al zo veel dat je er helemaal moe van wordt. Dus nee, ik loop het liefst snel tussen die jongens (zijn vaak jongens, hoe zou dat komen?) door.
Vandaag zag ik ze weer, dus ik zette mijn uitstraling op 'geen tijd, geen interesse' en liep stevig door. Maar ze keken nog niet naar me. Ze verspreiden zich alle kanten op, maar niet in mijn richting. Al snel zag ik waarom: wat ze ook aan de man probeerden te brengen, ik hoorde blijkbaar niet bij de doelgroep. Ik was niet interessant; niet voor een product, niet voor een enquête.
Deze week kreeg ik via Facebook een verzoek van mijn nichtje om mee te doen aan een onderzoek voor haar school (ze studeert iets van marketing). Ik wilde me al aanmelden (want ja, familie, hè) toen ik zag dat ik er helemaal niet bij stond. Het was voor mensen tot 30 jaar.
Ik hoor er gewoon niet meer bij, bij de interessante mensen. Toch slikken.