Vandaag heb ik, door onplezierige omstandigheden, de hele dag doorgebracht in de eerste-hart-hulp. Niet voor mezelf en ook niet echt ernstig, maar toch, liever kom je er niet.
Een pas gerenoveerde afdeling, waarop, net zoals vroeger bij de orthodontist van de kinderen, een hele rij medische stoelen staan, met bijbehorende apparatuur. Is de stoel bezet dan wordt er een gordijn rond je heen getrokken en daarmee krijg je een klein eigen kamertje.
Maar wel een erg gehorig kamertje.
Naast ons kwam al snel een luidruchtige meneer te liggen, van wie ik nu de hele ziektegeschiedenis ken. Pijn op de borst, uitstraling, benauwd, klonk allemaal niet zo goed.
Maar hij had veel luide noten op zijn zang en gaf meteen aan dat hij die ochtend (het was 11 uur!) al 5 biertjes op had. Tegen de pijn. En gisteren ook een feestje gehad, biertje of 12. En of hij even kon bellen. En waar zijn vrouw was. En hoe lang dit allemaal nog wel niet ging duren. En 'vrouwke, kun je even een astmapomp voor me halen, want ik ben benauwd' (tegen de verpleegkundige). En dat hij hier wel dood kon gaan! En dat hij dringend moest plassen, dokter, dat was zijn volle blaas, dat voelt u toch wel.....
Hoe de verpleging ook aangaf dat het even wachten was op de uitslagen, het duurde hem allemaal erg lang. Een aantal keren trok hij de stekkertjes van zijn borst en wilde gaan. Als hij zijn vrouw aan de telefoon had sommeerde hij haar 'als de sodemieter op te schieten'. In het koffiekamertje had ik zijn vrouw overigens horen praten over een vechtpartij en dat Piet tegen Klaas was uitgevallen.....
Uiteindelijk waren al zijn waardes goed en mocht hij naar huis. Waarschijnlijk gewoon spierpijn van het verhuizen, dacht hij nu zelf ook.
Maar wat een andere wereld, waarin die mensen leven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten