ModeBiennale

Vandaag ben ik met een oud-collega naar de ModeBiennale in Arnhem (de MoBa) geweest, lekker op stap met de trein, op voor mijn gevoel mijn eerste vakantiedag.
Nu heb ik niet zo veel met mode, en ook niet echt met het thema fetisjisme (schrijf je dat wel zo?), maar de hoofdtentoonstelling is in het bijna nieuwe gebouw van de Bibliotheek Arnhem en dat wilde ik wel heel graag zien. Dan neem je zo'n expositie er graag even bij.
En mooi hoor. Zowel die mode als het gebouw,
De uitgestalde kostuums (hoewel je die eigenlijk niet zo noemen kunt) zijn zo apart en kunstzinnig, dat is geen mode meer. En het gebouw is ook bijzonder.
Hoog en smal, met een grote brede trap aan de zijkant, waarbij je dan telkens in een soort verdieping links af kunt slaan. Een beetje zoals in de bibliotheek van Almere, of in the Tate Modern in Londen, voor wie daar ooit geweest is.
Verder veel, heel veel hout: hoge houten wanden, met hoge houten 'trouwzaaldeuren'. Zelfs het beton is in 'hout'stijl uitgevoerd, met nerf en al.
De ruimtes waar straks de bibliotheek komt waren dichtgetimmerd, maar door de ramen heen kun je je al wel een beeld vormen.
En een heel mooi modern grandcafe op de begane grond.
Dat zal wat reuring geven, straks, als die bibliotheek daar zit.
Daarna kochten we nog een jurkje en dronken we nog een glas witte wijn..... vakantie.

raadsvergadering in Renkum

Vanavond is er weer een raadsvergadering in de gemeente Renkum. In juni komt altijd de voorjaarsnota aan bod. Daarin geeft het Collega aan hoe het gaat met de plannen, de bezuinigingen en de financiele stand van zaken.
Op een paar punten komt de bibliotheek ook weer aan bod: een schets van de ontwikkelingen in het kader van de opgelegde bezuinigingen, de sluiting van Doorwerth, tzt de verhuizing van Renkum.
Daar stellen fracties dan weer vragen over die de ambtenaar voorafgaand aan de vergadering moet beantwoorden.
Ik ben altijd verbaasd over die vragen: vorig jaar heb ik in een heldere notitie uitgebreid uit de doeken gedaan wat wij zouden gaan doen als de voorgestelde bezuinigingen door de Raad zouden worden vastgesteld. De Raad heeft de bezuinigingen vastgesteld, op de laatste extra 50.000 na.
Nu gaan wij dus doen wat er in die notitie stond. En nu stellen raadsleden daar vragen over.
Maar eens kijken wat de wethouder daar op gaat zeggen....

Weggezapt kind

Vanavond, aan het begin van de avond, keek ik televisie en nam zo ook, zoals zo vaak, een reclameblok mee. Halverwege was er een 'reclame' van Care for children. Nogal confronterend: een ziek, ondervoed kindje in beeld, met een blind oogje. Later nog een paar zeer magere kindjes, aan infuusjes, met zwoegende ademhaling. Daarover heen een stem die zei te  begrijpen dat wij als kijkers hier niet zo op zaten te wachten , maar dat deze kinderen nu toch echt acuut onze hulp nodig hebben.
Ik kon me daar niet aan onttrekken. Ik wilde  opspringen en geld overmaken, maar ik deed het niet. In mijn hoofd gingen allerlei vragen rond: care for children? Ken ik dat? Is dat betrouwbaar? Ik geef al aan Unicef , is dat niet beter? E zijn zo veel van deze organisaties, welke moet ik kiezen? En geef  ik niet al genoeg, met ook artsen zonder grenzen en amnesty?
Ik kon er niet meer tegen. Ik heb weggezapt........ Maar dat zit me dan ook weer zo dwars....

van uitstel....

Er zijn van die dingen die je alsmaar niet doet, terwijl je weet dat ze moeten, of nodig zijn, of wenselijk, of verstandig, of zelfs gewoon slim en leuk.
En toch komt het er niet van.
Totdat er dan ineens een aanleiding of tijdsdruk of iets anders is, waardoor je het toch doet.
Zo moet ik al een tijdje de gemeentes bellen om een voorlichtingsavond richting de politieke partijen vast te leggen. Want de verkiezingen komen er aan, en ook weer nieuwe bezuinigingen (zie de landelijke 6 miljard) dus het is hard nodig om onze politieke partijen te vertellen dat hun bibliotheek al bezig is met het op poten zetten van het minimum scenario. E#n dat er dus echt niets meer af kan. En ik wil ze natuurlijk ook de grote stappen laten zien die we, vooralsnog vooral in Rheden, gezet hebben met de verhuizing van Velp en straks in Rheden. Maar ik kom er maar niet toe om te bellen. Omdat ik eigenlijk niet precies weet hoe ik dat het beste aan kan pakken, omdat ik nog even aan het wachten ben op een samenwerkingspartner die misschien weer samen iets wil doen, omdat ik weet dat er een hoop werk aan vast komt te zitten ....
Deze week ga ik het doen: ik bel gewoon de griffie en vraag wat de beste route is, laat me vast op een datum inroosteren en zorg tegen die tijd voor een goed verhaal! Kom op!
Deze week heb ik ook eindelijk, na jaren, mijn museumjaarkaart binnen gekregen. Ik kan het wel!

De Klipper

Vanochtend een volgende bespreking gehad in het kader van het ' nieuwe kulturhus' in oosterbeek. We willen naar een nieuwe bredere samenwerking tussen solidez en de bibliotheek, waarbij het gebouw als een echt Kulturhus moet gaan functioneren. We zullen wel moeten ook, overigens, want de manier waarop we nu samenwerken levert geen meerwaarde voor de partners op en zal uiteindelijk steeds minder bezoekers trekken.
De werknaam van het gebouw is De Klipper. Een 4 master zeilboot, mooi imposant schip, dat hoge golven aankan. Dat een bemanning nodig heeft die goed op elkaar is ingespeeld, die snel van koers kan veranderen. Dat vind ik wel een goede vergelijking met wat we willen worden.
We definiëren een paar lijnen waarlangs activiteiten kunnen worden georganiseerd of gefaciliteerd: de Klipper als vrijplaats, waar je niets hoeft, waar je gewoon kunt zijn, waar oppikt  wat je zelf uitkiest. De Klipper als werkplaats, waar er wordt gewerkt aan werk, waar we gaan werken met mensen die wat extra aandacht en begeleiding nodig hebben. De Klipper als leerplaats, waar cursussen worden gegeven enz., de Klipper als inspiratieplaats, waar je op je eigen manier, met je eigen activiteit inspiratie ophaalt, bv. door literatuur, of door te biljarten of te bingoen. En de Klipper als vraag- en informatiebaak, waar je met al je vragen op allerlei terreinen terecht moet kunnen.
Prima ideeën, na de zomer gaan we met de medewerkers van onze organisatie om tafel zitten, want die gaan het samen doen! Scherp op de golven! Hebben wij mensen met zeilervaring?

Medewerkers

Medewerkers zijn in een organisatie zowel de kracht als de zwakte. Dat geldt ook voor ons. Natuurlijk hebben we ook een goede collectie nodig, en een aantrekkelijke presentatie helpt ook veel, maar de kwaliteit van onze mensen is doorslaggevend en bepaalt uiteindelijk ons succes.Want die medewerker zorgt er grotendeels voor dat een klant terug komt, dat een klant net dat beetje meer krijgt dan 'bij een ander' , dat een klant vertrouwen krijgt in de bibliotheek als partner, en daar ook wat voor over heeft.De medewerker is daarmee ook meteen onze Achilleshiel. Want als de medewerker geen kwaliteit levert, ziek wordt, of gewoon niet beschikbaar is, hebben we een probleem. En dat kun je in kleine teams nog wel opvangen, maar als er een-op-een dienstverlening moet worden geleverd aan bijvoorbeeld scholen, dan wordt dat heel lastig.Dus in deze tijden van grote werkloosheid en crisis, moet ik constateren dat er geen goede, ervaren, direct inzetbare mediacoaches te vinden zijn, die op korte termijn een halve FTe zelfstandig kunnen oppakken.Misschien ook wel wat veel gevraagd . 

de Bibliotheek op School

Vanochtend waren Roselijn en ik onderdeel van de agenda van het directeurenoverleg onderwijs binnen de gemeente Renkum. Daar zitten (zoveel mogelijk) directeuren van basisscholen en van het Dorenweerd College samen met de gemeente bij elkaar om over allerlei schoolonderwerpen te praten.
Roselijn en ik waren het agendapunt de Bibliotheek op School.
En dan blijkt toch wat een sterk verhaal daar achter zit. De cijfers hebben een forse impact (hoewel de taalachterstand op de scholen van déze directeuren natuurlijk echt geen anderhalf jaar bedraagt!), iedereen is eigenlijk meteen enthousiast voor het idee, ze zien onmiddellijk wat het beoogde effect kan zijn. Op specifieke punten kunnen wij dan nog aangeven wat ze van ons kunnen verwachten, hoe de invulling kan zijn, hoe het maatwerk er uit kan zien, maar veel overtuigingskracht hebben we niet nodig.
En dus komt al heel snel de hamvraag; wat kost dat?
We hebben nog maar even een slag om de arm gehouden. Tenslotte kiest ook de gemeente Renkum nadrukkelijk voor deze vorm van bibliotheekdienstverlening in de kleine kernen, en dat mag misschien ook wel wat kosten. De scholen kunnen hun belangstelling nu bij de gemeente melden, daarna gaan we gezamenlijk in gesprek over planning en kosten.
Ik ben benieuwd met hoeveel scholen we volgend schooljaar een overeenkomst hebben kunnen afsluiten!
Overigens: in het laatste Bibliotheekblad worden we twee keer genoemd, bij de Bibliotheek op School, met Wolfheze als voorbeeld, en bij de Verhalencoach. Hoewel niet uitgebreid aan bod, toch leuk, die landelijke bekendheid!

Bijna vakantie...

Nog 2 weken, en dan heb ik 4 weken vakantie!
Een heerlijk vooruitzicht moet ik zeggen. Hoewel ik wel meeleef met Astrid, die dus de hele inrichting van de jeugdbibliotheek in Rheden op haar bordje krijgt.
De weken vlak vóór mijn vakanties zijn meestal erg druk.
Omdat je graag nog van alles even af wilt maken.
Of liever gezegd: ik probeer er heel erg voor te zorgen dat dingen tijdens mijn vakantie niet stagneren. Dus ik ben eigenlijk druk met het aan het werk zetten van andere mensen. Zodat, als ik weer terug kom, er weer dingen klaar zijn, zodat er weer nieuwe stappen gezet kunnen worden.
Want na mijn vrije maand is het al weer augustus! Dan begint het nieuwe schooljaar al weer bijna. Dan moeten de studenten op het ROC en het Titus en de Kroeseboom pasjes hebben en gaan lenen en lezen. Dan begint het eerste volle schoolseizoen voor de leesmediacoaches. En de Kinderboekenweek en Nederland Leest en de Week van de mediawijsheid en de Week van het Leren en de Week van de alfabetisering! En dan is het al weer bijna 2014! En voor 2014 moet er ook nog een heleboel geregeld worden.
Als ik niet oppas heb ik het nu al druk met ná mijn vakantie... Eerst maar eens boeken sparen...

Moe

Soms kun je na een werkdag zo moe zijn, terwijl je niet goed weet waarom.
Toen ik vanavond thuis kwam had ik dat weer eens: zo moe, zo moe dat je het liefst meteen naar bed gaat. Terwijl ik toch niet echt slecht geslapen heb vannacht.
En waarvan dan? Want in wezen vul ik elke dag met reizen, praten, en achter de computer zitten (klinkt niet zo heel afwisselend, merk ik nu :-( ).
Ik denk dat sommige dingen meer energie kosten dan andere. Sommige gesprekken zijn moeilijker dan andere, sommige gesprekken zijn ronduit niet leuk. En soms zitten er dingen in mijn hoofd die uitgewerkt moeten worden, waar ik niet aan toe kom, of die ik lastig vind (en dus voor me uit schuif). Voor sommige problemen en situaties is ook niet 1 2 3 een oplossing, terwijl het probleem wel groot is, vaak niet perse voor mij, maar voor iedereen die druk probeert zijn/haar werk te doen. En dan moet je wachten: op reacties van degene die je hebt gemaild, op afspraken die staan gepland om iets te bespreken, op tijd en inspiratie om nu eindelijk die notitie uit te werken.
De tas is weer mee vanavond, morgen werk ik thuis, aan die notities, als het goed is.
Maar nu even niet, straks ga ik naar yoga, maar vast even een voorschot nemen op de nachtrust.....

Combinatiefuncties

Vandaag is dan eindelijk de samenwerkingsovereenkomst voor de combinatiefuncties in de gemeente Rheden ondertekend. De directeuren van flink wat scholen waren voor de gelegenheid naar de bibliotheek in Velp gekomen, waar we in een medialokaal van het ROC een paar presentaties kregen. Voor Rheden zijn er nu 3 combinatiefunctionarissen aangesteld, 1 voor sport, 1 voor cultuur bij Riqq en een halve voor mediawijsheid, bij ons. Dat is Carolien, zij kon er vandaag wegens ziekte niet bij zijn.
Ik ging er met een ongemakkelijk gevoel weg. De verwachtingen zijn hoog gespannen, gaat dat wel goed komen met onze huidige aanpak? Wat kleine opmerkingen, een paar informele signalen maken me wat onrustig. Hebben we voldoende gevarieerd aanbod? Hebben we voldoende expertise? Kunnen we het aan nu een van onze lees/mediacoaches langdurig ziek is en Carolien ook wat wisselend in haar vel steekt. Is er ergens goede ondersteuning te halen en in te schakelen?
Zucht.

Ouder

Morgen wordt mijn oudste dochter 31 jaar.

De verjaardagen van mijn kinderen zijn voor mij altijd heel bijzonder. Niet perse om te vieren, maar vooral vanwege de herinneringen. Op die dagen denk ik altijd terug aan de periode dat ik zwanger van hen was, hoe dat was, hoe de bevalling ging, hoe het allereerste contact met dat nieuwe mensje voelde.

Zo bijzonder, dat allereerste contact.

Vooral bij mijn oudste dochter had ik een heel intense ervaring, ik zag haar eindelijk, en ik kende haar al, ik wist wie ze was.

Ze keek me met grote donkere ogen aan en ik herkende haar. En ik denk dat zij mij ook herkende.

Bijzonder hoor.

En dat is morgen, heel vroeg in de ochtend, zo rond 4.00 uur al weer 31 jaar geleden. En naarmate zij ouder werd, en haar eigen leven ging leiden, niet alles meer met me deelde, lijkt het soms of ik haar steeds minder ben gaan kennen.  Is die mooie jonge vrouw mijn  dochter?  Bijzonder.

24/7

Mijn agenda is weer terug! En ook mijn contacten!
Het lijkt er op dat in elk geval mijn account zich weer voorzichtig herstelt. Wat een bof!
Nu kan ik iedereen weer bellen en sms-en en whats-appen. En dat doe ik dan ook.
Ik betrapte me er vandaag op dat ik van sommige medewerkers dan ook eigenlijk altijd antwoord verwacht. Ook al weet ik heel goed dat ze op vrijdag bijvoorbeeld niet werken.
Is dat nu wel zo netjes? Tenslotte heb je ook echt wel eens vrij. En waarom doe ik het bij de een wel en bij de ander niet?
Niet om nu de bal bij de ander te leggen, maar ik verwacht dat van mensen die het ook dóen. Als ik over het algemeen geen reactie krijg van mensen op dagen dat ik weet dat ze niet werken, dan accepteer ik dat probleemloos. Volgende week zijn ze er weer en dan krijg ik vast antwoord.
Maar mensen die eigenlijk altijd reageren, daar ga ik een beetje op rekenen. En zo goed is dat in het licht van de regels van Benedictus niet (een tijd en een plaats voor alles).
Vandaag kreeg ik van Roselijn een berichtje terug vanaf de zonneweide van een openlucht zwembad. Ik stel me dan zo voor hoe ze daar zit, met haar 4 kinderen, waarschijnlijk nog wat vriendjes of vriendinnetjes mee, in bikini of badpak, met plakhanden van de ijsco, alles onder het gras of het zand en straks willen ze patat. En je moet natuurlijk ook mee het water in. Dus met net-droge handen even dat whats-appje van je directeur beantwoorden.....
Ach jee, nu voel ik me schuldig. Het hoeft echt niet hoor, maar het is wel heel fijn....
En om te laten zien dat ik weet wat het is, even deze niet al te flatteuze foto van een vergelijkbare situatie. Voor straf.

Inspiratie

Twee dagen met inspiratie, zomaar uit mijn hoofd, want de agenda's zijn nog steeds niet terug.

Gisteravond kwam Loes den Hollander in de bibliotheek van Velp. Het was een geanimeerd gesprek met de bezoekers over hoe ze aan haar onderwerpen komt, hoe ze naar een plot toewerkt enz. Loes gebruikt allerlei dingen uit haar dagelijkse leven als inspiratiebron voor haar moordverhalen. De misdaad ligt op straat, en in haar geval vaak ook in de trein. 

Er waren ongeveer 27 dames (echt alleen dames, dit keer, even de twee mannen van Janssen en de Feiter niet meegerekend :-)). Veel te weinig natuurlijk, zeker gezien het feit dat de boeken van Loes boven aan onze eigen uitleentoptien staan.

Vandaag was ik in Utrecht voor een dag over ondernemen in de bibliotheek. Daar werd ik nog maar weer eens onderwezen in de levenscyclus van producten: van vraagteken naar kans, naar cash cow, naar aflopende zaak. In dat kwadrant kun je al je producten plaatsen: hoe staan ze er voor, wat leveren ze op?

Organisaties moeten, om te overleven in de toekomst, veel nieuwe, of aangepaste oude, producten in de vraagtekenhoek hebben. Innovaties die uitgeprobeerd worden en zich wellicht tot prima dienstverlening ontwikkelen, die aansluit bij de behoefte van onze klanten.

Ik stel mij nu wel de vraag: hoe staat dat met die lezingen van ons? Hebben die nog toekomst? Of moet het anders? En zo ja, hoe dan?

Paniek?

Vanmorgen hadden we een waardevolle bijeenkomst over aan welk gedrag je nu bepaalde competenties kunt afleiden. Wanneer vind ik nu dat iemand flexibel is, welk gedrag zie ik dan? Zinvolle input, waar ik nu mee aan de slag kan om uiteindelijk een  regeling te kunnen maken waarbij zo objectief en transparant mogelijk het functioneren van mensen beoordeeld kan worden. Dat doe ik deze maand nog, dan kan de MV zich daar begin van het nieuwe seizoen over buigen.
Maar verder heb ik vooral zorgen over het ontbreken van AL mijn afspraken in mijn agenda, van AL mijn contacten, van AL mijn mails in mijn dossiermappen.
Deze week weet ik het nog wel ongeveer, maar of ik dit weekend een eetafspraak heb, geen idee... En volgende week zit helemaal niet meer in mijn hoofd.
En dan al die contacten! Ik heb niet eens het mobiele nummer van Han paraat, zit gewoon altijd in mijn telefoon, maar daar zitten nu alleen nummers in.
Ze doen hun best, zeggen ze, maar ik had gehoopt vandaag al iets terug te zien.
Niet dus.
Dat wordt wat, als ik dat allemaal handmatig moet gaan uitzoeken en opnieuw invoeren. Mag ik wel een paar dagen voor uittrekken, vrees ik. En dat kan niet, want ik had volgens mij allemaal afspraken. Die mensen zitten dan straks tevergeefs op mij te wachten, of staan ineens voor mijn deur!
Adem in ...... adem uit ......