Richtingsgevoel

Men zegt dat veel vrouwen het hebben, geen richtingsgevoel. En hoewel ik een enorme hekel aan dergelijke generalisaties heb, voldoe ik op dit punt volledig aan het vooroordeel. Ik heb totaal geen richtingsgevoel.
Draai mij drie keer in het rond en ik ben de weg kwijt. Sla ik twee keer links af, ben ik verdwaald. Stap ik een winkel uit, ga ik bijna standaard terug naar waar ik vandaan kwam, terwijl ik natuurlijk de andere kant op wil.
Ik ervaar dit mijn hele leven al als een echte handicap. Vooral als ik zie hoe andere mensen dat van nature wel hebben. Die zijn nergens bang voor, gaan gewoon op pad, oriënteren zich op een kerktoren, een grote boom, de zon...voelen gewoon aan hun water dat ze 'die kant' op moeten. Hoe jaloers kan ik daar op zijn!
Want ik durf echt alleen het bos niet in, ik ga echt niet op stap in een grote stad zonder route. En wat is het dan ontzettend fijn dat er voor mensen zoals ik digitale navigatie is uitgevonden.
Om nog maar eens te generaliseren: de tomtom was, na de uitvinding van de anticonceptiepil, de belangrijkste stap in het kader van de emancipatie van de vrouw. Want nu kan ik gewoon op pad, de deur uit, maakt niet uit, ik kom altijd waar ik wezen wil. En de angst om te verdwalen is, in elk geval op de openbare weg, verdwenen.

Soms biedt de natuur je ook voldoende houvast om zonder navigatie op pad te gaan. Ik hou erg van dijken, water, strand. Heerlijk uitwaaien en gewoon de waterlijn aanhouden. En terug? Gewoon omkeren.

Vakantiewerk...

Volgende week ben ik een weekje vrij. Een klein weekje maar, lekker in het vroege voorjaar. Dat is zo'n goede gewoonte die we er graag inhouden, thuis.
Maar op het werk komt er heel wat bij kijken, bij zo'n klein weekje. Want alle voorzorgsmaatregelen of acties moeten toch genomen worden, of je nu een week of een maand weg bent. De rekening moeten worden betaald, bij voorkeur de salarissen toch ook wel zo aan het eind van de maand, alles wat haast heeft moet toch nog even worden afgewerkt, dingen moeten worden in gang gezet, zodat een ander er tijdens dat weekje vrij van mij gewoon mee verder kan.
Kortom: het voelt alsof ik weken weg ga, en dat is toch echt niet zo.
Hopelijk kom ik wel erg uitgerust terug, ik kon vandaag in elk geval mijn reserveringen al niet meenemen omdat ik het maximum aantal titels op mijn bibliotheekpasje had staan..... Ook op dat punt veel ambities.....

Schaamte

In Syrië spelen zich op dit moment verschrikkelijke zaken af. Af en toe komt er weer een bericht over situaties die doen denken aan een tijd die we met zijn allen nooit meer wilden herhalen. Het nieuws is mondjesmaat, fragmentarisch, waarschijnlijk altijd gekleurd en, zeker in deze tijd van de Olympische Spelen, geen voorpaginamateriaal.
Maar dat wat we horen is echt van een dergelijke omvang dat ik steeds maar denk: waarom doen we niets!!!
Grote groepen mensen worden gewoon uitgehongerd, leven al ik weet niet hoe lang van helemaal niets. Wie er schuldig is is heel lastig te beoordelen en eigenlijk maakt dat ook helemaal niets uit. Dit kan toch niet gebeuren in onze tijd van de VN! Hier moet de wereld toch ingrijpen!
Waarom gebeurt dat niet? Ik kan daar geen vinger achter krijgen. Maar er zullen, zoals altijd, wel belangen achter zitten. Belangen op het gebied van geld, macht, status. In elk geval niet de belangen van de mensen die daar hun dierentuindieren al hebben geconsumeerd en nu aan gras begonnen zijn, die daar dood gaan omdat iemand anders niet wil dat ze eten en drinken krijgen en de buurt afsluit.
Ik las dat er een groepje mensen uit Homs was geëvacueerd. De mannen moesten apart van de vrouwen, ze kregen iets te eten. Iemand vroeg wat er nu zou gaan gebeuren met hen. Een ander zei: "als de VN weggaat, dan worden we gedood". Ik vrees dat hij gelijk heeft.
En wij laten dat met zijn allen gewoon gebeuren. En als de omvang van deze schandalige menselijke ramp (veroorzaakt door andere mensen) straks een keer echt duidelijk wordt, kijken we weer terug met 'de kennis van nu' en zeggen we dat we eigenlijk hadden moeten ingrijpen natuurlijk.
Ik schaam me diep daarvoor.

Blij met de landelijke huisstijl!

Wat was ik blij met oranje deze week! En dus blij dat ik te pas en te onpas met die kleur kan venten, want het is tenslotte ook de kleur van de bibliotheken. Hoe goed gekozen!
Ik ben, zoals menigeen van mijn generatie denk ik, opgegroeid met het schaatsen. Wij zaten thuis voor de buis met de krant erbij. Daarin stonden grote lege tabellen, waarin mijn oudste broer dan de rondetijden noteerde. Ik kan niet ouder geweest zijn dan 10, maar ik herinner mij dat we met zijn allen voor de zwart-wit tv zaten en Ard Schenk, Kees Verkerk en Jan Bols aanmoedigden. Die door weer en wind met sneeuw in hun ogen de eindstreep haalden. Met van die witte tijdletters....
Ik ben nog steeds fan. Ik kijk alle kampioenschappen, soms terwijl ik ondertussen iets anders doe, maar toch.
En nu is het wel helemaal feest. Al die oranje podia, hoe geweldig is dat. En de enorme blijdschap bij zo'n schaatser als blijkt dat dat podium, die medaille, toch echt behaald is. Zo geweldig en ontroerend.
Maar het allerleukste van de olympische spelen is toch wel dat ik nu ook kijk (en ook kán kijken) naar heel andere sporten: skiën en schieten, snowboarden over verschrikkelijk hobbelige circuits, skiën zoals skateboarders doen, vrouwenschansspringen, bobsleeën en rodelen. Wanneer zien we dat nou?
Heerlijk toch! zo jammer dat ik moet werken!

de Klipper

Vandaag weer een gesprek gehad met mensen van de gemeente over hun visie op onze ideeën met betrekking tot de Klipper. Hoe kijken zij tegen deze ontwikkeling aan? Past die in het beleid van de gemeente? En zijn ze bereid daarin, en dan vooralsnog vooral in personele zin, te investeren? Willen ze meedenken, willen ze aanschuiven?
Volgens mij wel. Maar... de verkiezingen komen er aan. Dus is wat er nu op tafel ligt niet de politieke realiteit van ná 19 maart.
Het is dus zaak om de huidige raadsleden enthousiast te krijgen. Vóór de verkiezingen. Zo dat zij weten wat er speelt en er ook achter staan. Want dan wordt het hopelijk onderwerp van gesprek bij de coalitieonderhandelingen en komt de Klipper misschien wel in het coalitieakkoord te staan.
In dergelijke gesprekken merk ik telkens weer dat ik van dat soort deadlines een enorme dadendrang krijg. Het liefst ga ik meteen aan de slag om het bedrijfsplan vast te schrijven, een datum te prikken voor een bijeenkomst met de raadsleden en een twitteraccount voor de Klipper aan te maken.
Heb ik dus ook meteen gedaan toen ik thuis kwam.
En vervolgens ben ik even op de rem gaan staan, om morgen toch maar even met Solidez te overleggen hoe zij nu tegen de komende tijd aankijken.
Het is uiteindelijk een samenwerkingsproject....

Poëzie

Deze week is het de week van de poëzie.
En met poëzie is het altijd een dubbel verhaal.
Gedichtenbundels worden nauwelijks gekocht en nauwelijks uitgeleend. Wij hebben er dan ook niet zo veel meer in de bibliotheek. Hooguit een paar verzamelbundels, die van Komrij bijvoorbeeld, maar losse gedichtenbundels, kom daar nog maar eens om.
Wie leest er nu nog echt gedichten? Bijna niemand, toch?
En dat terwijl er anderzijds ontzettend veel mensen gedichten schrijven. Vooral jonge mensen doen dat, nog steeds. Het hoort bij die fase in een mensenleven, om te proberen je diepste wezen en je diepste gevoelens in poëzie uit te drukken.
Later verandert er blijkbaar iets, dan gaat dat over en is poëzie niet meer in beeld. Ook op de middelbare school wordt er, zo hoorde ik op de radio, nauwelijks meer aandacht aan besteedt.
Ik zelf ben altijd een fan van poezie geweest. Niet dat ik 'dagdagelijks'(om maar even een actueel begrip te gebruiken) poëzie lees, maar ik heb een flinke verzameling gedichtenbundels en kan er, op specifieke momenten, vraag me niet welke, ineens weer in wegduiken.
Ik heb ook heel veel bewondering voor dichters. Soms lees je een gedicht dat, in zeer beperkte context, een beeld weet op te roepen dat heel precies meevoelbaar is. Ik vind dat geweldig!
Mijn favoriet is daarbij Ed. Hoornik. Ik geef als voorbeeld het gedicht ANGST, 5 hele korte regels, en het slaat mij meteen op de keel:

Manshoog het riet.
Hoort hij het springen van de vis?
Vermoedt hij water?
De achtervolgers komen nader.
Er is geen brug.

En kijk ook nog even op de videobalk!

Een spannende dag!

Morgen wordt het een lange en spannende dag. En dan heb ik het vooral over de ontwikkelingen voor de bibliotheek aan de Renkumse kant.
Want morgenavond zitten we in het Dorpshuis Oosterbeek (de buren)achter een kop soep met, hopelijk, heel veel potentiële partners in het kader van de ontwikkeling van de Bibliotheek en het Dorpshuis naar een nieuwe vorm van samenwerking in De Klipper.
Er hebben zich best veel geïnteresseerden aangemeld, dus alleen dat al is een reden voor voorzichtig optimisme. En verder is iedereen die ik er zo tussendoor over spreek ervan overtuigd dat dit een positieve ontwikkeling is en dat dit soort initiatieven passen bij een toekomst zoals ook de Renkummer en de Renkumse politiek die ziet. Een heel goede startpositie!
En morgen zullen we zien of het niet alleen bij woorden blijft, maar ook tot daden gaat leiden, in de vorm van toezeggingen tot daadwerkelijke participatie en daadwerkelijk meedenken en meewerken in het proces tot realisatie van De Klipper!

Vervolgens steken Ien en ik snel over naar het gemeentehuis waar om half 8 de raadsvergadering begint. Waar de Raad (eindelijk) een besluit moet nemen over het MFC 3b4. En daar komt dan waarschijnlijk ook een verzoek om onderzoek naar een volwaardige bibliotheek in het MFC bij.
Het is nog geen gelopen race, volgens mij. Er zijn felle voor- en tegenstanders, partijen zijn onzeker, verdeeld, hebben nog te weinig informatie. Maar willen ook de jarenlange inzet van de vrijwilligers in het Platform 3b4 (leden van sportclubs, culturele verenigingen enz.) waarderen. Een lastig besluit hoor, want het gaat om een heel forse investering in financieel krappe tijden.

Soms is politiek gewoon heel spannend.

jeugdbibliotheken

Het is zo ver. Vandaag sluit de bibliotheek in het winkelcentrum van Doorwerth definitief haar deuren.
Met iets lekkers bij de koffie wordt tijdens de openingsuren afscheid genomen van de bibliotheek voor volwassenen en het huidige pand.
We hopen natuurlijk al onze bezoekers wel terug te zien in de jeugdbibliotheek in de Poort van Doorwerth, die maandag 3 februari haar deuren opent.
Want ook al wordt het een jeugdbibliotheek, er zijn computers, er is een inleverbak voor gelezen boeken en je kunt er de boeken die je hebt besteld afhalen.
En in de Poort van Doorwerth zijn gastvrouwen beschikbaar voor een praatje, er is koffie, er is een krantje.
Dus is een dagelijks uitstapje naar de Poort van Doorwerth een prima idee van al onze trouwe klanten. Ik hoop dat ze dat blijven doen. En dan misschien ook zien dat er in de Poort van Doorwerth door Solidez leuke dingen georganiseerd worden, waar je je bij kunt aansluiten, waardoor je nog meer met andere mensen in contact komt.
Gisteren is onze vergelijkbare bibliotheek in het dorp Rheden feestelijk geopend, samen natuurlijk met de rest van het gebouw De Kroeseboom: twee basisscholen, de kinderopvang, de bibliotheek. Ook daar eerst een volwaardige bibliotheek, nu alleen nog jeugdbibliotheek met afhaalvestiging. Toch komen er op de twee middagen dat de bibliotheek voor het hele dorp open is nog steeds oudere mensen om hun materialen op te halen, of om, samen met onze Jolanda, titels op de computer uit te zoeken en die dan te bestellen.
Natuurlijk, zelf langs de kasten snuffelen is veel leuker, maar dit compromis is zo slecht nog niet in de gegeven omstandigheden.
En de kinderen van de Kroeseboom komen, in het kader van de Bibliotheek op School, wekelijks nieuwe boeken uitzoeken en lezen beduidend meer dan vroeger!