Er heerst griep, zo lezen we in de krant.
En ook in onze bibliotheek hebben we veel zieken. Helaas echter (hoewel het vreemd is om dat zo te zeggen) hebben die over het algemeen niet de griep.
Er wordt al een paar maanden veel van iedereen gevraagd.
De onzekerheid rond de reorganisatie, de aangekondigde ontslagen voor jezelf of voor collega's, veranderingen van functies en werkplek, het brengt allemaal veel onzekerheid met zich mee. En bij sommige mensen uit zich dat in stress, waardoor ze ziek worden.
Door de sluiting van Rheden en nu de inrichting van Velp wordt er op velen ook fysiek een flink beroep gedaan. Er komen hele nieuwe spiergroepen aan bod als er kratjes moeten worden vervoerd en kasten worden ingeruimd.
En misschien slaapt menigeen ook nog slecht, door alle toestanden.
Meestal denk ik, ook voor mezelf, dat dat wel weer goed komt. Als we maar een keer een paar weken of maanden verder zijn, dan kunnen we weer terugvallen in een routine en wennen we zowel fysiek als geestelijk aan een nieuwe situatie.
Wat echter wel wezenlijk anders is, is dat er structureel meer van mensen wordt gevraagd. Niemand kan meer een beetje in de luwte gehouden worden, als het fysiek of anderszins wat minder gaat. Iedereen is heel hard nodig om onze dienstverlening op peil te houden en van iedereen wordt een optimale actieve inzet verwacht.
Maar niemand is natuurlijk gebaat bij een groot aantal zieke collega's. De zieken zelf niet, maar ook de collega's niet, want op hen wordt de druk dan nog groter.
Hoe kunnen we elkaar hier in ondersteunen en vooruit helpen? Ik heb het antwoord nog niet. Ideeën zijn van harte welkom!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten