Sinds de TE HUUR affiches op het pand hangen, valt het kwartje bij de mensen in Doorwerth: hun bibliotheek gaat echt dicht. Dat brengt veel mensen er helaas toe hun abonnement op te zeggen. Vaak geven ze dan aan dat ze toch al niet zo veel gebruik meer van de bibliotheek maakten. Slapende leners, die nu wakker geworden zijn.
Dit najaar gaan we proberen weer een aantal van die slapende leners actief te krijgen. Door hen tijdens Nederland Leest uit te nodigen hun gratis exemplaar van 'Erik en het klein insektenboek' in de bibliotheek te komen ophalen. Natuurlijk loop je dan juist altijd het risico dat die mensen denken: oh ja, die bibliotheek, daar ben ik ook nog lid van, daar doe ik eigenlijk niets meer mee' , maar over het algemeen wordt het wel gewaardeerd als er aandacht is en een kleine attentie. Ook al moeten de mensen van Doorwerth er voor naar Oosterbeek.
Morgen ga ik in de Poort van Doorwerth kijken naar de mogelijkheden om er een jeugdbibliotheek in te vestigen, met, zoals in Rheden, een inlever- en afhaalpunt. En hier is voor volwassenen de combinatie zo slecht nog niet: de Poort van Doorwerth is ook het dorpshuis, dus er is een krantentafel, de openingstijden zijn ruim, er zijn ook overdag allerlei activiteiten, misschien kunnen we er een brievenbus maken, zodat de bezoekers die komen kaarten meteen hun boeken kunnen inleveren, misschien kunnen ook de gastvrouwen van het dorpshuis (vrijwilligers) helpen met het zoeken naar titels in onze digitale catalogus.
En dan moeten we begin 2014 maar eens kijken of we een aantal van de mensen die nu opzeggen niet terug kunnen winnen... Dat gaan we dit najaar ook proberen bij de opzeggers uit Rheden en Velp.
woensdag 7 augustus 2013
dinsdag 6 augustus 2013
Zomer moeheid
Vreemd, hoewel het zoveel koeler is geworden de laatste dagen, voelt het alsof de warmte nog steeds om me heen hangt. Misschien omdat mijn kantoor toch nog wel behoorlijk warm is. Misschien omdat ik weinig afspraken heb, dus weinig mensen zie en vooral bezig ben met het schrijven van stukken die ook nog een keer moesten gebeuren, zoals een onderhoudsplan en een format voor een plan van aanpak. Er heerst een rust en een loomheid die maakt dat ik af en toe moeite heb mijn ogen open te houden.
Ik neem het er dus nog maar even van. Als iedereen aan de slag is, en er lijken geen calamiteiten aan de orde of andere dringende aangelegenheden, dan ga ik lekker vroeg naar huis. Om daar dan even op de bank te zitten en onmiddellijk in slaap te vallen.
Ik neem het er dus nog maar even van. Als iedereen aan de slag is, en er lijken geen calamiteiten aan de orde of andere dringende aangelegenheden, dan ga ik lekker vroeg naar huis. Om daar dan even op de bank te zitten en onmiddellijk in slaap te vallen.
maandag 5 augustus 2013
Marketing
Klantbehoud vanuit je genen, dat is wat marketing eigenlijk is. Bij alles wat je doet, in elk contact met je product en/of je klant altijd denken aan 'hoe bedien ik deze klant zó, dat hij blijft, blijer is en dus langer blijft, komt en dan blijft' enz.
Dat zit in hele kleine dingen, ik had het er vandaag met Inge over.
Klanten die nú opzeggen omdat Doorwerth per 1 januari sluit. Waarom? Omdat ze nu die acceptgiro krijgen. Maar ze kunnen nog tot 1 januari blijven lenen.... Dus waarom niet nog een keer betaald en vervolgens geld terug vanaf januari.
Klanten die aangeven straks niet naar Oosterbeek te kunnen komen. Meteen aanbieden gebruik te gaan maken van de Bibliotheek aan Huis? Ook als ze via de website hebben opgezegd, naam doorgeven aan de contactpersoon, die dan vrijblijvend en vriendelijk eens kan bellen om te informeren of de Bibliotheek aan Huis dan toch niet iets is.
En zo zijn er vast dagelijks nog veel meer voorbeelden te vinden.
Daar hoort wel een basisattitude van íedereen bij, elke medewerker moet op die manier naar de klanten kijken. En daar hoort een aangepaste logistiek bij, met een aangepaste prioritering.
Dus, website formulier gelezen? Opzegging nog even niet verwerken, info door naar BAH-contactpersoon, die belt bij voorkeur nog diezelfde dag, maar in elk geval de volgende dag. En pas als de klant echt duidelijk aangeeft geen lid meer te willen blijven, dan pas terug naar secretariaat voor de echte administratieve opzegging. Maar wel snel, want de klant mag geen aanmaning op de mat krijgen.
Goh, dat zou mooi zijn!
Dat zit in hele kleine dingen, ik had het er vandaag met Inge over.
Klanten die nú opzeggen omdat Doorwerth per 1 januari sluit. Waarom? Omdat ze nu die acceptgiro krijgen. Maar ze kunnen nog tot 1 januari blijven lenen.... Dus waarom niet nog een keer betaald en vervolgens geld terug vanaf januari.
Klanten die aangeven straks niet naar Oosterbeek te kunnen komen. Meteen aanbieden gebruik te gaan maken van de Bibliotheek aan Huis? Ook als ze via de website hebben opgezegd, naam doorgeven aan de contactpersoon, die dan vrijblijvend en vriendelijk eens kan bellen om te informeren of de Bibliotheek aan Huis dan toch niet iets is.
En zo zijn er vast dagelijks nog veel meer voorbeelden te vinden.
Daar hoort wel een basisattitude van íedereen bij, elke medewerker moet op die manier naar de klanten kijken. En daar hoort een aangepaste logistiek bij, met een aangepaste prioritering.
Dus, website formulier gelezen? Opzegging nog even niet verwerken, info door naar BAH-contactpersoon, die belt bij voorkeur nog diezelfde dag, maar in elk geval de volgende dag. En pas als de klant echt duidelijk aangeeft geen lid meer te willen blijven, dan pas terug naar secretariaat voor de echte administratieve opzegging. Maar wel snel, want de klant mag geen aanmaning op de mat krijgen.
Goh, dat zou mooi zijn!
vrijdag 2 augustus 2013
Kasttekort
Ik vind me zelf wel een echte lezer. Ik ben altijd wel in een boek bezig, neem er altijd een mee naar bed en kan ook eigenlijk niet slapen voor dat ik nog even iets gelezen heb. Maar ik ben niet zo'n koper. Ik koop alleen die boeken die me echt geraakt hebben, die ik in mijn buurt wil hebben.
Dat is ook de reden dat mijn boeken er allemaal nog zo mooi en ongelezen uitzien: ik heb ze namelijk eerst van de bibliotheek geleend, gelezen, ben gegrepen en heb ze toen uiteindelijk gekocht. Als ik dan langs mijn kast loop denk ik steeds 'oh ja, die, die was mooi....'
Niet iedereen gaat daar zo mee om. En de kastruimte is nu eenmaal eindig. Dus is sinds lange tijd de stelregel: boek erin, boek eruit!
Maar dat valt niet mee hoor. Want je hecht er toch aan, aan die titels. En weggooien is zo zonde. Maar in mijn vrienden en familiekring wil niemand ze hebben...
Dus wat doe je dan: je neemt ze mee naar de 'oude boeken-mand' van de bibliotheek. En warempel, de dag daarop zijn ze weg. Hopelijk naar een goede nieuwe boekenkast, waar iemand nog veel plezier van ze gaat hebben.
Dat is ook de reden dat mijn boeken er allemaal nog zo mooi en ongelezen uitzien: ik heb ze namelijk eerst van de bibliotheek geleend, gelezen, ben gegrepen en heb ze toen uiteindelijk gekocht. Als ik dan langs mijn kast loop denk ik steeds 'oh ja, die, die was mooi....'
Niet iedereen gaat daar zo mee om. En de kastruimte is nu eenmaal eindig. Dus is sinds lange tijd de stelregel: boek erin, boek eruit!
Maar dat valt niet mee hoor. Want je hecht er toch aan, aan die titels. En weggooien is zo zonde. Maar in mijn vrienden en familiekring wil niemand ze hebben...
Dus wat doe je dan: je neemt ze mee naar de 'oude boeken-mand' van de bibliotheek. En warempel, de dag daarop zijn ze weg. Hopelijk naar een goede nieuwe boekenkast, waar iemand nog veel plezier van ze gaat hebben.
donderdag 1 augustus 2013
Vier jaar al weer...
Het is nu deze maand al weer vier jaar geleden dat ik begon als directeur van de Bibliotheek Veluwezoom. Vier jaar! Dat is voor mijn begrippen nog heel kort. Bij mijn vorige bibliotheek werkte ik maar liefst 32 jaar.
Ik weet me mijn eerste dag nog goed te herinneren, de teamdag in Kasteel Doorwerth. Toen was het ook zo'n mooi weer.
En wat is er veel gebeurd in die vier jaar, een korte opsomming: een naamsverandering van 'deBieb' terug naar 'de Bibliotheek', invoeren van de landelijke huisstijl, vanaf het begin bezuinigingen die steeds méér werden, meteen in 2009 een nieuw beleidsplan, verhuizing van Renkum naar de overkant, invoering van de winkelformule, aanpassing van de formele rechtspositie van een Raad van Beheer naar een Raad van Toezicht, allerlei acties tegen bezuinigingen, zowel in de gemeenteraden als daarbuiten, meedoen met Kunst van Lezen door participatie in Boekstart en Bibliotheek op School, sluiting van Rheden en (nu net) heropening in de Brede School, verhuizing en herinrichting van de bibliotheek van Velp naar het ROC, opzetten van een productenboek en een productbegroting, een grote reorganisatie met gedwongen ontslagen en allerlei functiewijzigingen voor medewerkers, met vlag en wimpel opnieuw gecertificeerd. En nog heel veel meer, misschien wat minder opvallende grote zaken.
Maar ook op menselijk vlak, met collega's is er in die vier jaar veel gebeurd, veel verdriet, veel zieken, veel afscheid, maar ook nieuwe oma's en nieuwe collega's.
Al met al enerverende jaren!
Ik weet me mijn eerste dag nog goed te herinneren, de teamdag in Kasteel Doorwerth. Toen was het ook zo'n mooi weer.
En wat is er veel gebeurd in die vier jaar, een korte opsomming: een naamsverandering van 'deBieb' terug naar 'de Bibliotheek', invoeren van de landelijke huisstijl, vanaf het begin bezuinigingen die steeds méér werden, meteen in 2009 een nieuw beleidsplan, verhuizing van Renkum naar de overkant, invoering van de winkelformule, aanpassing van de formele rechtspositie van een Raad van Beheer naar een Raad van Toezicht, allerlei acties tegen bezuinigingen, zowel in de gemeenteraden als daarbuiten, meedoen met Kunst van Lezen door participatie in Boekstart en Bibliotheek op School, sluiting van Rheden en (nu net) heropening in de Brede School, verhuizing en herinrichting van de bibliotheek van Velp naar het ROC, opzetten van een productenboek en een productbegroting, een grote reorganisatie met gedwongen ontslagen en allerlei functiewijzigingen voor medewerkers, met vlag en wimpel opnieuw gecertificeerd. En nog heel veel meer, misschien wat minder opvallende grote zaken.
Maar ook op menselijk vlak, met collega's is er in die vier jaar veel gebeurd, veel verdriet, veel zieken, veel afscheid, maar ook nieuwe oma's en nieuwe collega's.
Al met al enerverende jaren!
woensdag 31 juli 2013
Openbaar
Nadat ik gisteren weer ben begonnen met schrijven voor mijn blog, heb ik ook besloten het volledig openbaar te maken. Dus je hoeft nu voortaan niet meer in te loggen om mijn blog te kunnen lezen.
Ik aarzel er wel over.
Enerzijds wil ik graag dat vooral mijn collega's van de bibliotheek af en toe mijn blog lezen. En dat doen er nu maar een klein aantal. Ik vermoed dat het inloggen toch een barriere is.
Anderzijds is het nogal wat als iedereen zo maar je blog kan lezen. Daar moet ik me bij het schrijven dan wel wat meer bewust van zijn. En ook al hou ik daar rekening mee, dingen kunnen toch anders uitpakken dan ze bedoeld zijn....
Maar, anderzijds, moet je dan wel weten waar dat blog te vinden is. En dat weten maar weinig mensen. Als ik dat niet breed uitvent zal het wellicht met de vindbaarheid wel meevallen.
Maar nog weer eens anderzijds: je kunt met een openbaar blog wel weer allerlei reacties oproepen, waar je misschien niet zo blij van wordt. Of waar je in elk geval iets mee moet dóen. En dat is enerzijds natuurlijk een goede zaak, maar anderzijds heb ik al genoeg te doen.
En helemaal anderzijds kan ik de toegankelijkheid natuurlijk ook altijd weer inperken.
Gelukkig twijfel ik niet altijd zo....
Ik aarzel er wel over.
Enerzijds wil ik graag dat vooral mijn collega's van de bibliotheek af en toe mijn blog lezen. En dat doen er nu maar een klein aantal. Ik vermoed dat het inloggen toch een barriere is.
Anderzijds is het nogal wat als iedereen zo maar je blog kan lezen. Daar moet ik me bij het schrijven dan wel wat meer bewust van zijn. En ook al hou ik daar rekening mee, dingen kunnen toch anders uitpakken dan ze bedoeld zijn....
Maar, anderzijds, moet je dan wel weten waar dat blog te vinden is. En dat weten maar weinig mensen. Als ik dat niet breed uitvent zal het wellicht met de vindbaarheid wel meevallen.
Maar nog weer eens anderzijds: je kunt met een openbaar blog wel weer allerlei reacties oproepen, waar je misschien niet zo blij van wordt. Of waar je in elk geval iets mee moet dóen. En dat is enerzijds natuurlijk een goede zaak, maar anderzijds heb ik al genoeg te doen.
En helemaal anderzijds kan ik de toegankelijkheid natuurlijk ook altijd weer inperken.
Gelukkig twijfel ik niet altijd zo....
dinsdag 30 juli 2013
Aan het werk maar weer!
Een hele maand ben ik vrij geweest. En heb ik dus ook niet op mijn blog geschreven.
Wat een luxe, 4 hele weken vakantie! Met ook nog eens 4 weken zon!
En ook dit jaar dacht ik aan het eind: mijn dagen zitten zo vol met allerlei dingen om te doen, ik heb helemaal geen tijd om te gaan werken!
En nu ik weer aan het werk ben, zijn anderen weg en is mijn takenpakket wat anders dan gebruikelijk: weinig afspraken en taken die normaal door bijvoorbeeld Jopie gedaan worden. Zo open ik nu de post, bekijk de facturen, en ben ik verantwoordelijk voor calamiteiten in het bezettingsrooster. Ook wel eens goed om te zien hoe die dingen werken en hoeveel tijd daar mee gemoeid is. En hoe iedereen elkaar kan helpen door even wat aandacht te besteden aan degenen die een taak moet doen. Vraag je eens af: is dit duidelijk, wat ik hier nu doorstuur? Heb ik voldoende informatie gegeven? Dan hoeft degene die de klus moet afhandelen niet nog eens te bellen of nog iets na te zoeken of te vragen. Scheelt een hoop tijd en energie.
Aandacht, dat is alles wat er even voor nodig is, en betrokkenheid bij elkaars werk. Ik neem het mezelf ook maar weer eens voor, je wordt daar snel toch wat makkelijk in.
Zo en nu maar hopen dat er de komende 2 weken niemand ziek wordt!
Wat een luxe, 4 hele weken vakantie! Met ook nog eens 4 weken zon!
En ook dit jaar dacht ik aan het eind: mijn dagen zitten zo vol met allerlei dingen om te doen, ik heb helemaal geen tijd om te gaan werken!
En nu ik weer aan het werk ben, zijn anderen weg en is mijn takenpakket wat anders dan gebruikelijk: weinig afspraken en taken die normaal door bijvoorbeeld Jopie gedaan worden. Zo open ik nu de post, bekijk de facturen, en ben ik verantwoordelijk voor calamiteiten in het bezettingsrooster. Ook wel eens goed om te zien hoe die dingen werken en hoeveel tijd daar mee gemoeid is. En hoe iedereen elkaar kan helpen door even wat aandacht te besteden aan degenen die een taak moet doen. Vraag je eens af: is dit duidelijk, wat ik hier nu doorstuur? Heb ik voldoende informatie gegeven? Dan hoeft degene die de klus moet afhandelen niet nog eens te bellen of nog iets na te zoeken of te vragen. Scheelt een hoop tijd en energie.
Aandacht, dat is alles wat er even voor nodig is, en betrokkenheid bij elkaars werk. Ik neem het mezelf ook maar weer eens voor, je wordt daar snel toch wat makkelijk in.
Zo en nu maar hopen dat er de komende 2 weken niemand ziek wordt!
Abonneren op:
Posts (Atom)