Lange dagen...

Soms heb je van die lange dagen, met veel overleg en veel werk.
Dit was er zo een.
Vanochtend was ik al om 8.00 uur in de Poort van Doorwerth, voor een kort overleg met Solidez, over de investeringskosten voor de inhuizing van de bibliotheek naar het Dorpshuis.
Daarna snel naar Oosterbeek voor het educatie-overleg met de lees/mediacoaches en de specialisten. Altijd een volle agenda, iedereen heeft elkaar veel te vertellen, er moet veel afgestemd worden. We zijn nog redelijk zoekende met elkaar. En er komt ook altijd weer werk uit voort.
Daarna meteen samen met Astrid de financiele rapportage besproken met onze tijdelijke controller. Annemarie vervangt vanuit SLS Edwin, die deze zomer een herseninfarct heeft gehad en volop aan het revalideren is. We bespraken ook alle mogelijkheden die we nog zien om een extra bezuiniging voor de gemeente Rheden in te vullen. De wethouder heeft om die input gevraagd omdat de gemeente Rheden weer fors moet bezuinigen en wij daarbij weer in beeld zijn.
Dat liep door tot na de lunch, die bestond (net als altijd) uit 2 boterhammetjes met kaas, gegeten aan de tafel, al lezend in de mail.
Daarna een gesprek over de collecties voor de bibliotheken op school. Dat moeten we structureler gaan aanpakken en we hebben nu een idee hoe. Vervolgens nog snel even naar de gemeente Renkum om de financien voor Doorwerth nog even aan de ambtenaar voor te leggen. Het lijkt er op dat we wel op wat incidentele subsidie kunnen rekenen, dus moet er deze week nog een aanvraag voor ingediend worden.
En toen moest ik ook nog overblijven omdat er vanavond een PvdA-avond is in en over Doorwerth. Waar de wethouder komt spreken en waar vast het een en ander over het sluiten van de bibliotheek gezegd zal gaan worden.
So much voor mijn Ying....

De waarde van kunst

Deze week bezocht ik met vrienden de Franse plaats Lens, dicht bij de Belgische grens. Daar is een nieuw museum geopend, waarin een deel van de collectie van het Louvre als vaste collectie wordt getoond. Een soort dependance.
Erg mooi gebouw, heel licht en ruimtelijk. De kunst is chronologisch opgesteld, los in een grote brede soort van gang. Je kunt er slingerend door heen lopen en komt dan Arabische, Aziatische, westerse kunst tegen, schilderijen, beeldhouwwerken, reliëfs, schalen en glaswerk. In heel mooie vitrines, met heel mooi licht.
Echt een plezier om doorheen te slenteren.
Wij hebben er een soort van gewoonte van gemaakt om ons achteraf af te vragen welke kunstobjecten wij nu zo mee naar huis zouden willen nemen. Ieder één, anders wordt het thuis ook zo vol.
Grappig wat daar dan elke keer weer uit komt.
Ik koos dit keer voor een zeer oud, bijna prehistorisch beeldje, van twee soorten steen, een soort oermoeder. Erg mooi, enorm oud en toch eigenlijk heel modern. Han koos voor een schilderij, een stadsgezicht.
Verder hoefden we eigenlijk niets, de rest was ook mooi, maar dit zouden we wel willen hébben.

En verder boften we met de tijdelijke expositie van het werk van Rubens en liepen we zo tegen de nieuwe koningin van België aan! Wat me overigens wel door een medewerkster verteld moest worden.....

Een geval van jammer!

Woensdagavond was de presentatie voor de raadsleden van Rheden en Rozendaal. De opkomst was boven verwachting, uit beide gemeenten waren de wethouders aanwezig en van bijna alle partijen vertegenwoordigers. Ook vanuit de collega's was veel belangstelling. Wat fijn was, omdat er zo af en toe vanuit de dagelijkse praktijk op vragen van raadsleden ingegaan kon worden.
Ik hoorde van verschillende mensen terug, dat mijn verhaal helder en duidelijk was, dat de lijn goed zichtbaar was en dat ik het 'ontspannen en zelfverzekerd' vertelde. Fijn. Veel meer kun je tijdens zo'n avond niet willen. Je weet natuurlijk nooit of het zoden aan de dijk zet mbt mogelijke bezuinigingen, maar je moet je verhaal wel vertellen.
Omdat ik er van uit ga dat ik op het punt van lobbyen richting de raadsverkiezingen nog wel wat te leren heb, had ik mij opgegeven voor een VOB-bijeenkomst voor directeuren. Over hoe de bibliotheek zich kan voorbereiden op die verkiezingen, hoe ze haar netwerk kan inzetten enz.
Misschien heb ik mezelf en wat ik al weet onderschat. Maar tijdens die bijeenkomst kreeg ik het gevoel dat de presentatoren dachten dat ze met een stel echte beginners om tafel zaten. Enorme open deuren en brede algemene bekendheden werden als 'de nieuwe waarheid' en 'innovatieve tips en truks' gebracht: weet u waar de willekeurige burger aan denkt bij het woord Bibliotheek? Aan boeken! En weet u waar een wethouder meestal aan denkt: Ja zeker, ook aan boeken!
Duuuuh. Nee, dat wist ik nog niet......
En inderdaad: vraag niet altijd om geld, zorg dat je zo veel mogelijk free publicity krijgt, laat je gezicht zien en zorg dat mensen je kennen. Ja hoor.....
Ik ben ik de pauze weggegaan. Echt zonde van mijn tijd en wat mij betreft een flinke misser van de VOB door haar directeuren  zo te onderschatten.
Echt jammer!

Praten tegen niemand

Volgend jaar zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Dat betekent dat de politieke partijen zich weer opmaken voor hun onderlinge strijd om de gunst van de kiezer. En in de lokale politiek gaat het dan om heel dichtbije, lokale zaken.
En dus is dit ook de tijd om de verschillende lokale partijen te winnen voor onze goede zaak: de bibliotheek!
Daarom ben ik al een tijdje bezig met het maken van een presentatie voor gemeenteraadsleden, die voor Rheden en Rozendaal is morgen in de nieuwe bibliotheek van Velp.
Dat is natuurlijk op zich al een goede binnenkomer, want ik durf te wedden dat de meeste raadsleden er nog niet of nauwelijks geweest zijn.
Het doel van mijn verhaal is natuurlijk uiteindelijk de aanwezige raadsleden er van te overtuigen dat de rol van de bibliotheek in hun gemeenten heel belangrijk is en dat we nu echt wel voldoende hebben bezuinigd! Meer kan er niet af, als je tenminste de inhoudelijke uitgangspunten over nut en noodzaak van een bibliotheek in je gemeente onderschrijft.
Ik heb een verhaal over brede ontwikkelingen in de samenleving en spits het dan later toe op Rheden en Rozendaal. Ik heb geloof ik 22 dia's. Dat is redelijk veel. Ik moet het nu een keer hardop oefenen om te weten hoe lang ik daar dan over doe. En daar dan wat van aftrekken, want in het echt praat ik nog steeds vaak te snel.
Dat oefenen geeft altijd een beetje rare situaties. Want ik kan dat niet in stilte, dus zit ik in mijn kantoor of thuis hardop een verhaal te houden tegen niemand.
En dat dan wel een paar keer, omdat ik het echt in mijn hoofd wil hebben en maar af en toe op het papier wil kijken.
Soms komt er dan iemand informeren tegen wie ik daar toch zo aan het oreren ben. Tegen niemand dus...

Moeder van de bruid!

Vrijdag was het dan eindelijk zo ver. Precies een jaar geleden vroeg hij haar ten huwelijk, dus dat duurt dan toch wel lang voor we dan nu eindelijk naar het stadhuis trokken.
En wat was het een mooie dag!
Alles was goed: weer goed, haar goed, jurk goed, trouwambtenaar prima, trouwlocatie schitterend, eerste trouwfoto's ook geweldig, eten goed, speechje prima, feest goed.
Vanochtend vroeg hebben we ze naar Schiphol gebracht, voor de huwelijksreis. Zo fijn om dan te zien en te horen hoe ze er zelf ook echt heel erg van genoten hebben. Want daar gaat het om natuurlijk: al die goede herinneringen van zo'n dag helemaal in het middelpunt van de belangstelling staan. Een gelukkige dag voor hen beiden, dat straalde er van af. Met een hele grote groep vrienden en familie om hen heen.

In elk geval een goede basis.

Productenboek en productbegroting

Sinds een paar jaar maak ik elk jaar voor de gemeenten een productenboek met een productbegroting. De gemeenten wilden dit graag omdat ze "product gericht willen sturen": vanuit het gemeentelijke beleid bepalen welke producten ze wel of niet willen afnemen van een organisatie.
Dat valt nog niet mee, zo'n productenboek. Heel goed is dat we onze producten eens goed op een rij hebben, uitgeschreven met doelstellingen en te behalen resultaten. Dan zie je toch weer eens wat wij allemaal doen!
Veel lastiger is het om daarna de vertaling te maken naar de financien. Want wij werken zo niet, wij hanteren de branche-indeling in financiële hoofdrubrieken, zoals huisvesting, personeel, collectie.
En in het productenboek is de ordening:
1. de wettelijke taak: alles wat we voor de kinderen van 0-14 doen,
2. de aanvullende gemeentelijke keuzes: op dit moment vooral de dingen die we doen op het gebied van mediawijsheid en taalontwikkeling voor andere groepen dan kinderen
3. samenwerking met andere organisaties: de dingen die we doen bijvoorbeeld in het kader van het Kulturhus in Renkum
4. de autonome taken: alles voor volwassenen, dus collectie, uitlening, activiteiten.

Vertaal dan bv. onze rubrieken huisvesting en personeel maar eens naar die categorieën, zonder jezelf te kort te doen. Als ik met dit soort zaken bezig ben, merk ik toch telkens weer dat daar mijn hart niet ligt, om het zo maar eens te zeggen. En tussen die ambtenaren vliegen de verdeelsleutels en rangschikkingen en financiële toerekeningen over tafel. En dan hoop ik maar dat ik de juiste dingen opschrijf en dan dus straks ook met de juiste berekeningen kom.
Want het is wel telkens weer een bult werk, dat productenboek!

Structuurvisie

Ik was door de gemeente Rheden uitgenodigd aan te schuiven bij een overleg over de 'structuurvisie' voor het dorp Rheden. Dan gaat  het vooral over hoe het dorp zich, vooral op het terrein van de ruimtelijke ordening, zou moeten ontwikkelen. En omdat aanpassingen en herinrichtingen van dorpen natuurlijk geen kleine klus is, zijn dat altijd langjarige trajecten. Dit voorjaar wil de gemeente een soort stip op de horizon vastleggen, zodat toekomstige ontwikkelingen en aanpassingen van de infrastructuur steeds vanuit dat doel bekeken en beoordeeld kunnen worden.
De gemeente Rheden praat daarvoor met allerlei partijen en ik zat daar samen met vertegenwoordigers van de drie basisscholen in Rheden. Waar wij dus sinds kort zo nauw mee samenwerken.
En dat was een heel aardig gesprek. Over hoe het dorp er voor staat en hoe het veranderd is sinds bijvoorbeeld de jongensjaren van Jack Palm. Welke problemen zich voordoen en welke nog te verwachten zijn.
Ik had niet zo veel in te brengen, maar vond het wel boeiend om te horen. Dat bijvoorbeeld 65 % van de inwoners van Rheden ouder is dan 45 jaar. Dat de huizen die na de oorlog en in de jaren 70 gebouwd zijn eigenlijk te klein zijn voor de wensen van moderne gezinnen. Dat er gemiddeld maar 2,2 mensen per huis wonen en dat dat vooral te maken heeft met een groeiende groep ouderen die er alleen voor komen te staan.
Hoe werk je dan toe naar een dorp dat weer jonge gezinnen aantrekt, waar de winkels en de voorzieningen een beetje op peil blijven, waar de scholen ook nog weer nieuwe kinderen krijgen en waar jongeren niet meteen vertrekken na de middelbare school? Lastige maar interessante vraagstukken vind ik.
Misschien wil ik in een volgend leven wel planologie of ruimtelijke ordening studeren.

Oorlog?

Oei, wat is er weer een hoop spanning in de wereld. Amerika en andere landen dreigen met ingrijpen in Syrie, nu daar zoveel burgers zijn gedood door een gifgas-aanval. De beelden zijn telkens weer schokkend.
Oorlog is vreselijk. Zo lang het een interne zaak lijkt, branden anderen hun vingers er niet aan. Begrijpelijk, want wie zit er nu toe wachten op een nieuw internationaal conflict. En kun je van de buitenkant wel goed beoordelen wie nu de good guys en wie de bad guys zijn? Bovendien, wij kijken met westerse ogen, die zijn heel anders groot geworden dan de ogen in de Arabische wereld.
Maar uiteindelijk wil toch nergens iemand oorlog. Vanuit Syrie zijn er duizenden mensen op de vlucht, laten alles achter, om het vege lijf te redden.
Mijn zus heeft Syrische vrienden die hier al heel lang wonen, politieke vluchtelingen. Met familie in Alleppo. Zij doen al heel lang geen oog meer dicht en vrezen constant dat ene bericht.
Dan komt het allemaal wel heel dicht bij.
En onze regering overweegt het schrappen van de zorg- en huurtoeslag. Ook erg voor veel mensen natuurlijk, maar de verhoudingen zijn soms wel wat scheef.