Het is natuurlijk het nieuws van het weekend, het overlijden van Nelson Mandela. Op alle media zie je hartenkreten, adhesiebetuigingen en persoonlijke herinneringen voorbij komen.
Voor mij geldt dat ook. In mijn herinneringen zijn er een aantal momenten die ik heel bewust als ijkmomenten heb ervaren, momenten die de loop van de (wereld)geschiedenis direct beïnvloedt hebben. Ze zullen voor veel mensen van mijn leeftijd gelden. De landing van de Apollo 1 op de maan, het eerste naakt op de televisie (Phil Bloom bij de VPRO), het concert van de Beatles in Amsterdam, de val van de muur in Berlijn, de moord op JF Kennedy in Dallas en natuurlijk de vrijlating van Nelson Mandela.
Ik was toen erg anti-apartheid. Ik deed (in mijn beleving) actief mee aan de boycot van Zuid-Afrika. Ik kocht echt geen Outspan sinaasappelen uit Zuid-Afrika. En nog steeds tank ik niet bij Shell. Ik las de boeken van Conny Braam en volgde de belevenissen van Klaas de Jonge in de Nederlandse ambassade in Zuid-Afrika op de voet.
En nu is het boegbeeld van de anti-apartheidsstrijd overleden. Lang nadat hij de eerste resultaten van zijn eigen optreden heeft kunnen meemaken. Formeel is er geen apartheid meer, maar het is er natuurlijk wel nog steeds, overal, over de hele wereld.
We hebben nog heel veel Nelsons nodig om dat echt te veranderen. En jonge mensen, die hun idealen nog willen inzetten en strijdbaar willen zijn voor een betere wereld. Dus nog maar een keer: word lid via www.amnesty.nl

Geen opmerkingen:
Een reactie posten